Tematem pracy jest rola zabawy w rehabilitacji dziecka z zespołem Downa. Pierwszy rozdział pracy poświęciłam scharakteryzowaniu zespołu Downa. Skupiłam się w nim między innymi na definicji, etiologii, częstości występowania oraz historii tego zespołu. W kolejnych podrozdziałach zawarłam również rozwój fizyczny i motoryczny oraz emocjonalny i społeczny tych osób. Ostatni podrozdział poświęciłam na opisanie najciekawszych metod terapii. W drugim rozdziale mojej pracy skupiłam się na zabawie. Na definicji, klasyfikacji oraz wpływie zabawy na rozwój dziecka niepełnosprawnego. W ostatnim rozdziale mojej pracy opisałam przeprowadzone przeze mnie. Brały w nim udział dzieci z zespołem Downa oraz grupa przedszkolna do której uczęszczają. Miałam na celu obserwacje reakcji dzieci z zespołem Downa podczas zabaw, oraz wpływu tych aktywności na rozwój tych dzieci.

Tematem mojej pracy są metody komunikacji alternatywnej w komunikacji osób z zespołem Downa. Powszechnie mamy dostęp do wielu metod, które pozwalają osobom niepełnosprawnym porozumiewać się z otoczeniem. Nie każdy jednak może komunikować się za pomocą mowy werbalnej, dlatego też komunikacja alternatywna pomaga dziecku wyrażać swoje emocje, potrzeby. Dzięki temu jest możliwy jego rozwój w każdej sferze życia. Metody te są pomocne zarówno dla osób niepełnosprawnych, jak i pozwalają zrozumieć ludziom w normie komunikaty ze strony ograniczonych pod względem mowy osób. W pierwszym rozdziale przedstawiłam zespół Downa, zawarłam w nim podstawowe definicje, typologię, cechy charakterystyczne oraz jak rozwija się dziecko w wielu sferach swojego życia. Opisałam także sposoby terapii, dzięki czemu możemy polepszyć dziecku jakość funkcjonowania. W drugim rozdziale opisałam metody alternatywnej komunikacji, dobierając je na podstawie najczęstszego korzystania z nich. Szczególnie skupiłam się na metodach, które można wykorzystać przy zespole Downa. Największa uwagę poświęciłam metodzie jaką jest Makaton, ponieważ to nim posługuje się chłopiec wybrany do mojej części projektowej. W trzecim rozdziale przedstawiłam ośrodek, do jakiego uczęszcza chłopiec, jego sytuację rodzinną, obserwację ze szkoły oraz moje własne wnioski.

Praca dotyczy zastosowania technik relaksacyjnych w pracy z dziećmi z ADHD. Pierwszy rozdział zawiera ogólny opis zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi oraz sposobu funkcjonowania osób z tym zaburzeniem, jego główne objawy, mechanizmy patogeniczne oraz proces diagnostyczny,a także charakterystyczne cechy rozwoju dziecka z ADHD, w każdej sferze funkcjonowania czyli rozwoju psychofizycznym, emocjonalnym i społecznym dziecka, szczególnie w odniesieniu do środowiska rówieśniczego, rodzinnego i sytuacji szkolnej. Kolejny rozdział zawiera podstawową charakterystykę wybranych metod i technik relaksacyjnych, ich znaczenia i możliwości wykorzystania w życiu codziennym oraz w pracy edukacyjnej z dziećmi i dorosłymi. Natomiast ostatni rozdział jest opisem zastosowania technik relaksacyjnych w terapii trzynastoletniego chłopca z ADHD. Zawiera on informacje o dziecku, opis przeprowadzonych zajęć oraz własne refleksje po ich zakończeniu.

W mojej pracy licencjackiej zajęłam się problemem funkcjonowania w zakresie psychospołecznym osób dorosłych z mózgowym porażeniem dziecięcym. Skupiłam się na tym jak mózgowe porażenie dziecięce wpływa na różne sfery funkcjonowania i czym skutkuje w dorosłym życiu. A także jakie możliwości i ograniczenia mogą powstać w wyniku tego zaburzenia. Wybierając i analizując temat swojej pracy chciałam lepiej zrozumieć osoby z niepełnosprawnością, spojrzeń z ich perspektywy i dzięki temu poznać ich emocje, możliwości, problemy.Praca jest podzielona na 3 rozdziały z czego dwa pierwsze mają charakter teoretyczny. Pierwszy rozdział jest niejako wprowadzeniem do zagadnienia, umieściłam w nim wyjaśnienie najważniejszym pojęć, definicji mózgowego porażenia dziecięcego, jego typologii, przyczyn i objawów. Zawiera także opis rozwoju psychoruchowego dziecka z MPD. W drugim rozdziale wyróżniłam istotne czynniki warunkujące funkcjonowanie osób dorosłych z mózgowym porażeniem dziecięcym. Do najważniejszych czynników zaliczyłam osobowościowe, emocjonalne, poznawcze czyli inaczej psychologiczne, a także społeczne, w których najważniejsze było wsparcie społeczne. Związane z tymi czynnikami zagrożenia zarówno ze strony osoby z niepełnosprawnością jak i społeczeństwa.W trzeci rozdziale został przedstawiony i zanalizowany przykład osoby dorosłej z mózgowym porażeniem dziecięcym. Charakterystyka jego funkcjonowania, z jakimi problemami, trudnościami życia codziennego spotyka się osoba z MPD.

Tematem pracy jest rehabilitacja logopedyczna dziecka z autyzmem. Pierwsza część pracy przedstawia podstawowe informacje o zaburzeniu, jakim jest autyzm. Opisuje charakterystykę i funkcjonowanie osób z autyzmem. Kolejna część traktuje o komunikacji, jej poprawnym i zaburzonym procesie, komunikacji alternatywnej, ogólnym pojęciu terapii logopedycznej i psychostymulacyjnej metodzie kształtowania i rozwoju mowy oraz myślenia. Ostatni rozdział przedstawia refleksje własne na temat rehabilitacji logopedycznej dzieci z autyzmem.

Praca przedstawia temat wykorzystywania elementów muzykoterapii w pracy z dzieckiem z mózgowym porażeniem dziecięcym. Są w niej opisane najważniejsze informacje na temat definicji, etiologii i typów mózgowego porażenia dziecięcego. Jest również mowa o tym jak dzieci z tym zaburzeniem funkcjonują w sferze emocjonalno-społecznej. W drugim rozdziale opisany jest termin muzykoterapii. Zostały wymienione i wyjaśnione właściwości i funkcji muzyki na przestrzeni wieków oraz to jak ona oddziałuje na człowieka. W trzecim rozdziale przedstawiona została osoba, z którą zostały przeprowadzone zajęcia projektowe, które również zostały opisane. Na końcu zapisane są refleksje na temat wykonanych zajęć z elementami muzykoterapii z dzieckiem z mózgowym porażeniem dziecięcym.

Praca pod tytułem "Integracja społeczna osób z mózgowym porażeniem dziecięcym poprzez zajęcia we wspólnocie „Muminki”". We wstępie uzasadniono wybór tematu oraz tej niepełnosprawności jako przedmiotu obserwacji. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich jest o mózgowym porażeniu dziecięcym. Przedstawione są tam główne definicje mózgowego porażenia dziecięcego, różne klasyfikacje, przyczyny, kryteria według których podejmuje się diagnozę, psychofizyczne skutki oraz specyficzne problemy z którymi zmagają się osoby z mózgowym porażeniem dziecięcym. Drugi rozdział poświęcony jest integracji społecznej osób z niepełnosprawnością. Zawiera on charakterystykę integracji społecznej, czyli jej definicje, rodzaje i formy. Następnie cele integracji oraz charakterystykę barier utrudniających integrację. W ostatnim podrozdziale opisane są różnego rodzaju zachowania i postawy względem osób z niepełnosprawnością. Trzeci rozdział opisuje proces integracji, jaki zachodzi podczas obozu wspólnoty „Muminki”. Na początku opisana jest ta wspólnota, jej krótka historia i specyfika działań. Następnie przedstawiona jest charakterystyka trzech osób z mózgowym porażeniem dziecięcym- Adama, Joli i Konrada, którzy należą do tej wspólnoty. Dalej opisane są zajęcia i reakcje tych osób podczas zajęć. Na samym końcu przedstawione są refleksje z przeprowadzonych zajęć. Po ostatnim rozdziale jest krótkie zakończenie z refleksjami dotyczącymi wyjazdu, gdzie zauważyłam, że w naturalnych warunkach integracja zachodzi samoczynnie, jednak musi wystąpić ważny czynnik, którym jest pozytywne nastawienie osób pełnosprawnych do osób z niepełnosprawnością. Nie musimy specjalnie się przygotowywać, by zaistniał proces integracji, wystarczy tylko nasza dobra wola.

W pracy przedstawione są sposoby komunikacji osób z niepełnosprawnością słuchową. W pierwszym rozdziale opisane jest dziecko z ubytkiem słuchu, jego rozwój poznawczy, fizyczny i psychiczny. Przedstawione są różne klasyfikacje uszkodzeń słuchu oraz szeroko rozumiana definicja tych uszkodzeń. W rozdziale drugim wyjaśniony jest termin komunikacji oraz komunikacji alternatywnej. Opisany jest także wpływ tej niepełnosprawności na komunikację dziecka z wadą słuchu. Omówione są różne, bardziej i mniej znane metody komunikacji osób niesłyszących z szerszym zarysem metody migowej. Trzeci rozdział przedstawia przeprowadzone zajęcia w Dolnośląskim Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym Nr 12 dla Niesłyszących i Słabosłyszących we Wrocławiu oraz wnioski z tych zajęć.

Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich poświęcony jest autyzmowi - definicje, etiologia, problemy diagnostyczne i terapeutyczne. Drugi zabawie, przedstawiam w nim m.in. typy i klasyfikację zabaw, a także przybliżam znaczenie zabawy w różnych fazach rozwoju człowieka. Natomiast trzeci rozdział jest poświęcony mojej pracy projektowej, w której przeprowadziłam zabawy z sześcioletnim Piotrem.

W pracy scharakteryzowałam osoby z niepełnosprawnością wzrokową, przedstawiłam krótki rys historyczny opisany na przykładach pionierów tyflopedagogiki oraz niektóre z przyczyn niepełnosprawności wzrokowej. W pierwszej części swojej pracy skupiłam się również na rozwoju fizycznym, poznawczym, emocjonalno- społecznym oraz na udogodnieniach dla tej grupy osób. W drugiej części w pełni skupiłam się na czynnikach wpływających na funkcjonowanie osób z dysfunkcją wzroku. Czynniki, na których się skupiłam to: rodzina, samoocena niepełnosprawnego wzrokowo, społeczeństwo, rehabilitacja oraz bariery utrudniające funkcjonowanie. W trzeciej części przedstawiłam wpływ owych czynników na życie konkretnej osoby ociemniałej.

Moja praca dotyczy metod wspomagania rozwoju osób niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu głębokim. Na samym początku zajęłam się tematem niepełnosprawności intelektualnej, przedstawiłam definicję, historię, objawy. Kolejnym krokiem był opis typologii niepełnosprawności intelektualnej: w stopniu lekkim, umiarkowanym, znacznym. Stopień głęboki opisałam szerzej i osobno ze względu na potrzeby mojej pracy. Rozdział drugi poświęciłam metodom wspomagania rozwoju. Wybrałam dwie metody: Metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne oraz Hipoterapię. Początek drugiego rozdziału dotyczy Metody Ruchu Rozwijającego, przedstawiłam jego genezę, założycieli, główne założenia, rodzaje ruchu jakie występują w ów metodzie. Zwróciłam uwagę na zalety i efekty tej terapii dla osób niepełnosprawnych intelektualnie. Rozwój sfery emocjonalnej i społecznej, ruchowej oraz poznawczej. Opisałam jak powinny przebiegać zajęcia oraz zasady ich przeprowadzania. Dodatkowo zwróciłam uwagę na zastosowanie Metody Ruchu Rozwijającego w pracy z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie w stopniu głębokim. Wypisałam szczegółowe cele tej terapii dla tych osób oraz wskazałam obszary na jakie Ruch Rozwijający najsilniej oddziałuje. Drugą metodą wspomagania rozwoju jaką wybrałam do swojej pracy była hipoterapia. Przedstawiłam jej definicje, działania hipoterapeutyczne, cele działań terapeutycznych oraz propozycje ćwiczeń obejmujące zakres rozwoju psychomotorycznego. W pracy znalazły się również założenia dotyczące prowadzenia hipoterapii z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie. W trzecim rozdziale przeprowadziłam trzy zajęcia z metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne z 16 letnią dziewczyną z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim. Opisałam szczegółowo przebieg ćwiczeń oraz na końcu zawarłam swoje przemyślenia oraz refleksje. Zwróciłam uwagę na to iż, sfery rozwoju w metodzie Ruchu Rozwijającego rozwijają się i ulegają poprawie w podobny sposób. Jednak najbardziej podatną sferą jest sfera motoryczna, następnie emocjonalna, społeczna i poznawcza.

W mojej pracy opisałam zaburzenia mowy dzieci z lekką niepełnosprawnością intelektualną. Zdecydowałam się na opracowanie takiego problemu ze względu na swoje zainteresowanie tematyką mowy, zaburzeń z nią związanych oraz ze względu na specyfikę funkcjonowania dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim. Nie różnią się drastycznie od dzieci w normie intelektualnej, w porównaniu z dziećmi z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębszym mają spore możliwości rozwojowe. Gdy jeszcze weźmiemy pod uwagę, że na niepełnosprawność intelektualną tego stopnia mają wpływ takie czynniki jak na przykład zaniedbanie środowiskowe, to wydaje się ze wszech miar pożądane objęcie tych dzieci wszechstronnym usprawnianiem. Wczesne uchwycenia wad wymowy pozwoli nie tylko na zniwelowanie nieprawidłowości w mówieniu, ale może także polepszy ich funkcjonowanie emocjonalno-społeczne i poznawcze. Mowa jest bowiem jednym z procesów poznawczych, jej poziom rozwoju wpływa na spostrzeganie, zapamiętywanie, myślenie, wyobraźnię, koncentrację uwagi. Ułatwia ona także wyrażanie swoich myśli, czy przeżyć, korzystnie stymulując rozwój emocjonalny, stanowi płaszczyznę porozumienia z innymi ludźmi. Poprzez poprawę wymowy możemy zwiększyć chęci dziecka do wypowiadania się, a tym samym spowodować, że będzie stymulowało swój rozwój w różnych jego aspektach, a przede wszystkim zwiększało poczucie bezpieczeństwa i pewności siebie będące podstawą wszelkiej aktywności. W pierwszym rozdziale odniosłam się do ogółu wiedzy na temat niepełnosprawności, opisu problematyki, pojęć, klasyfikacji oraz charakterystyki dziecka z lekką niepełnosprawnością intelektualną, sposobów diagnozowania oraz funkcjonowania dziecka. W drugim rozdziale scharakteryzowałam prawidłowy rozwój mowy, przedstawiłam zaburzenia z nią związane, a także problemy szkolne dziecka lekko niepełnosprawnego intelektualnie z zaburzeniami mowy. Zawarty w tym rozdziale jest również opis wsparcia i metod pracy z dzieci z zaburzeniami mowy. Następnym etapem mojej pracy jest część praktyczna składająca się z opisu placówki, gdzie przeprowadzałam projekt, opisu dzieci włączonych do projektu, identyfikacji ich problemów i właściwy program wsparcia, czyli konspekty oraz refleksje z przeprowadzonych zajęć.

Praca dotyczy opisu osób z niepełnosprawnością wzrokową (słabowidzący, niewidomi, ociemniali, głuchoniewidomi)oraz ich poziomu, rodzajach, oraz sposobie kształtowania się samooceny oraz postrzegania swojej osoby, skupiając się na okresie adolescencji. Opisane są bardzo dokładnie wszystkie rodzaje, przyczyny oraz skutki niepełnosprawności wzrokowej, z wyszczególnionym podziałem na rozwój fizyczny, poznawczy oraz społeczno-emocjonalnym. Samoocena została opisana pod kątem jej teoretycznej definicji, oraz różnych spojrzeń naukowych na nią, jej proces kształtowania się w każdym okresie rozwojowym, skupiając się głównie na adolescencji. Istotny tez jest wpływ samooceny na funkcjonowanie jednostki, analizując każdy poziom (samoocena zaniżona, umiarkowanie wysoka oraz bardzo wysoka). W pracy znajduje się również przebieg rozmów z wychowankami Ośrodka Specjalnego dla Osób Niewidomych i Słabowidzących dotyczących ich poziomu samooceny, postrzegania siebie nie tylko na tle rówieśników słabowidzących i niewidomych ale także pełnosprawnych.

W mojej pracy zajęłam się zagadnieniem komunikacji wspierającej i alternatywnej (AAC) w rozwoju dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym, które stanowią dużą i bardzo zróżnicowaną grupę użytkowników AAC. Pierwszy rozdział dotyczy mózgowego porażenia dziecięcego. Przytoczone zostały definicje tego schorzenia i wyszczególnione przyczyny według podziału ze względu na czas powstania uszkodzenia. W następnej kolejności zostały przedstawione typologie mózgowego porażenia dziecięcego według różnych autorów oraz różne zaburzenia współwystępujące. Rozdział zawiera też opis rozwoju psychofizycznego dziecka z mózgowym porażeniem dziecięcym, ze szczególnym uwzględnieniem zaburzeń mowy. Drugi rozdział rozpoczyna się opisem funkcji mowy i języka w życiu człowieka, a szczególnie w rozwoju dziecka. Następnie zwracam uwagę na kwestię wczesnej interwencji przy zaburzeniach mowy i języka oraz na to, że porozumiewać się można także niewerbalnie. W dalszej części rozdziału opisuję, czym jest komunikacja alternatywna i wspomagająca, jakie są jej założenia, kto może z niej korzystać i w jakim celu. Przedstawiam także przykładowe systemy i zestawy AAC wykorzystywane w Polsce: Symbole Blissa, PCS, Słownik Makaton oraz Piktogramy. Nawiązuję do diagnozy AAC, warunków koniecznych do efektywnego z niej korzystania, dostępnych pomocy, różnych udogodnień. Opisuję techniki korzystania z systemów, sposób doboru słownictwa i korzystania z niego. Trzeci rozdział został poświęcony dwójce dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym – Ninie (lat 11) i Jakubowi (lat 12). Zawiera opis placówki edukacyjnej, do której uczęszczają, zebrane informacje o dzieciach, w tym o ich poziomie i sposobie komunikacji oraz opis przeprowadzonych działań – obserwacji podczas lekcji w szkole wraz z czynnym uczestnictwem w zajęciach, podczas których wykorzystywana była komunikacja alternatywna i wspomagająca. Rozdział kończy się refleksją na temat roli komunikacji alternatywnej i wspomagającej w rozwoju i codziennym życiu opisywanych dzieci. Reflekcje zostały sformułowane na podstawie obserwacji oraz rozmów z matkami i nauczycielkami dzieci.