Swoją pracę poświęciłam zagadnieniu jakim jest autyzm, a dokładnie metodom dyrektywnym i niedyrektywnym w rehabilitacji osób z autyzmem. Powyższym zaburzeniem rozwojowym interesuję się od dwóch lat. Autyzm jest zaburzeniem coraz częściej występującym w populacji, stąd należy mu się szczególna uwaga. W pierwszym rozdziale skupiłam się na opisaniu autyzmu z perspektywy naukowej. Skupiłam się na definicjach, etiologii, diagnozie, klasyfikacji i typologii autyzmu. Opisałam ponadto funkcjonowanie psychospołeczne osób z autyzmem. Drugi rozdział poświęciłam terapiom dyrektywnym i niedyrektywnym. Scharakteryzowałam terapię behawioralną, holding, metodę opcji, floor time, RDI, GPS i terapię więzi i dialogu Hanny Olechnowicz. Na koniec opisałam również model TEACCH jako holistyczne ujęcie podejścia do rehabilitacji i edukacji osób z autyzmem. Trzeci zaś rozdział poświęciłam na zaprezentowanie doświadczeń własnych, które zdobyłam będąc wolontariuszką chłopca z autyzmem prowadzonego terapią niedyrektywną. Ponadto skupiłam się na owej niedyrektywności i jej podłożu naukowym, gdyż metody rehabilitacji oparte na terapiach niedyrektywnych są głównym przedmiotem moich zainteresowań naukowych.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest Seksualność osób z zespołem Downa. Na początku poruszana jest tematyka odnosząca się do zarysu historycznego. Można w niej zapoznać się z opisem pierwszych zapisów istnienia osób z zespołem Downa oraz doniesień na temat ich położenia społecznego, a także rozwoju badań nad trisomią. Kolejny fragment dotyczy próby zdefiniowania tej aberracji chromosomowej, jej przyczyna jak również głównych objawów. Następnie przedstawione są informacje związane z rozwojem fizycznym, motoryczny, poznawczym i psychospołecznym. Kolejny rozdział pracy poświęcony został seksualności. Można w nim uzyskać informację na temat definiowania terminu "seksualizm", prawidłowego rozwoju u osób pełnosprawnych jak również przebiegu rozwoju seksualnego u osób z zespołem Downa. W tej części pracy także omawiana jest pokrótce tematyka wychowania seksualnego oraz postaw i wiedzy ludzi na temat rozwoju seksualnego. Pod koniec pracy została przeprowadzona analiza trzech rozmów na temat ich wiedzy o edukacji i rozwoju seksualnym, a także stosunku do osób z zespołem Downa.

Prace napisałam pod wpływem swoich doświadczeń z mojego pierwszego pobytu w Domu Dziecka w Kasisi w Zambii w okresie czerwiec-wrzesień 2014 roku. W trakcie swojej pracy w domu dziecka miałam okazję zaobserwować panujące tam stosunki dzieci zdrowych względem wychowanków z niepełnosprawnością. W pierwszym rozdziale swojej pracy skupiłam się na próbie zdefiniowania, określenia i sklasyfikowania problemu niepełnosprawności. Ponad to zwróciłam uwagę na historyczną ewolucję terminów określających osoby z niepełnosprawnością. Pochyliłam się również nad typologią, etiologią i epidemiologią niepełnosprawności. W ten sposób starałam się holistycznie podejść do niepełnosprawności i jej charakterystyki, by następnie móc mówić o postawach i zjawiskach społecznych, jakie są widoczne w społeczeństwie zarówno polskim jak i zambijskim. W drugim rozdziale podjęłam próbę zdefiniowania postaw społecznych, opisu ich powstawania i czynnikami je warunkującymi. Zwróciłam uwagę na etapy, jakie muszą zajść w jednostce, aby postawa się wytworzyła. W dalszej części poruszyłam również temat możliwości zmian postaw. Następnie opisałam proces marginalizacji społecznej osób z niepełnosprawnością, jako jeden ze skutków negatywnych postaw społecznych wobec nich, widoczny w każdej społeczności. Przedstawiłam również typowe stereotypy dotyczące osób niepełnosprawnych, jakie funkcjonują w naszym społeczeństwie oraz podałam kilka konkretnych przykładów ze świata mediów, które pokazują, że można je łamać, i że zdarza się to co raz częściej. W dalszej części poruszyłam również problem podmiotowości dziecka z niepełnosprawnością. Trzeci rozdział jest opisem moich doświadczeń w Domu Dziecka w Kasisi w Zambii. Przedstawiona została placówka, w której pracowałam, jej struktura, osoby w niej pracujące, charakterystyka dzieci tam przebywających, ich problemów oraz ogólny zarys warunków życia w Zambii. Ponadto nakreśliłam sposób funkcjonowania domu dziecka, typowy rytm dnia i problemy, z jakimi codziennie zmagają się pracownicy i dzieci. Opisałam pozycję dziecka niepełnosprawnego w społeczności lokalnej, dodatkowo stygmatyzowanego ze względu na sieroctwo. Następnie na tym gruncie opisałam dzieci niepełnosprawne, z którymi miałam okazję pracować na terenie domu dziecka oraz obserwacje na temat ich funkcjonowania społecznego. W podsumowaniu zawarłam wnioski wynikające z moich obserwacji i refleksje dotyczące promowania idei akceptacji osób niepełnosprawnych.

Praca dotyczy przeżyć emocjonalnych rodziców osób z zespołem Downa. We wstępie podano powód zajęcia się tym tematem oraz jego wagę. W pierwszym rozdziale przedstawiono charakterystykę zaburzenia genetycznego, jakim jest zespół Downa oraz osób u których je zdiagnozowano. Można w nim znaleźć takie informacje ogólne na temat zespołu Downa, jak definicja, etiologia, czy objawy kliniczne. Opisano również różne sfery rozwoju osoby z zespołem Downa. Przedstawiono rozwój fizyczny i ruchowy, poznawczy, emocjonalny i społeczny. Można przeczytać o tym, jakie zaburzenia spotykamy u osób z zespołem Downa w ramach każdej z tych sfer rozwoju oraz jak się one przejawiają i wpływają na funkcjonowanie tych osób. Na końcu pierwszego rozdziału zajęto się problemem diagnozy, prognozy oraz przekazywania rodzicom informacji o występowaniu u ich dziecka zespołu Downa, co pośrednio dotyka już tematu drugiego rozdziału, w którym przyjrzano się przystosowaniu rodzin osób z zespołem Downa do nowej sytuacji. Opisano w nim specyfikę funkcjonowania rodzin mających dziecko z niepełnosprawnością, okresy przeżyć emocjonalnych, przez które przechodzą rodzice, gdy urodzi im się dziecko z niepełnosprawnością, czynniki, które determinują owe przeżycia oraz wpływ rozwoju dziecka na ich ewolucję. Zastanowiono się również nad tym, jaki wpływ mają przeżycia emocjonalne rodziców na rozwój dziecka i jak można pomagać rodzicom zmagającym się z problemami emocjonalnymi. W trzecim rozdziale przedstawiono rozmowę z Henrykiem i Marią Kufeld, którzy mają córkę z zespołem Downa, Tamarę o ich przeżyciach emocjonalnych związanych z pojawieniem się w ich rodzinie dziecka z niepełnosprawnością. Można tam również znaleźć moje refleksje dotyczące rozmowy i porównania wiadomości z niej wynikających do teorii zawartej w poprzednich rozdziałach. Na końcu pojawiło się zakończenie podsumowujące pracę i wagę tematu w pedagogice.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest integracja społeczna dzieci z zespołem Downa. Pierwszy rozdział pracy zawiera wyłącznie informacje o trisomii 21. Można dowiedzieć się z niego o przyczynach tego zespołu genetycznego, zapoznać się z jego definicją, poznać kilka metod terapii, które mogą być wykorzystywane do usprawniania tych dzieci oraz przeczytać o zaburzeniach towarzyszących oraz rozwoju psychoruchowym osób z tą wadą genetyczną. Z drugiego rozdziału można dowiedzieć się o celach i zadaniach integracji społecznej, a także jak różni autorzy podchodzą do tego zagadnienia; poznać formy i koncepcje integracyjnego kształcenia. Oprócz tego ważne są bariery społecznej integracji i korzyści z niej płynące. Nie zabrakło również czynników warunkujących prawidłowy przebieg procesu integracyjnego, przejawów prawidłowej integracji oraz przepisów prawych regulujących działanie placówek integracyjnych. W ostatniej części pracy pojawiły się opisy sylwetek dzieci biorących udział w projekcie, przebieg zajęć projektowych oraz ogólne refleksje dotyczące integracji dzieci pełnosprawnych z dziećmi z zespołem Downa.

Praca poświęcona rzadkiemu schorzeniu genetycznemu-zespołowi Williamsa. Pierwszy rozdział został poświęcony okolicznościom odkrycia, definicją, terminologią związaną z zespołem Williamsa, a także czynnikami wywołującymi tę chorobę. Drugi rozdział dotyczy roli rodziny w życiu dziecka niepełnosprawnego, zawarłam w nim także informacje dotyczące relacji między dzieckiem a jego pełnosprawnym rodzeństwem, a także scharakteryzowałam miejsce rodziny z dzieckiem z niepełnosprawnością w przestrzeni społecznej. Część druga mojej pracy traktuje o przeżyciach rodziców osiemnastolatka z zespołem Williamsa. Opisuję w niej historię medyczną i życiową chłopca z zespołem Williamsa, a także ukazuje przeżycia jego rodziców. Poruszam także aspekty związane z etapami akceptacji choroby oraz nietolerancji osób niepełnosprawnych, a także wniosków dotyczących posiadania dziecka poza normą intelektualną.

W mojej pracy licencjackiej, zajęłam się problemem wspomagania procesów percepcyjnych u osób z niepełnosprawnością wzrokową. Skupiłam się na tym jak te osoby funkcjonują pomimo swoich deficytów, jak ważną rolę w ich życiu pełnią nieuszkodzone zmysły. Na czym polega kompensacja oraz jakimi technikami posługują się w codziennym życiu. W pierwszym rozdziale mojej pracy starałam się przybliżyć ważne dla tego typu niepełnosprawności terminy, opisałam klasyfikację oraz główne przyczyny uszkodzeń wzroku, a także przebieg rozwoju dziecka z wadami wzroku we wszystkich jego aspektach: rozwój poznawczy, rozwój fizyczno- motoryczny, emocjonalno społeczny oraz rozwój poznawczy. Drugi rozdział mojej pracy dotyczy głównie zmysłów. Wyjaśniam w nim podstawowe pojęcia takie jak wrażenia zmysłowe, procesy percepcyjne, kompensacja. Następnie skupiłam się na wytłumaczeniu na czym polega odbieranie i przetwarzanie bodźców przez konkretne zmysły, jaką drogę muszą pokonać. Trzeci rozdział jet moim autorskim projektem edukacyjnym,przeprowadzonym na siedmioletniej dziewczynce, która jest niewidoma. Projekt ten polega na przeprowadzeniu cyklu zajęć, mających za zadanie wspomaganie, stymulowanie konkretnych zmysłów.

Tematem pracy jest: „Wpływ postaw rodzicielskich na funkcjonowanie psychospołeczne dzieci z zespołem Downa”. W rozdziale pierwszym przedstawiona jest ogólna charakterystyka zespołu Downa, jako choroby uwarunkowanej genetycznie oraz złożony zbiór zaburzeń rozwojowych. Istotny jest fakt, że choroba ta powstaje w wyniku wady genetycznej. Jedyną potwierdzoną przyczyną wystąpienia tej wady jest wiek matki. Zespół Downa charakteryzuje się grupą specyficznych objawów zewnętrznych. Najbardziej charakterystyczne cechy tych osób to wzrost poniżej normy, wąskie szpary powiekowe, płaski grzbiet nosa oraz niedługa szyja. Wada ta wiąże się również z licznymi zmianami w rozwoju biologicznym tych osób. Zmagają się one między innymi z wadami serca, wadami postawy, większym prawdopodobieństwem zachorowalności na Alzhaimera. Charakterystyczne są też nieprawidłowości w rozwoju zmysłów wzroku i słuchu, niedoczynność tarczycy. Rozwój psychomotoryczny jest opóźniony oraz słabiej wykształcony niż to bywa normalnie. Z zespołem Downa nie odłącznie wiąże się niepełnosprawność intelektualna, zazwyczaj osoby te funkcjonują na poziomie niepełnosprawności intelektualnej w stopniu umiarkowanym i znacznym. Rozwój społeczno – emocjonalny jest poniżej normy. Funkcjonują lepiej w sferze społecznej niż intelektualnie mniej więcej o 3 lata. Nie osiągają zazwyczaj pełnej samodzielności. Postrzegane są przez społeczeństwo, jako osoby ciepłe, przyjazne. Metody terapii mają na celu poprawę, jakości życia tych osób, niwelują skutki powstałych zaburzeń. Przykładem kompleksowej terapii jest Wrocławski Model Usprawniania, który obejmuje współpracę z rodziną, rehabilitację ruchową, farmakologię i wiele innych. Zakłada on także metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne oraz Metodę Dobrego Startu. Kojący wpływ na funkcjonowanie tych osób ma także muzykoterapia i hipoterapia. W rozdziale drugim zaprezentowano charakterystykę środowiska rodzinnego. Omówiono zadania i role, jakie podejmuje rodzina. Przedstawienie modelu rodziny z dzieckiem pełnosprawnym i niepełnosprawnym daje ogląd całej sytuacji, różnic, jakie zachodzą w poszczególnych sferach życia rodzinnego. Stres rodzicielski oraz adaptacja do sytuacji narodzin dziecka z niepełnosprawnością ma duży wpływ na postawy rodziców. Ich stosunek do dziecka, zależy od tego na ile są pogodzeni z sytuacją. Postawy te mogą być pozytywne i negatywne. Rodzice mogą akceptować swoje dziecko lub je odtrącać. Rodzic dokonuje wyboru czy chce współdziałać ze swoim dzieckiem, czy przyjmuje postawę unikającą. Może też przesadnie chronić swoje dziecko, albo dać mu rozumną swobodę. Rodzice uznają prawa swoich dzieci lub przeciwnie za dużo od nich wymagają. Rozdział trzeci poświęcony jest własnym doświadczeniom. Omówiono w nim konkretne dziecko w odniesieniu do środowiska rodzinnego, w jakim przebywa. Przedstawiono wpływ postaw rodzicielskich na funkcjonowanie mającej zespół Downa, 12 – letniej Olgi. Wpływ rodziców jest nie zastąpiony w rozwoju dziecka z n

Arteterapia stanowi elastyczną i uniwersalną formę pracy z dziećmi na każdym poziomie edukacyjnym, również z dziećmi z niepełnosprawnością słuchową. Przebywając w „świecie ciszy”, stanowią one hermetyczną grupę społeczną, odizolowaną od świata ludzi zdrowych, co negatywnie wpływa na ich poczucie przynależności społecznej. Może to powodować różnorodne implikacje w ich integracji, problem z pracą grupową, czy komunikacją. Arteterapia może w takich przypadkach w istotny sposób wspomóc proces przełamywania barier oraz ograniczeń, a także pozytywnie wpłynąć na rozwijanie umiejętności społecznych. Pierwszy rozdział pracy został poświęcony tematyce osób z niepełnosprawnością słuchową, specyfice tego rodzaju niepełnosprawności pod względem medycznym, a także charakterystyce rozwoju osób nią dotkniętych. W drugim rozdziale natomiast zostały omówione główne wątki dotyczące terapii pedagogicznej, a także w sposó szczegółowy jeden z jej rodzajów, jakim jest arteterapia. Trzeci rozdział natomiast stanowi opis zadania projektowego, które zostało zrealizowane w Dolnośląskim Ośrodku Szkolno-Wychowawczym nr 12 dla Niesłyszących i Słabosłyszących we Wrocławiu. Polegało ono na zastosowaniu w praktyce technik arteterapii podczas zajęć z dziećmi z niepełnosprawnością słuchową.