W pracy zostały porównane najważniejsze wille Adolfa Loosa i Ludwiga Miesa van der Rohe, willa Müllera w Pradze i willa Tugendhata w Brnie. Przedstawiono biografie obu architektów, procesu ich edukacji oraz przebiegu kariery. Następnie zaprezentowano sylwetki zleceniodawców willi, ich status społeczny i finansowy oraz powody zatrudnienia właśnie architektów. Opisy willi poszerzono o analizę teorii ich twórców, m.in. raumplanu i „przepływającej przestrzeni”, oraz wykazanie ich wpływu na ostateczny kształt realizacji.

Praca jest próbą przybliżenia dziejów pałacu w Świebodzicach, a także analizy architektury siedziby należącej pierwotnie do śląskich przemysłowców rodu Kramsta. W tekście postawiono również tezę dotyczącą autorstwa obiektu, wiążąc berlińskiego architekta Friedricha Hitziga ze śląskim projektem. Podstawą do tego założenia była analiza porównawcza w wyniku, której połączono pałac w Świebodzicach z udokumentowaną źródłowo pracą Hitziga w Göhren, a także, nierozpoznane dotychczas, dokumenty znajdujące się w Archiwum Hochbergów, we wrocławskim oddziale Archiwum Państwowego.

W niniejszej pracy zajmuję się omówieniem historii architektoniczno - budowlanej budynków, które stały się teatrami Jerzego Grotowskiego, to znaczy Teatru 13 Rzędów w Opolu i Teatru Laboratorium we Wrocławiu. We wstępie omawiam ogólny problem przestrzeni teatralnych, a także dookreślam swój problem badawczy. Pierwszy rozdział dotyczy Opola – rozpoczyna się od analizy kontekstu urbanistycznego miasta, następnie przechodzi do analizy historii budynku, a kończy na rozważaniach dotyczących nowej koncepcji scenicznej. Narracja jest przeprowadzona analogicznie w drugim rozdziale dotyczącym Wrocławia. W kolejnym rozdziale opisuję prywatne mieszkania Jerzego Grotowskiego w obu miastach. Następnie omawiam analogie i różnice występujące między salą teatralną jako zjawiskiem artystycznym w teatralnej koncepcji Jerzego Grotowskiego. W zakończeniu podsumowuję swoje badania.

Praca jest próbą wieloaspektowej analizy wrocławskiego galeriowca autorstwa Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak. W tekście podjęty zostaje wątek rozwoju koncepcji architektonicznej budynków galeriowych z mieszkaniami w typie maisonette oraz ich ideologiczna ewolucja. Analiza bloku mieszkalnego stanowi ponadto przyczynek do zrozumienia mechanizmów jakie kształtowały polską, a przede wszystkim wrocławską architekturę po 1945 r., takich jak wpływ koncepcji Le Corbusier'a, czy polityczne i społeczne uwarunkowania. Ważnym aspektem tej pracy jest też przebadanie związku galeriowca z ówczesną prasą.

Obiektem pracy jest Willa Schoellera znajdująca się przy ul. Powstańców Śląskich 204 we Wrocławiu. Została zaprojektowana w 1906 roku przez niemieckiego architekta Felixa Henry’ego. Willa pierwotnie należała do bogatej rodziny przemysłowców. Rezydencja ma charakter hybrydy willowo–pałacowej. Została wybudowana w stylu późnego historyzmu, z cechami wczesnego modernizmu. Jest skrajnie odmienną realizacją w porównaniu do domu typu Landhaus powstałego w tym samym czasie, jednak posiada pewne jego cechy. Stanowi przykład wyjątkowej siedziby fabrykanckiej na Dolnym Śląsku.

Praca stanowi skrótową monografię obiektu, jakim jest pochodzący z początku XIX wieku pałac w Szymanowie, we wsi położonej w powiecie świdnickim. O wyjątkowości tego obiektu stanowi połączenie dwóch odmiennych i wykluczających się form stylowych. Z powodu niewielkiej ilości materiałów źródłowych nie udało się ustalić podstawowej kwestii, jaką jest autorstwo projektu budowli a także dokładnego datowania powstania oraz jej funkcji. Jednak analiza stylowa pozwoliła wysunąć wniosek, że pałac z całą pewnością pochodzi z kręgu K. F. Schinkla i ze względu na swoją wyjątkową formę stanowi pewien unikat nie tylko na terenie dawnych Prus, ale także w tej części Europy. Łączy w sobie tradycję schinklowską z modnym w XVIII wieku neopalladiańskim typem wnętrz o centralizującym charakterze. Inspiracje, które doprowadziły projektanta pałacu do jego ostatecznej formy wywodzą się z architektury francuskiej (Durand) i były wyrazem nie tylko pewnego rodzaju podążaniem za ówczesną modą, ale także ilustrowały poglądy i aspiracje artystyczne samego fundatora (Seherr-Thossa). W pracy udało się wyprowadzić kilka hipotez odnośnie niewyjaśnionych aspektów dotyczących pałacu, jednak wyjaśnienie ich wykracza poza pracę licencjacką.

Praca licencjacka dotyczy problemu funkcjonowania architektury w czasie, na przykładzie zespołu budynków przy placu Grunwaldzkim 4-20 i ul. Marii Skłodowskiej-Curie. Aby dokładnie omówić zagadnienie, zebrane zostały publikacje, które ukazały się od pierwszych lat istnienia obiektu do roku 2018. Przybliżono również sylwetkę architekta. Następnie dokonano analizy formalnej oraz stylowej budynków opierając się na charakterystycznych cechach estetycznych, konstrukcyjnych oraz funkcjonalnych. Prześledzona została historia budynku oraz jego otoczenia aż po lata współczesne. Problem został rozważony na zasadzie kontrastu: jak zespół budynków funkcjonował kiedyś, jak dziś, jakie miał znaczenie, a jakie ma obecnie, jaką miał formę i walory estetyczne i jak zmieniły się one przez lata, jak zmieniał się sposób jego użytkowania oraz czym różnił się projekt i wizja architekta od efektu końcowego. Jakie czynniki do tego doprowadziły? Celem pracy jest próba znalezienia odpowiedzi na te pytania oraz zwrócenie uwagi na ów istniejący problem dotyczący wielu realizacji architektonicznych.

Praca została poświęcona kościołowi poewangelickiemu z 1911 roku znajdującemu się w miejscowości Prusice. Posiada ona formę klasycznej monografii pojedynczego obiektu. Celem pracy było dokonanie pierwszego opracowania kościoła ukazującego budowlę w jak najszerszym kontekście. Znalazły się w niej pierwsze tak szczegółowe opisy obiektu, biogramy twórców oraz analizy architektury i wyposażenia. Analiz tych dokonano na tle historycznym, przemian stylowych oraz społecznych, które połączono z analizami formalnymi. Ponadto w pracy ukazano dzieje protestantyzmu w skali miasteczka Prusic oraz okoliczności wybudowania świątyni. W studium zamieszczono również interpretację programu ikonograficznego kościoła.

Praca magisterska podejmuje tematykę architektury sakralnej Brochowa początku XX wieku. Kościół św. Jerzego oraz kościół Ducha Świętego zostały zaprojektowane przez berlińskiego architekta, Oskara Hossfelda w dwóch odmiennych stylach. Część pierwsza pracy zawiera zarys historyczny Brochowa oraz opis jego rozwoju urbanistycznego. Osiedle jest silnie związane z rozwojem kolejnictwa, co zostało zaznaczone w pracy. Następnie przedstawiono osobę architekta Oskara Hossfelda, przegląd jego twórczości oraz poglądów na architekturę sakralną. Dalsza część pracy poświęcona jest dwom brochowskich kościołom. Dzięki analizie materiałów archiwalnych oraz skromnej literaturze przedmiotu, ustalono nieznane do tej pory fakty związane z budową świątyń. Opisy architektoniczne oraz analiza stylu i formy uzupełniają rozdziały historyczne. W ostatniej części pracy świątynie zostały porównane z innymi realizacjami architekta, a Brochów – z osiedlami kolejowymi.

Praca dotyczy relacji artystycznych Anglii i terenów Śląska w drugiej połowie XVIII wieku oraz na początku wieku XIX. Zostały one scharakteryzowane na podstawie kilku przykładów dzieł architektury rezydencjonalnej oraz sakralnej. Opisano przyczyny fascynacji architekturą angielską na terenie Śląska, a także drogi transferu motywów, idei i form architektonicznych. Ta importowana z Wysp Brytyjskich stylistyka została opisana jako przejaw wyrafinowanego, nietuzinkowego, nowoczensego gustu. Przejawiała się ona w twórczości kilku scharakteryzowanych w pracy architektów, fundatorów i filozofów, przy czym jednym z głównych motywów, decydujących o "angielskości" wielu realizacji, uznano serlianę. Z pewnością temat wymaga dalszych badań.

Praca jest pierwszą próbą rozpoznania zjawiska architektury sakralnej na obszarze Śląska w czasach międzywojennych. Zakres terytorialny pracy obejmuje obszar Dolnego i Górnego Śląska w jego granicach administracyjnych istniejących w okresie od 1922 roku do początku II wojny światowej, czasowo natomiast obejmuje lata od roku 1919 do powstania w roku 1942 ostatniej budowli kościelnej przedwojennego Śląska i odpowiada dwóm epokom dziejów Niemiec: Republice Weimarskiej i III Rzeszy. Nieodzownym elementem architektury, a w szczególności sakralnej, jest ideologia. W czasach wielkich reform, będących następstwem XIX wiecznego kryzysu wiary i religii, potrzebne były zmiany i to zasadnicze. Nowoczesne ruchy odnowy liturgii ogarnęły Kościoły katolickie i protestanckie. Końcową, najobszerniejszą część pracy stanowi przegląd architektury sakralnej Śląska, z podziałem na regiony, miasta, przedstawiony w sposób chronologiczny, lub według architektów, by lepiej przybliżyć stylistykę i ewolucję form i twórczości poszczególnych architektów. Omówionych zostało 80 kościołów i projektów powstałych na terenie Śląska w latach 1919-1942, jednak ich liczba jest większa. Wybrano jedynie te, które stanowią ciekawy obraz architektonicznego Śląska, z celowym pominięciem powtórzeń i mało znaczących realizacji. Ta część pracy jest, jak już wspomniano, pierwszą próbą syntezy całości międzywojennej, śląskiej architektury sakralnej podjętą w dotychczasowej literaturze przedmiotu.

Praca jest próbą stworzenia pierwszego monograficznego opracowania kaplicy pw. św. Jerzego, mieszczącej się w pałacu w Gorzanowie. Porusza zagadnienie historii powstania arystokratycznej rezydencji, opisuje jej przebudowę, jak i okoliczności fundacji kaplicy przez Johanna Friedricha von Herbersteina. Zawiera opis dekoracji sztukatorsko-malarskich znajdujących się w kaplicy, próbuje odtworzyć ich pierwotny wygląd, wskazać źródła inspiracji i artystyczne analogie, a także odczytać program ikonograficzny. Porusza również problem autorstwa i datowania przedstawiając nową koncepcję opartą na powiązaniu z dekoracjami w kościele parafialnym pw. św. Marii Magdaleny w Gorzanowie. Praca stanowi zbiór materiałów, które mogą posłużyć do zrekonstruowania opisywanego obiektu. Dopełnieniem opracowania są ilustracje przedstawiające między innymi archiwalne fotografie, a także współczesne zdjęcia obrazujące aktualny stan kaplicy pałacowej.

Praca jest monografią pałacu w Rząśniku (woj. dolnośląskie). Celem pracy jest zebranie i omówienie źródeł oraz dotychczasowego stanu badań. Ponadto zostaje opisana historia miejscowości, a także samego pałacu, co prowadzi do rekonstrukcji jego barokowej bryły. Dokonano również analizy stylistycznej, dzięki której możliwe jest scharakteryzowanie twórczości architekta Martina Frantza, a zestawienie pałacu z innymi obiektami pozwoliło na ustalenie jego rangi na tle architektury barokowej na Śląsku.

Niniejsza praca magisterska stanowi pierwsze monograficzne opracowanie polichromii w kościele pw. św. Jana Chrzciciela w Łosiowie. Celem jest podsumowanie stanu wiedzy zgromadzonej w literaturze przedmiotu, wyczerpujący opis, analiza ikonograficzna wystroju malarskiego oraz wyjaśnienie problemu ich autorstwa.

Praca dyplomowa "Johann Franz de Backer jako malarz erudyta" jest pierwszym monograficznym opracowaniem korzystania ze wzorca przez flamandzkiego malarza, ma dowieść obycia twórcy w dorobku artystycznym ówczesnej Europy, a także przedstawić sposoby jakimi posługuje się artysta w wykorzystaniu tej wiedzy. Na podstawie zestawienia dzieł de Backera z osiągnięciami innych barokowych malarzy, z wyszczególnieniem Petera Paula Rubensa i po części Adriaena van der Werffa, dokonano próby dowiedzenia oryginalności dzieł artysty z jednoczesnym wskazaniem ukrytych elementów dzieł zaczerpniętych z kompozycji znanych ówcześnie mistrzów. Wynikiem analizy porównawczej jest uznanie de Backera oryginalnym twórcą, potrafiącym nadać swym dziełom unikatowy charakter z jednoczesną tendencją do stylizowania nieraz swych obrazów na dzieła Petera Paula Rubensa. Takie postępowanie wynika raczej z potrzeby swoistej autoreklamy swoich dzieł, wpisania się w poczet naśladowców wielkiego antwerpskiego mistrza. Owa maniera malarska była w tych czasach jak najbardziej pożądana. Biorąc pod uwagę kilka oryginalnych dzieł artysty jak "Odnalezienie zwłok Henryka Pobożnego", czy "Budzenie Amora" nie można odmówić artyście zdolności nadania swym dziełom oryginalnego charakteru, ekspresji i wyrazu. Tak więc świadome stylizowanie niektórych kompozycji na dzieła Petera Paula Rubensa wydaje się jak najbardziej możliwe. Jako podstawę do pracy posłużyły zachowane dzieła Johanna Franza de Backera z wyszczególnieniem kompozycji znajdujących się w kaplicy Elektorskiej przy kościele katedralnym pw. św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu, kaplicy Bł. Czesława przy kościele parafialnym pw. św. Wojciecha we Wrocławu, kościele filialnym pw. św. Bartłomieja w Uciechowie i kościele parafialnym pw. św. Jadwigi i Podwyższenia Krzyża Świętego w Legnickim Polu. Głównie na podstawie analizy formalnej, kontekstualnej i porównawczej tych kompozycji udało się ustalić nie tylko bardzo umiejętne wykorzystanie elementów innych dzieł przez malarza, ale także powiązania ideowe pomiędzy poszczególnymi obrazami i ich pierwowzorami.

Niniejsza praca jest pierwszym monograficznym opracowaniem budynku dawnej strzelnicy w parku pałacowym w Gorzanowie. Składa się ona z kilku części, a więc ze stanu badań dotyczącego strzelnicy, opisu obecnego wyglądu budynku oraz dwóch rozdziałów poświęconych historii zarówno Gorzanowa, jak i samego założenia pałacowo – parkowego. Następnie autorka próbowała zrekonstruować wygląd strzelnicy podczas kolejnych przebudów oraz przybliżyć prawdopodobne wzorce dla tych przemian. Ostatni, czwarty rozdział, poświęcono rewitalizacji dawnego budynku strzelnicy w Gorzanowie i jego przeobrażeniu w pijalnię wody źródlanej.

Celem pracy jest identyfikacja programu ikonograficznego pawilonu ogrodowego w Gorzanowie dokonana na podstawie zdjęć i opisów z czasów świetności budowli oraz analizy dekoracji analogicznych budowli. Praca zawiera opis stanu badań, a także budowli - jej architektury i wystroju. Przeanalizowane zostały w niej formy i funkcje, które pełniła grota oraz historia całej miejscowości. W kolejnych rozdziałach omówione zostały kwestie, które w dotychczasowej literaturze nie są jednoznacznie wyjaśnione, takie jak: fundacja, autorstwo dekoracji i czas jej powstania. W ostatnim rozdziale, na podstawie wcześniejszych, podjęta została próba rekonstrukcji wątków treściowych pawilonu.

Praca opisowo porównawcza skupiająca się na wybranych 13 kartach z Kroniki Bractwa Kurkowego w Brzegu. Wraz z historią tego bractwa, opisem i analizą znalezionych przez autora pierwowzorów.

Tematem pracy jest naśladowanie twórczości dawnych mistrzów we współczesnej fotografii na przykładzie twórczości amerykańskiego fotografa Joela Petera Witkina. Praca składa się z podstawowych części tj. wstęp, zakończenie, bibliografia, spis ilustracji i ilustracje, które stanowią wzorce ( prace autorstwa Joela Petera Witkina ) i pierwowzory, w jej skład wchodzą również trzy rozdziały. Rozdział pierwszy to biografia artysty. Omówione zostały w niej czasy od narodzin artysty, wypadek, którego był świadkiem i zdeterminował jego sposób postrzegania, którego efektem są niewątpliwie przeszywające na wskroś duszę fotografie, po pierwsze wystawy, studia oraz życie dorosłe i dalsze wystawy i nagrody na kolejnych etapach twórczości. Drugi rozdział stanowi Charakterystyka twórczości Joela Petera Witkina. W niej ujęte są tematy prac artysty ( ludzie o odmiennościach psychologicznych, cielesnych i seksualnych), reakcje widowni na prace artysty, inspiracje innymi twórcami i symbolami oraz technika, którą używa fotograf do wykonania swoich prac ( czarno- biały kolor prac wykonany na papierze do złudzenia przypominającym pergamin). Trzeci rozdział to pierwowzory fotografii Joela Petera Witkina. W tym dziale poruszane są pierwowzory jak i prace Joela Petera Witkina im odpowiadające, całość ujęta jest na zasadzie różnic i podobieństw. Wzorce te zostały podzielone na pięć niezależnych grup. Pierwszą grupę stanowią wzorce, które są w stanie rozpoznać osoby niezajmujące się profesjonalnie sztuką, druga grupa to wielość wzorców ( artysta użył więcej niż jeden wzorzec), trzeci typ- pierwowzory mające charakter polityczny, czwarty typ - pierwowzory wyraźnie nawiązujące do tytułów dzieł malarstwa należących do kanonu sztuki europejskiej, autorstwa takich mistrzów, jak Rafael Santi, Peter Paul Rubens, Tycjan (Tiziano Vecelli), Francisco Goya czy Antonio Canova, choć nie są one tak oczywiste i rozpoznawalne na pierwszy rzut oka, piąty typ - składa się na prace, w który wykorzystane pierwowzory z kanonu sztuki europejskiej zostały niemal całkowicie zdominowane przez styl Witkina. Celem pracy było znalezienie prac z kanonu historii sztuki, które odpowiadałyby podobieństwem pracą fotograficznym Joela Petera Witkina oraz ustanowić stopień ich podobieństwa. Podstawowym założeniem pracy był aspekt wzorowania, inspirowania się dziełami w pracach artysty. Problemem naukowym było ukazanie wzorów w inspiracjach prac fotograficznych Joela Petera Witkina. Sam termin naśladowania dawnych mistrzów nie jest omówiony w literaturze naukowej. Literatura naukowa posłużyła mi przy opisywaniu biografii artysty, opisie działu charakterystyki twórczości artysty, ale również we wnioskach końcowych przy dziale pierwowzory fotografii Joela Petera Witkina. Metodą, którą użyłam do wykonania pracy dyplomowej było porównywanie prac z kanonu do tych z pracami Witkina. Uzyskanym rezultatem w pracy dyplomowej było odpowiedzenie na pytania : • Kim jest Joel Peter Witkin? • Czy w swojej twó

W mojej pracy dyplomowej opisana została postać Johanna Christiana Bendelera - dzisiaj rzadko wspominanego, lecz bardzo utalentowanego twórcy. Przedstawione zostały w niej dzieła malarza oraz opisany został jego życiorys. Poruszony został także temat zaginionych, obecnie niedostępnych dzieł. Ostatnim elementem pracy było porównanie twórczości Bendelera z malarzami XVII-wiecznymi pracami których się inspirował w swojej sztuce.

Temat niniejszej pracy dyplomowej brzmi „Neogotyckie cerkwie Petersburga i okolic”. Jej celem było uściślenie przyczyn pojawienia się i okoliczności rozprzestrzeniania się budowli neogotyckich w Rosji na przykładzie świątyń budowanych w Petersburgu i najbliższych miastach. Petersburg jako stolica Imperium Rosyjskiego był szczególnie wrażliwy na trendy w modzie, w tym w dziedzinie sztuki i architektury. Praca zawiera analizę 3 etapów rozwoju neogotyku w Rosji: fałszywy gotyk, eklektyzm, oraz modernizm gotycki. Zidentyfikowane są cechy charakterystyczne architektury poszczególnych etapów, przeprowadzone są badania specyfiki katolickich, luterańskich i prawosławnych świątyń w stylu gotyckim XVIII – początku XX w.