Tematem pracy licencjackiej są brązowe greckie lustra pudełkowe, sposób ich produkcji oraz charakterystyka dekoracji reliefowych zdobiących pokrywy. Opisany został także sposób użycia oraz rola jaką greckie lustra pełniły w życiu codziennym i mitologii. Cezura czasowa obejmuje okres od V- III wieku p. n. e. Badania dotyczące greckich luster pudełkowych przeprowadzone zostały w oparciu o dostępną literaturę, pochodzącą głównie z biuletynów światowych muzeów, przeważnie amerykańskich. Opis luster pudełkowych umieszczony został w kontekście pozostałych dwóch rodzajów luster greckich.

W XVIII wieku praktycznie we wszystkich sztukach plastycznych nastąpił wzrot ku klasycznej sztuce starożytnej. Powstawło wówczas wiele teoretycznych dzieł opisujących nie tylko sztukę starożytną, lecz skrupulatnie analizujących poszczególne aspekty dziejów antycznych. Wielu architektów wykorzystywało idee antyczne w swych projektach; zarówno w konstrukcji,układzie wnętrz jak i dekoracji. W owym czasie w Anglii wciąż silnie oddziałujący Palladianizm wykształcił dwa pokolenia artystów,którzy chętnie sięgali do wzorców antycznych. Wśród architektów drugiego pokolenia neopalladiańczyków należy wyszczególnić osobę Sir Williama Chambersa, członka Akademii Królewskiej i Naczelnego Zarządcy Robót Budowlanych. W trakcie swojej długiej i owocnej kariery wydał rzetelną publikację zatytuowaną „Treatise on Civil Architecture“ i liczne reedycje 3, a także szereg publikacji dotyczących planowania ogrodów. O zasługach i dokonaniach Sir Williama możnaby napisać niezliczoną ilość publikacji; praca została poświęcona badaniom nad wzorcami antycznymi w twórczości Chambersa. Założeniem pracy jest analiza wybranych obiektów w celu wskazania bezpośrednich i pośrednich inspiracji sztuką starożytnych. Wśród analizowanych przykładów znajdują się tylko świeckie realizacje na terenie Wielkiej Brytanii, wybór ten należy poprzeć małą ilością obiektów sztuki sakralnej wykonanych przez Sir Williama oraz jego udokumentowanym zamiłowaniem do rzymskiej architektury użyteczności publicznej.

Praca ma na celu opisanie przez lata niesłusznie marginalizowanego problemu obecności koloru w sztuce starożytnej Grecji, ze szczególnym uwzględnieniem rzeźby i dekoracji architektonicznej okresu archaicznego. Zachowane na wielu obiektach pozostałości oryginalnych substancji barwnych (pigmentów i barwników) stanowią niezbywalne świadectwo starożytnej praktyki malowania rzeźb. Rozpoznanie pierwotnych materiałów i technik zdobienia służy za punkt wyjścia dla badań nad ogólniejszym problemem poczucia estetyki oraz znaczenia i percepcji sztuki w świecie starożytnym. W pracy przedstawiony został również zarys historii problemu oraz współczesne metody prowadzenia badań.

Celem pracy jest przedstawienie architektury pałacowej jednej najstarszych cywilizacji, czyli kultury minojskiej w oparciu o trzy najbardziej znane i najlepiej zachowane kompleksy, zlokalizowane w Knossos, Malia, Fajstos. Dla tematu pracy ważny jest okres pałacowo- miejski, tak zwany średniominojski. Kształtowanie tego stylu rozpoczyna się w III tysiącleciu p.n.e. Rozkwit kultury minojskiej nastąpił w około 2000- 1600 lat p.n.e., w wyniku sprzyjającej sytuacji ekonomicznej. W kolejnych rozdziałach, na podstawie wybranych trzech przykładów ukazany zostanie główny plan pałaców, cechy charakterystyczne budowli oraz różnice pomiędzy nimi. Przedstawione będą również dekoracje malarskie tych budowli. Zachowane fragmenty tych dzieł pozwalają poznać życie codzienne Minojczyków. Stanowią pewien rodzaj dowodów na wiele tworzonych teorii archeologicznych, historycznych. W Knossos znajduje się pałac, który był przebudowywany wielokrotnie, ze względu na liczne zniszczenia. Pierwotny plan tej budowli dzisiaj jest praktycznie nie do uchwycenia. Dla ostatniej fazy prac budowlanych charakterystyczny jest labiryntowy układ pomieszczeń, który zostanie opisany w głównym rozdziale szerzej. Stanowi on jeden z najlepiej zachowanych przykładów budowli pałacowych okresu minojskiego. Pałac w Knossos był pierwowzorem dla pałaców w Malia i Fajstos, mimo wielu dzielących ich różnic architektonicznych. Pałac w Malia jest trzecim z opisywanych obiektów, co do wielkości. Bardzo ważnym elementem będzie opis położenia pałacu dla zrozumienia całokształtu jego rozplanowania. Pałac w Fajstos, tak jak pałac w Knossos został zbudowany według tych samych zasad, podobnie rozplanowany, jest jednak mniejszy. Pałace to budowle, których parterowe pomieszczenia są ułożone wokół obszernego, wydłużonego dziedzińca, okolonego częściowo portykiem filarowo- kolumnowym. W kompleksie pałacowym występowały też inne, mniejsze dziedzińce, na przykład o układzie perystylowym jak ten w Fajstos. W pałacach minojskich powtarzalne są małe izby, o pięknych wnętrzach, często ze ścianami ażurowo- filarowymi oraz komnaty kolumnowe z widokiem na ogród wewnętrzny. Ściany dekorowano alabastrem, często też barwiono, ozdabiano. Występowały w tych kompleksach takie pomieszczenia, jak łaźnie z basenami wodnymi. Bardzo charakterystyczny i oryginalny dla pałaców minojskich był brak murów obronnych. Malarstwo ścienne jest bardzo ważnym przykładem sztuki dworskiej Minojczyków. Tematyka fresków jest różnorodna, na ogół na ścianach pałaców odtwarzano otaczający krajobraz, sceny z życia codziennego oraz uroczystości religijne. Należy zwrócić uwagę na nazewnictwo miejscowości, w których znajdują się pałace. Nazwy Malia i Knossos w literaturze polsko- i obcojęzycznej pisane są zazwyczaj tak samo, Malia pojawia się też, jako Mallia. Natomiast nazwę trzeciego pałacu w Fajstos stosuje się odmiennie, w literaturze obcojęzycznej występuje jako Phaistos lub Faistos. W niniejszej pracy wykorzystywane będ

Tematem badań pracy są wpływy antyku na modę kobiecą końca XVIII wieku. Reprezentuje ją strój ukazany na portrecie Zofii Zamoyskiej autorstwa Giuseppe Grassiego z 1799 roku. Moda antykizująca, która pojawiła się pod koniec neoklasycyzmu, była krótkim i wyjątkowym epizodem w historii ubioru. Na tle bogato zdobionego stroju rokokowego, wyróżniała ją prostota i naturalność. Najważniejszymi czynnikami, dzięki którym nawiązywano wtedy do ubiorów antycznych było szerokie zainteresowanie starożytnością w II połowie XVIII wieku oraz Rewolucja Francuska. Wpływy sztuki i kultury starożytnej rozpowszechniły się za sprawą J. J. Winckelmanna a także G. B. Piranesiego, nie bez znaczenia pozostały również odkrycia archeologiczne Herkulanum i Pompejów. Jednak, chociaż w innych dziedzinach sztuki inspiracje antykiem pojawiły się szybko, w modzie nie od razu sięgnięto do wzorców antycznych. Dlatego drugim istotnym czynnikiem, który umożliwił noszenie przez kobiety swobodniejszego, białego stroju, była Rewolucja Francuska, która zmieniła obyczajowość epoki. Do Polski nowa moda, rozpoczęta we Francji w latach 90. XVIII wieku, dotarła szybko, o czym świadczy analizowany portret. Porównując strój Zofii z ubiorem ukazanym na różnych dziełach sztuki starożytnej, najwięcej podobieństw można zauważyć między nim, a ubiorem kobiecym okresu hellenistycznego. Należą do nich: podniesiony pod biust stan sukienki, prosta linia stroju wysmuklająca sylwetkę, wykonanie z cienkich przejrzystych materiałów podkreślających kształty ciała. Inspiracje ubiorem starożytnej Grecji widać również w okryciu trzymanym przez Zofię oraz płaskich, wiązanych sandałach. Wpływy antyku w coraz mniejszym stopniu utrzymywały się do lat 20. XIX wieku.

Tematem pracy jest malarstwo grobowego w starożytnym Egipcie, którego tematyka dotyczy scen z życia codziennego. W pracy zostały opisane typy scen występujące w grobach egipskich dostojników, w czasach Starego, Średniego, oraz Nowego Państwa. w każdym z rozdziałów wymienione zostały najbardziej charakterystyczne dla danego okresu typy przedstawień, wraz z ich charakterystyką i porównaniem. Ponadto zawarte zostały informacje dotyczące genezy malarstwa ściennego, funkcji przedstawień, techniki wykonywania malowideł, oraz stosowanych przez Egipcjan barwników.

Analizując poszczególne przykłady wizerunków kobiecych, począwszy od najwcześniejszych przykładów z okresu protogeometrycznego a kończąc na rzeźbach z okresu hellenistycznego, w pracy opisana została ewolucja obrazu kobiety w rzeźbie greckiej. W pierwszych rozdziałach przedstawione zostały niewielkie figurki kobiece osiągające najwyżej kilkadziesiąt centymetrów długości – nie zachowały się żadne monumentalne przykłady pochodzące z najwcześniejszych okresów rozwoju rzeźby greckiej. W rozdziale dotyczącym okresu archaicznego opisane zostały początki monumentalizmu w rzeźbie oraz rozwój typu kory, który zdominował wizerunki kobiece aż do pierwszej ćwierci V wieku p.n.e. W tym czasie pojawiły się pierwsze sygnały nowego sposobu myślenia i odejścia od kanonu kory. Kory archaiczne stanowiły wyidealizowany obraz kobiet ziemskich w rzeźbie. W V wieku p.n.e. w wizerunkach kobiecych zaczęły dominować przedstawienia bogiń, rozpoczął się nowy okres w sztuce greckiej, nazwany klasycznym. W pracy opisane zostały liczne zmiany, jakie nastąpiły w sposobie przedstawiania kobiet w tym okresie – między innymi nowy układ ciała, sposób uczesania, inny wyraz twarzy. Następnie wyjaśnione zostało stopniowe skłanianie się rzeźbiarzy ku wprowadzeniu aktu do wizerunków kobiecych oraz ostateczne dokonanie tego przełomu w późnym okresie klasycznym. Ostatnie rozdziały pracy tłumaczą jak bardzo różnorodna staje się rzeźba grecka w okresie hellenistycznym, przedstawione zostały zmiany w kreowaniu postaci kobiecej oraz nowe typy wizerunków. W podsumowaniu skupiono się na scharakteryzowaniu ogólnej linii rozwoju przedstawień kobiecych w rzeźbie greckiej - artyści przez wieki skupiali się na dążeniu do realizmu przedstawień, podlegały jednak one idealizacji. Opisano także jak najpóźniejsze przykłady rzeźby greckiej zrywają z kanonem obecnym przez wieki w sztuce greckiej.

Niniejsza praca poświęcona będzie rzeźbie i reliefowi z Pergamonu w okresie hellenistycznym. Omówione zostaną kluczowe dzieła powstałe od ok. 2.poł. III w. p.n.e. do ok. 1. poł. II w. p.n.e., czyli na przestrzeni prawie 150. lat istnienia Państwa Pergamońskiego. Rozdział drugi poświęcony zostanie stanowi badań nad sztuką hellenistyczną powstałą w Pergamonie. Uwzględnione zostaną pierwsze badania archeologiczne mające miejsce na tym obszarze, a następnie przedstawione zostaną nowsze pozycje naukowe dotyczące danego zagadnienia. Rozdział przedstawi charakterystykę poszczególnych publikacji oraz oceni ich obszerność i stopień dokładności badań nad problemem pergamońskiej rzeźby i reliefu okresu hellenistycznego. W rozdziale trzecim scharakteryzowane zostanie tło historyczne i kulturowe państwa i miasta Pergamon. W rozdziale zarysowana będzie historia powstania Pergamonu oraz ukazany zostanie charakter państwa będącego pod rządami dynastii Attalidów. Pokazana tu zostanie charakterystyka Pergamonu jako ośrodka kultury i nauki okresu hellenistycznego. Na koniec rozdziału wymienione zostaną ogólne tendencje rzeźby i reliefu pergamońskiego. Rozdział czwarty poświęcony będzie nurtowi barokowemu w rzeźbie i reliefie pergamońskim. Dokonana zostanie analiza stylistyczno-ikonograficzna kluczowych dla tego nurtu dzieł, uwzględnionych pod względem chronologicznym. Będą to m.in. Grupa Galów, Grupa Laokoona oraz fryz przedstawiający Gigantomachię z Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny. Rozdział piąty i szósty dotyczyć będą kolejno nurtu klasycyzującego oraz rokokowego w rzeźbie i reliefie pergamońskim. Przedstawione zostaną m.in. obiekty takie jak Atena Partenos z Biblioteki Pergamońskiej, czy Fryz Telefosa z Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny dla nurtu klasycyzującego, a także Śpiący Satyr, jako kluczowy przykład rokoka w rzeźbie pergamońskiej. Rozdział siódmy zawierać będzie podsumowanie, sumujące dotychczas omówione kwestie. Uwzględnione będą w nim wnioski na podstawie wcześniej zanalizowanych przykładów. Koniec pracy obejmować będzie bibliografię oraz spis ilustracji wraz z wykazem źródeł, a następnie ilustracje do tekstu.

Kobieta od zawsze jest muzą dla niezliczonych rzesz artystów. Bohaterkami prac są boginie, święte, ale również frywolne kobiety i kochanki. Raz są symbolem ponadczasowych prawd, uosobieniem dobra, wiecznej niewinności, innym razem występują jako mroczne kochanki, zmysłowe boginie miłości i niebezpieczne upiory stanowiące zagrożenie dla męskiego świata. Motywem przewodnim w prezentowanej pracy jest ukazanie przedstawienia kobiety w danej epoce, ze względu na jej status społeczny, jak i panujące ówcześnie trendy w sztuce. Ukazywane były jako delikatne, powściągliwe istoty, jak i kobiety nieskrępowane, pewne siebie i piękna własnego ciała, często okrutne, niekiedy tragiczne, a jednak zawsze fascynujące.

Przedmiotem niniejszej pracy dyplomowej jest rzymska architektura ogrodowa. Temat ten nie był dotąd poruszany w monograficznym opracowaniu. Ogrody miały ogromne znaczenie w życiu codziennym Rzymian. Z przydomowych ogródków o charakterze ściśle użytkowym ewoluowały w eleganckie miejsca poświęcone zadumie i rekreacji, a ich wygląd i rozmiar świadczyły o statusie społecznym właścicieli. Ogrody aranżowane były tak, by płynnie przenikały się z architekturą pomieszczeń mieszkalnych i wzajemnie na siebie oddziaływały. W pierwszej części pracy autorka omawia zagadnienie genezy architektury ogrodowej charakteryzując architekturę i sztukę ogrodów w starożytnym Egipcie, Mezopotamii i Grecji. Następnie opisuje rozwój ogrodów rzymskich, a także rolę, jaką pełniła w nich architektura. W głównej części wskazuje poszczególne elementy architektoniczne i dekoracyjne składające się na całość założeń ogrodowych, takie jak świątynie, pawilony, nimfea, kolumnady, baseny czy rzeźby i fontanny oraz przedstawia klasyfikację typów ogrodów rzymskich, zakładanych zarówno na terenach wiejskich, jak i miejskich, przez zwykłych obywateli, dostojników i władców. Autorka nie tylko wskazuje ogólne cechy charakterystyczne dla poszczególnych założeń, ale i ilustruje je szczegółowo opisanymi przykładami, które pozwalają w pełni nakreślić obraz rzymskich założeń ogrodowych pod kątem tworzącej je architektury. W ostatniej części pracy prezentuje ogrody, które powstawały w prowincjach Państwa Rzymskiego oraz sposób, w jaki dostosowano architekturę ogrodów do zastałych warunków terenowych i atmosferycznych. Omówiony został również wpływ, jaki wywarła rzymska architektura ogrodowa na rozwój dziedziny w późniejszych epokach, od średniowiecza po współczesność. Treść pracy wzbogacona jest o kolorowe ilustracje obrazujące zachowane ogrody i elementy dekoracyjne.

Celem pracy jest prezentacja i analiza elementów architektonicznych współtworzących założenia klasztorne franciszkanów reformatów czeskiej prowincji św. Wacława na Śląsku, które mając proweniencję antyczną, w dobie baroku poddane zostały przekształceniom i reinterpretacjom. Analizie poddano kościoły i klasztory reformackie z 10 śląskich miast, uwzględniając historyczno-kulturowy kontekst ich powstania oraz wynikającą z zakonnego ustawodawstwa i lokalnych standardów budowlanych specyfikę architektoniczną.