Nowe Państwo to okres największego rozwoju starożytnego Egiptu. Jahmes, pierwszy władca XVIII dynastii pokonał Hyksosów, którzy wówczas rządzili Egiptem Dolnym. Rozwinął się handel i podbito nowe tereny. Wiara w życie pozagrobowe była podstawą wierzeń starożytnych Egipcjan. Z tego też powodu bardzo ważne były dla nich rytuały pogrzebowe oraz kładziono ogromny nacisk na stworzenie godnego i bezpiecznego grobowca. Na przestrzeni dziejów poszukiwano nowych rozwiązań, aby zapewnić spokój pochowanemu władcy, aż wreszcie zdecydowano się na rozdzielenie świątyni od grobu i znaleziono nowe, trudno dostępne miejsce pochówków. Owym miejscem była Dolina Królów. W okresie panowania XVIII, XIX i XX dynastii rozróżnić można etapy zmian planu architektonicznego, dekoracji czy wyposażenia królewskich grobowców w Dolinie Królów.

Praca dotyczy problematyki związanej ze znaleziskiem Grobu II na obszarze Wielkiego Tumulusa w Werginie. Analizie zostały poddane elementy architektoniczne, malarskie i wyposażenie grobowca. Została także podjęta próba datowania i atrybucji znalezionych dóbr.

Celem niniejszej pracy licencjackiej jest omówienie zagadnień związanych z rzeźbą hellenistyczną w nurcie rokoko na przykładzie wybranych dzieł sztuki. Nurt ten został wyodrębniony w periodyzacji okresu hellenistycznego na podstawie innowacyjnych tematów i sposobów ich przedstawiania w rzeźbie. Najsilniej zaznaczył się w okresie hellenistycznym od początków III stulecia p.n.e. do podbicia ostatniego państwa hellenistycznego, Egiptu, przez Rzymian. W drugim rozdziale zarysowany zostanie stan badań nad rzeźbą hellenistyczną na podstawie zgromadzonej literatury powstałej już w latach 20. XX wieku aż do tej powstałej zaledwie kilka lat temu. Przedstawione zostaną zawiłe początki związane z nazewnictwem nurtu, a zwłaszcza z wprowadzeniem określenia rokoko hellenistyczne, pierwszymi badaniami nad nim oraz stan ich zaawansowania. Rozdział trzeci stanowić będzie charakterystykę epoki hellenistycznej na tle dziejów antycznego świata Opisany zostanie zasięg geograficzny imperium stworzonego przez Aleksandra Wielkiego i określone zostaną jego ramy czasowe. Naszkicowana zostanie ówczesna sytuacja polityczna oraz sposób funkcjonowania życia społecznego. Jest to ważne ze względu na wpływ tychże czynników na rozwój sztuki, ukształtowanie się jej najważniejszych ośrodków oraz sposób jej rozwoju, a zwłaszcza nurtu rokoko w plastyce. Czwarty rozdział, najobszerniejszy ze wszystkich będzie stanowił analizę ikonograficzno-stylistyczną wybranych dzieł rzeźbiarskich, co pozwoli przyjrzeć się bliżej prądowi rokoko w sztuce hellenistycznej i dokonać charakterystyki jego głównych wyróżników. Rozdział ten podzielony zostanie na siedem podrozdziałów, z których każdy dotyczyć będzie innego tematu przedstawionego w rzeźbie hellenistycznej w tymże nurcie. Pierwszy podrozdział dotyczyć będzie krótkiego opisu Afrodyty jako bogini i jej przedstawień, drugi dzieł ukazujących dzieci, trzeci przedstawień ludzi starszych, czwarty sposobów obrazowania ludzkich ułomności i niepełnosprawności. W części piątej opisane zostaną dzieła przedstawiające postaci podczas snu. Części szósta i siódma traktować będą o przedstawieniach , kolejno tematyki związanej z szeroko pojętą rozrywką- teatr, sport etc. oraz tych o zabarwieniu erotycznym. W rozdziale piątym stanowiącym podsumowanie niniejszej pracy, autorka podejmie próbę dokonania oceny zaawansowania stanu wiedzy w badaniach nad nurtem rokoko w rzeźbie hellenistycznej a także sformułowania wniosków powstałych w czasie pracy, między innymi o trudnościach powstałych już przy próbie usystematyzowania dzieł rzeźbiarskich w podgrupy w celu większej przejrzystości podczas ich analizy. Na końcu pracy umieszczone zostaną bibliografia, spis ilustracji oraz same ilustracje omawianych rzeźb.

Rzymski Panteon jest znakomitym przykładem antyklasycznej architektury okresu Hadriana. Omawiane będą losy owej budowli od 125 roku n. e., kiedy ów cesarz wybudował ją na miejscu wcześniejszej świątyni Agrypy ze schyłku I wieku p. n. e. Zakres chronologiczny zamknie się na roku 1883, w którym rozebrano wieżyczki, dodane w XVII wieku. Na antyklasyczny charakter architektury za czasów panowania Hadrian wpływ miały zainteresowania cesarza wschodnią częścią cesarstwa, zarówno polityczne jak i osobiste. Przejawem antyklasycznej architektury jest willa w Tivoli, świątynia Wenus, mauzoleum Hadriana oraz Panteon. Bazylika rzymsko-katolicka Santa Maria ad Martyres znajduje się na Polu Marsowym w Rzymie i była niegdyś świątynią wszystkich bogów. Architektem był prawdopodobnie Apollodoros z Damaszku. Ściana rotundy, człon pośredni oraz portyk są murowane z cegieł. Detal architektoniczny i tympanon wykonane są z marmuru. Kopuła w całości zbudowana jest z betonu (opus caementicum). Kościół na rzucie centralnym z portykiem kolumnowym i członem pośrednim, które są dłuższym bokiem dostawione do rotundy. Na osi głównej zewnętrzna ściana posiada niewielki pseudoryzalit na rzucie prostokątnym. Ściana celli wewnątrz ozdobiona jest wielobarwną okładziną marmurową. Podzielona została na dwie kondygnacje rozdzielone belkowaniem złożonym z białego profilowanego architrawu, bordowego fryzu i białego, mocno wysuniętego gzymsu, pod którym występuje ornament kostkowy. Na zwartą bryłę świątyni składa się okrągła cella kryta kopułą z dostawionym portykiem połączone prostopadłościennym członem pośrednim. Kopuła otoczona została sześcioma schodkowo ułożonymi pierścieniami, które tworzą pozorny tambur, co powoduje jej optyczne spłaszczenie. Kopuła nawiązuje do Domus Aurea Nerona. Nowatorski nie jest sam kształt celli, ale przekrycie tak ogromnej przestrzeni na planie koła. Na antyklasyczność wskazują nowoczesna konstrukcja i nowe metody budowlane. Nietradycyjne jest zestawienie w Panteonie greckiego pronaosu z rzymską rotundą celli. W czasach antyku kopuła oraz cylindryczny kształt świątyni nie były widoczne z zewnątrz. Widz oglądając tradycyjny portyk był zaskakiwany centralnym planem wnętrza i ogromną kopułą. Wnętrze jest też o wiele bardziej dekoracyjne. Całość jest antygrecka, ale także nie tradycyjna dla sztuki rzymskiej. Historia Panteonu jest burzliwa. Mimo iż jest dobrze zachowany, był wielokrotnie niszczony, a cenne materiały, z jakich został zbudowany rozkradane. Najpoważniejsze zmiany zaszły w Panteonie w wieku XVII, kiedy dążono do monumentalnych efektów w sztukach plastycznych. Na kształt La Rotonda miał wpływ prawdopodobnie Bernini, który na prośbę Urbana VIII Barberini zastąpił pojedynczą dzwonnicę dwiema osadzonymi na członie pośrednim. Panteon jest jedną z najczęściej naśladowanych budowli starożytności. Artyści wielokrotnie próbowali odtworzyć pierwotny wygląd Panteonu, więc często architekci inspirowali się domniemanym jego wizerunkiem. Najczęściej n

Niniejsza praca podejmuje problem twórczości rzeźbiarskiej florenckiego artysty renesansowego- Jacopa Sansovina (1486- 1570). Jej celem jest wykazanie wpływów, jakie rzeźby antyczne wywarły na dzieła artysty stworzone we Florencji, Rzymie i Wenecji. Zostały tu zaprezentowane prace, które zdaniem badaczy zdradzają podobieństwa do rzeźb antycznych. Zebrano je i podzielono ze względu na tematykę i stopień, w jakim antyk wpłynął na formę dzieła renesansowego. Następnie zestawiono je z możliwymi pierwowzorami i poddano analizie porównawczej cech wspólnych jak i różnic, przy jednoczesnej próbie określenia jak duże znaczenie miały one na koncepcje Jacopa Sansovina. W przypadku dzieł, które nie nawiązują w formie, a jedynie w treści do antyku jest to zasygnalizowane poprzez wskazanie ewentualnych, literackich odniesień. Praca ma układ problemowy, w drugim rozdziale został przedstawiony stan badań z uwzględnieniem najważniejszych publikacji dotyczących omawianego zagadnienia. W trzecim rozdziale przytoczono krótki życiorys artysty ze zwróceniem uwagi na jego edukację i kontakty, które umożliwiły mu studia dzieł starożytnych, a także wpływ fundatorów na formę rzeźb. Czwarty rozdział podzielono na trzy podrozdziały odpowiadające przyjętej w niniejszej pracy klasyfikacji, gdzie dzieła J. Sansovina zostały zestawione z proponowanymi pierwowzorami, oraz dokonano ich porównania, w celu ustalenia stopnia podobieństwa. Autorka podejmuje próbę polemiki z niektórymi propozycjami badaczy, oraz prezentuje swoje własne spostrzeżenia dotyczące wzorów starożytnych.

Niniejsza praca magisterska traktuje o recepcji kształtu i rozplanowania starożytnego domu rzymskiego, a przede wszystkim jego przestrzeni atrialnej w twórczości teoretycznej oraz praktycznej Leona Battisty Albertiego oraz jego ideologicznych i warsztatowych naśladowców. Głównym celem pracy było określenie analogii między architekturą mieszkalną starożytnego Rzymu i architekturą rezydencjonalną renesansowych Włoszech, ze szczególnym uwzględnieniem dokonań Albertiego. Dzięki dokładnej analizie traktatu Witruwiusza, dysertacji Albertiego oraz innych twórców nowożytnych udało się nakreślić interesującą linię rozwoju architektury mieszkalnej mającą swój początek w okresie etruskim. Poszczególne rozdziały odnoszące się do starożytnego atrium, warunkującego całą przestrzeń domu rzymskiego, twórczości Albertiego, recepcji traktatu Witruwiusza przez włoskich humanistów oraz architektów okresu renesansu pomogły udowodnić słuszność tez zaproponowanych we wstępie przez autorkę.

Tycjan, a dokładnie Tiziano Vecelli lub Vecellio jest niewątpliwie jednym z najbardziej znanych oraz docenianych malarzy włoskich doby renesansu. Uważany przez wielu badaczy za czołowego przedstawiciela i twórcę weneckiej szkoły malarskiej, stanowi przykład artysty wszechstronnie uzdolnionego i wykształconego, któremu dane było nie tylko długo żyć, jak również silna bezkompromisowa natura, podtrzymująca niegasnący płomień twórczej działalności podsycany ogromnymi ambicjami. Został on nadwornym malarzem wszystkich ważnych włoskich rodów magnackich. Jego zleceniodawcami oprócz wielkich dożów, były bractwa zakonne, bogaci kupcy niemieccy, tworzący prywatne kolekcje czy zakony. Osiągnął on również status nadwornego malarza cesarskiego, królewskiego i papieskiego. Jego malarstwo podnosiło blask potęgi władzy możnowładców, a obrazy przez nich zamówione dawały szanse na znalezienie się ich nazwisk z księdze wieczności. Artysta pozostawił po sobie dziesiątki prac. Obok niezwykłych, niemalże mistycznych obrazach sakralnych, przeznaczonych do głównych ołtarzy najważniejszych katolickich ośrodków kultowych oraz licznych portretów, w których dał się poznać jako wrażliwy i dociekliwy obserwator, tworzył obrazy na wskroś pogańskie, przedstawienia mitologiczne w których jak nikt inny potrafił oddać charakter minionej epoki wielkich bohaterów- herosów, bogiń i bogów olimpijskich. Celem niemniejszej pracy jest próba identyfikacji owych motywów mitologicznych w twórczości malarskiej artysty oraz reinterpretacji ich w kontekście życia, twórczości oraz zjawisk historycznych, społecznych i kulturowych doby XVI wieku (1508-1576). Pierwszy rozdział będzie próbą stworzenia definicji pojęcia ,,antyczności” w kontekście prac malarza oraz poszukiwaniem źródeł inspiracji do tworzenia wielkich kompozycji mitologicznych. Źródła te należy upatrywać szczególnie w bogatym życiorysie artysty, stąd w pierwszym rozdziale pojawi się rys biograficzny malarza, przy szczególnym uwzględnieniu pobytów w Rzymie, w przeszłości- stolicy świata antycznego, jak i krótka charakterystyka roli, jaką odgrywała ówcześnie Wenecja, której unikatowy wschodni charakter miał niewątpliwie wpływ na antyczną wizje świata w obrazach Tycjana. W dalszej części pierwszego rozdziału znajdzie się również próba identyfikacji źródeł inspiracji wypływających z tekstów kultury, takich jak literatura renesansowa, bazująca na myśli antycznej oraz wznawianych publikacjach tekstów starożytnych twórców. Również motywy zaczerpnięte bezpośrednio z antycznej sztuki, czy dzieł renesansowych rzeźbiarzy, którzy na owych antycznych przykładach oparli swoje renesansowe dzieła. Następne rozdziały zawierają szczegółową analizę kolejno powstałych przedstawień mitologicznych. Począwszy od młodzieńczych prac powstałych w nurcie ,,giorgionizmu”, a więc przy ogromnym wpływie postaci wielkiego artysty renesansowego- mistrza Tycjana, skończywszy na ostatnich pracach, powstałych tuż przed śmiercią malarza, będące świadectwem lęk

Tematem pracy jest sztuka sakralna Andrei Palladia, przebadana w kontekście widocznych w niej wpływów architektury antycznej, szczególnie rzymskiej. Był to szesnastowieczny artysta działający w okolicach Wenecji. Praca licencjacka zawiera uporządkowaną, dotychczasową wiedzę o wpływach starożytnych widocznych w palladiańskich kościołach. Dodatkowo krytycznie spojrzano w niej na teksty wcześniejszych publikacji, dogłębnie przebadano zagadnienie w ramach dostępnych źródeł, a także zanalizowano poszczególne zabytki.

W I rozdziale znajduje się wstęp. II rozdział stanowi omówienie stanu badań skoncentrowane na publikacjach dotyczących ikonografii śmierci. W trzeciej części pracy znalazł się tu zarys wierzeń grobowych starożytnych Egipcjan (między innymi synkretyzm bóstw, rola etyki, logiki i magii i eschatologiczne komponenty w mitologii). To wszystko zostało dopełnione prezentacją bóstw związanych ze śmiercią, ważniejszych demonów, a także świętych zwierząt. Na ostatni podrozdział składa się rytuałów i zwyczajów pogrzebowych.. Całość zamyka analiza wyposażenia grobowego, służącego zmarłemu w zaświatach. Rozdział IV zawiera rozważania na temat egipskiej literatury grobowej. Jej rozkwit przypadł na czasy Nowego Państwa. Chodzi między innymi o Teksty Piramid, Teksty Sarkofagów, Księgę Umarłych oraz Księgi Świata Podziemnego. V rozdział jest katalogiem przedstawień związanych ze śmiercią (pierwszy podrozdział) oraz z rytuałami pogrzebowymi (drugi podrozdział). Zostały one podzielone na kilkanaście rodzajów scen. Tych ze śmiercią jest szesnaście. Natomiast przedstawienia z rytuałami pogrzebowymi dzielą się na 12 typów. Następny, VI rozdział został on poświęcony analizie ikonograficznej, opartej o przedstawienia zawarte w rozdziale V. Podobnie jak katalog został dla jasności na sceny, tak analizowane będą ich poszczególne rodzaje, Aby ułatwić ich rozpatrywanie, rozdział został wzbogacony o ogólne omówienie nośników przedstawień, dekoracji grobowców oraz ikonografii religijnej wraz z jej czterema etapami rozwoju (fetyszyzm, zoomorfizm, antropomorfizm i forma mieszana) związanych z ikonografią śmierci. W VII rozdziale znajduje się podsumowanie. Częściami składowymi są także zdjęcia i ilustracje omawianych obiektów oraz ich spis

Praca ma na celu scharakteryzowanie rzymskiego architektoniczno-urbanistycznego założenia na terenie miasta Leptis Magna oraz przeprowadzenie analizy form i stylów budowli wznoszonych w owym kompleksie. Kwestie, poruszane przy badaniach nad Leptis Magna wiążą się z określeniem stopnia podobieństwa architektury w skolonizowanych prowincjach do rzymskich prototypów oraz poszukiwań dodatkowych wpływów, na przykład wschodnich, które wynikały ze związków handlowych oraz kulturowych miasta z Syrią. Drugi rozdział pracy zawiera stan badań nad rzymską architekturą na terenach miasta oraz jego historii. Dodatkowo podano zagadnienia, które wymagają nowszych albo szczególniejszych opracowań oraz określono problemy badawcze, które wyłoniły się przy opracowaniu tematu. Trzeci rozdział pracy przedstawia ogólny rys historyczny miasta od czasów fenickich do średniowiecza, przy czym główny nacisk został położony na okres rzymski. Uwypuklono również najważniejsze wydarzenia i postaci historyczne. W czwartym rozdziale zamieszczono rozszerzoną analizę rzymskiej zabudowy miasta. Po ogólnym omówieniu zagadnienia i początkowym scharakteryzowaniu sytuacji następują szczegółowe opisy i analizy zachowanych budowli rzymskich na terenie miasta. Stan zachowania niektórych obiektów nie pozwala na uzyskanie dokładnych informacji o konstrukcji architektonicznej budowli, rozważania na temat przeznaczenia lub wyglądu takich budowli są hipotetyczne i przeprowadzone na podstawie porównania z istniejącymi obiektami z tego samego okresu w innych miastach na terytorium Imperium. Zabytki zostały podzielone na trzy grupy dla systematyzacji analizy. Najliczniejsza grupa obejmuje budowle użyteczności publicznej, mieści 16 przykładów, pochodzących z okresów rządów kolejnych cesarzy Imperium. Architektura sakralna oraz przykłady form architektury triumfalnej również odpowiednio podzielono w dwie grupy dla ułatwienia pokazania zachodzących zmian w ciągu stuleci. Łuki triumfalne są grupą zabytków w gorszym stanie zachowania, jedynym wyjątkiem jest tetrapylon Septymiusza Sewera. Tematem piątego rozdziału pracy jest dekoracja rzeźbiarska budowli o genezie rzymskiej z terenu miasta oraz geneza stylu, przeniesionego z Rzymu i połączonego z wpływami wschodnimi, zauważalnymi zwłaszcza w czasach rządów Septymiusza Sewera. Większość przykładów rzeźby architektonicznej pochodzi właśnie z okresu seweriańskiego, ponieważ rzeźba z wcześniejszych okresów kompletnie sie nie zachowała. Podsumowanie zawiera ogólną rekapitulację wniosków, zawartych w poszczególnych rozdziałach pracy oraz opis stanu zachowania zabytków przy ich odsłonięciu podczas prac wykopaliskowych. Zawiera także próbę odpowiedzi na pytanie o kondycję omawianych budowli po wydarzeniach wojny domowej w Libii w 2011 roku.