Tematem pracy magisterskiej są ilustracje książkowe amerykańskiego artysty Edwarda Goreya opublikowane w zbiorach "Osobliwy gość i inne utwory" z 2011 roku oraz "Pamiętna wizyta i inne utwory" z 2012. Tekst zawiera dotychczasowy stan badań na temat działalności twórcy, próby zanalizowania relacji między słowem a obrazem zawartej w jego książkach, uporządkowanie możliwych źródeł inspiracji płynących ze sztuki dawnej oraz wpływu jaki Gorey wywarł na pewne aspekty kultury współczesnej.

Tematem pracy dyplomowej pod tytułem "Między malarstwem a instalacją: analiza problemu na przykładzie wybranych prac Piotra Łakomego" jest analiza wybranych dzieł Piotra Łakomego (ur. 1985), ze szczególnym uwzględnieniem charakterystyki gatunkowej. Celem pracy jest odpowiedź na pytanie, czy prace Łakomego są dziełami malarstwa, czy instalacjami. W związku z zagadnieniem kategorii gatunkowych i formalnych, autorka pracy przywołuje kontekst sztuki amerykańskiej lat 60. ubiegłego wieku i polskiej neoawangardy (Tadeusz Kantor, Henryk Stażewski, Andrzej Pawłowski i inni). Amerykański nurt minimal art dał zdaniem badaczy początek instalacji jako nowej dyscyplinie sztuki; minimal art, ale również postminimalizm, stał się istotnym punktem odniesienia do porównań formalnych i gatunkowych w kontekście twórczości Piotra Łakomego. Na drugim biegunie sytuują się malarskie eksperymenty polskiej neoawangardy: przywołując jej kontekst, autorka dokonuje analizy podobieństw formalnych między pracami Piotra Łakomego a dziełami reprezentującymi eksperymentalne nurty polskiego malarstwa powojennego. Osobne miejsce zostało poświęcone porównaniu twórczości Piotra Łakomego z pracami Bartosza Kokosińskiego, innego przedstawiciela pokolenia artystów urodzonych w latach 80.

Praca licencjacka poświęcona jest rozwojowi architektonicznemu i urbanistycznemu Białegostoku około 1900 roku. Rozdział otwierający właściwą część pracy zawiera tło historyczne, ze szczególnym uwzględnieniem czasu, kiedy Białystok wcielony został do Imperium Rosyjskiego. Okres staropolski w historii Białegostoku zostaje jednak zasygnalizowany, bowiem inicjatywy architektoniczne i urbanistyczne w XIX i na początku XX w. wchodziły w szczególnego rodzaju dialog z historycznymi osiami urbanistycznymi i architekturą ufundowaną przez ród Branickich. Bez uzmysłowienia sobie, jak wyglądał staropolski Białystok, trudno jest w sposób dogłębny zrozumieć, w jakiej relacji do spuścizny czasów przedrozbiorowych rozwijał się ten nowoczesny ośrodek przemysłowy. Kolejny rozdział pracy zawiera opis i charakterystykę rozwoju architektonicznego i urbanistycznego Białegostoku około 1900 roku. Punktem wyjścia do omawiania sytuacji w wyżej wspomnianym czasie stają się mapy i plany, tworzone w XIX wieku. Omówieniu poddane zostają dwa plany: z 1880 r. i 1887 r. oraz skontrastowana z nimi mapa wojskowa z 1886 roku. Próba scharakteryzowania przestrzeni miejskiej dokonana została na podstawie planu z początku XX wieku. Dalsza część pracy koncentruje się na opisie i analizie poszczególnych rejonów miasta. Punktem wyjścia staje się historyczne centrum Białegostoku - Rynek Kościuszki wraz z ulicą Lipową, z którymi skontrastowana zostaje ulica Warszawska – rdzeń dzielnicy urzędniczej. Po nich opisana zostaje ulica Sienkiewicza, ulica wylotowa i prowadząca do Grodna, stolicy guberni oraz dzielnica żydowska, rozciągająca się na południe od Rynku Kościuszki. Scharakteryzowana zostaje także rola dawnego pałacu Branickich w kształtowaniu przestrzeni miejskiej na przełomie wieków oraz wpływ, powstałego w 1896 r., Ogrodu Miejskiego na inicjatywy architektoniczne. Opis przestrzeni miejskiej wieńczy część poświęcona obrzeżom miasta, zdominowanym przez przemysł. Kolejna część pracy koncentruje się na architekturze sakralnej w Białymstoku przełomu wieków. Stała się ona sposobem na wyrażenie napięć politycznych i społecznych, typowych dla Ziem Zabranych i zaboru rosyjskiego w tamtym czasie. Konflikt pomiędzy Polakami a władzą carską wyraził się poprzez wzniesienie dwóch monumentalnych cerkwi i fundację nowej fary. Do tego wątku w architekturze powrócono w dwudziestoleciu międzywojennym, kiedy na wzgórzu św. Rocha wzniesiono Gwiazdę Zaranną – kościół projektu Oskara Sosnowskiego. Powiązanie kościoła św. Rocha z kontekstem historycznym XIX w. sprawia, że świątynia ta zasługuje na wspomnienie w dalszej części pracy. Obok wątku reprezentowanego przez świątynie prawosławne i katolickie rozwijał się wątek budownictwa synagogalnego. W pracy zanalizowane zostają dwie z wielu białostockich synagog, Bejt Szmuel i Wielka Synagoga.

Intencją pracy licencjackiej jest analiza utworu filmowego Leni Riefenstahl „Triumf woli” i jego interpretacja w kontekście artystycznym i historycznym. Najważniejsze pytanie badawcze, na które starano się odpowiedzieć dotyczyły sklasyfikowania tego obrazu jako gatunku filmowego. Ponadto intencją było ukazanie „Triumfu woli” na tle kinematografii Trzeciej Rzeszy, a także udzielenie odpowiedzi na pytanie czy i w jaki sposób film ten pod względem artystycznym czerpał z dorobku niemieckiej kinematografii

Tematem przewodnim pracy jest funkcjonalność oraz charakterystyka zachodzących przekształceń architektoniczno-dekoracyjnych w pałacu w Piotrkowicach, położonego w regionie, przez który w średniowieczu przechodziły najważniejsze szlaki handlowe na Śląsku (Szlak Bursztynowy, Via Regia). Jednocześnie praca porusza niezwykle ważne wątki, takie jak: osadnictwo w regionie, zachodzące związki polityczno-religijne, przekształcenia architektoniczne i własnościowe, jak również problematykę rewitalizacji obiektu pałacowego i jego realizacji konserwatorskich. Tematyka pracy porusza również problem braku pełnej kontroli i pełnego zabezpieczenia architektury rezydencjonalnej w Polsce, zwłaszcza na poziomie administracyjnym i prawnym. Pałac w Piotrkowicach jest idealnym przykładem obiektu doprowadzonego do ruiny architektonicznej poprzez brak odpowiednich regulacji administracyjno-prawnych, które uchroniłyby budowle przed dewastacją. Szczegółowe zapisy, które regulowałyby powyższą problematykę, umożliwiłyby zabezpieczenie obiektów rezydencjonalnych przed dewastacją, nie są na tyle precyzyjne by spełniały swoją funkcję ochronną. Współcześnie na Dolnym Śląsku znajduje się około 200 obiektów rezydencjonalnych, które potrzebują pomocy na poziomie administracyjnym, tak aby nie zostały zdewastowane w stopniu uniemożliwiającym świetności. Wiele obiektów przetrwało Drugą Wojnę Światową, nie przetrwał jednak błędów powojennej administracji. Błędy, które przyczyniły się do takiego stanu rzeczy, to przede wszystkim traktowanie obiektów rezydencjonalnych na Śląsku jako budulca do odbudowy kraju, oraz przekazanie obiektów rezydencjonalnych pod w zarząd Państwowym gospodarstwom rolnym (1949-1993). Zła gospodarka własnościowa, sprzedaż obiektów na rynku wtórnym prowadzona bez konsekwencji administracyjno-prawnych skutkowała brakiem kontroli nad obiektami, co miało wpływ na nieodpowiednie zabezpieczenie przed warunkami atmosferycznymi. Przedstawiona problematyka, omówiona zostanie na przykładzie pałacu w Piotrkowicach Praca podejmuje również próbę rekonstrukcji historyczno-architektonicznej pałacu w Piotrkowicach. Przeprowadzone badania mogą stanowić zachętę dla potencjalnego inwestora, który na podstawie przygotowanej dokumentacji będzie mógł przystosować pałac do współczesnych potrzeb i pozwoli w przyszłości na rewitalizację budowli rezydencjonalnej. Doskonałym przykładem przeprowadzonej rewitalizacji, na podstawie przygotowanego w wcześniej zbioru informacji historycznej jest XIX wieczny pałac w Brzeźnie, znajdujący się w niedalekiej odległości od pałacu w Piotrkowicach. Pałac w Brzeźnie, który został zaadoptowany na cele rekreacyjno - hotelowo - gastronomiczne.

Celem pracy jest przedstawienie architektury pałacowej jednej najstarszych cywilizacji, czyli kultury minojskiej w oparciu o trzy najbardziej znane i najlepiej zachowane kompleksy, zlokalizowane w Knossos, Malia, Fajstos. Dla tematu pracy ważny jest okres pałacowo- miejski, tak zwany średniominojski. Kształtowanie tego stylu rozpoczyna się w III tysiącleciu p.n.e. Rozkwit kultury minojskiej nastąpił w około 2000- 1600 lat p.n.e., w wyniku sprzyjającej sytuacji ekonomicznej. W kolejnych rozdziałach, na podstawie wybranych trzech przykładów ukazany zostanie główny plan pałaców, cechy charakterystyczne budowli oraz różnice pomiędzy nimi. Przedstawione będą również dekoracje malarskie tych budowli. Zachowane fragmenty tych dzieł pozwalają poznać życie codzienne Minojczyków. Stanowią pewien rodzaj dowodów na wiele tworzonych teorii archeologicznych, historycznych. W Knossos znajduje się pałac, który był przebudowywany wielokrotnie, ze względu na liczne zniszczenia. Pierwotny plan tej budowli dzisiaj jest praktycznie nie do uchwycenia. Dla ostatniej fazy prac budowlanych charakterystyczny jest labiryntowy układ pomieszczeń, który zostanie opisany w głównym rozdziale szerzej. Stanowi on jeden z najlepiej zachowanych przykładów budowli pałacowych okresu minojskiego. Pałac w Knossos był pierwowzorem dla pałaców w Malia i Fajstos, mimo wielu dzielących ich różnic architektonicznych. Pałac w Malia jest trzecim z opisywanych obiektów, co do wielkości. Bardzo ważnym elementem będzie opis położenia pałacu dla zrozumienia całokształtu jego rozplanowania. Pałac w Fajstos, tak jak pałac w Knossos został zbudowany według tych samych zasad, podobnie rozplanowany, jest jednak mniejszy. Pałace to budowle, których parterowe pomieszczenia są ułożone wokół obszernego, wydłużonego dziedzińca, okolonego częściowo portykiem filarowo- kolumnowym. W kompleksie pałacowym występowały też inne, mniejsze dziedzińce, na przykład o układzie perystylowym jak ten w Fajstos. W pałacach minojskich powtarzalne są małe izby, o pięknych wnętrzach, często ze ścianami ażurowo- filarowymi oraz komnaty kolumnowe z widokiem na ogród wewnętrzny. Ściany dekorowano alabastrem, często też barwiono, ozdabiano. Występowały w tych kompleksach takie pomieszczenia, jak łaźnie z basenami wodnymi. Bardzo charakterystyczny i oryginalny dla pałaców minojskich był brak murów obronnych. Malarstwo ścienne jest bardzo ważnym przykładem sztuki dworskiej Minojczyków. Tematyka fresków jest różnorodna, na ogół na ścianach pałaców odtwarzano otaczający krajobraz, sceny z życia codziennego oraz uroczystości religijne. Należy zwrócić uwagę na nazewnictwo miejscowości, w których znajdują się pałace. Nazwy Malia i Knossos w literaturze polsko- i obcojęzycznej pisane są zazwyczaj tak samo, Malia pojawia się też, jako Mallia. Natomiast nazwę trzeciego pałacu w Fajstos stosuje się odmiennie, w literaturze obcojęzycznej występuje jako Phaistos lub Faistos. W niniejszej pracy wykorzystywane będ

Celem mojej pracy była próba ustalenia czy miasto Chocianów jest miastem średniowiecznym czy nowożytnym? Hipoteza zakładała, że może być to miasto nowożytne. Postawiłam również inne pytania badawcze np.Czy powstanie osady ma związek z budową średniowiecznego zamku? Dlaczego to miasto jest tak wyjątkowe? Co odróżnia go od innych miast? Jakie czynniki wpłynęły na jego architekturę? Na początku zgromadziłam literaturę i z badałam historię miasta oraz pałacu w Chocianowie. Opisałam mapy począwszy od najstarszej na której znajduje się miejscowość, a kończąc na I połowie XX wieku. Dzięki temu pozyskałam istotne informacje m. in. o kształtowaniu się tego terenu i miasta na przestrzeni wieków, czasu pojawienia się wsi i miasta pierwszy raz na mapach, strukturze przestrzennej. To samo zrobiłam z ikonografią. Opisałam również historię miasta, kościoła, pałacu wraz z zabudowaniami i ogrodem. Przedstawiłam pochodzenie nazewnictwa miejscowości oraz przemiany zamku, a później pałacu jakie nastąpiły na przestrzeni dziejów. Aby uzyskać odpowiedzi na wyżej postawione pytania przeprowadziłam badania, które polegały na zastosowaniu metody porównawczej miasta Chocianów z miastem średniowiecznym Górą Śląską oraz z miastem nowożytnym Rawiczem na podstawie zgromadzonego materiału kartograficznego, ikonograficznego oraz źródeł i literatury. Porównanie to miało na celu wyłapanie, najistotniejszych cech typowego miasta średniowiecznego oraz nowożytnego i porównanie ich z cechami jakie posiada Chocianów. Przeprowadziłam także badania terenowe, które polegały na penetracji piwnic kamienic, mieszczących się w rynku. Ich celem było znalezienie najstarszych fundamentów. W oparciu o te badania ustalono z jakiego okresu pochodzi obecna zabudowa rynku i kiedy nastąpiła lokacja miasta. Na końcu przedstawiłam swoje wyniki badań i wnioski.

Praca jest analizą motywów muzycznych, występujących w twórczości Dantego Gabriela Rossettiego. Pierwszy rozdział skupia się na życiu artysty i postulatach Bractwa Prerafaelitów. Drugi rozdział traktuje o XIX- wiecznych koncepcjach muzyki oraz "podwójnym dziele sztuki". Trzeci rozdział zawiera opis i charakterystykę instrumentów muzycznych w obrazach Rossettiego oraz interpretacje poszczególnych jego dzieł. We wnioskach opisane zostały funkcje, jakie pełnią poszczególne instrumenty muzyczne w obrazach Rossettiego.

W niniejszej pracy przyjrzę się trzem obrazom, ukazującym motyw narodzin Afrodyty. Będą to dzieła Louis'a Devedoux, Alexandra Cabanel'a oraz Williama-Adolfa Bouguereau kolejno z 1850, 1863 i 1879 roku, oryginalnie noszące tytuł Narodziny Wenus. Zatem zakres czasowy dzieł, które będę omawiać to II połowa XIX wieku. W wyborze analizowanych dzieł kierowałam się tym, aby ukazywały one twórczość sławnych artystów w zestawieniu z twórczością nieco mniej znaną. Na mój wybór wpłynął również fakt przedstawienia Afrodyty w nie monotematyczny sposób, ale zróżnicowany na tyle, aby podjąć się próby wykazania różnorodności ukazywania motywu. Odnosząc się do terminologii przyjmę nazewnictwo greckie z tego względu, iż w pracy będę odnosić się przede wszystkim do greckich analogii. Niemniej tytuły dzieł pozostaną zgodne z oryginałem nadanym przez artystę i przyjętych przez jednostki kulturowe. Na samym początku przedstawię stan badań, w którym wskażę również pozycje książkowe, do których nie udało mi się dotrzeć. Następnie ukażę obrazy w kontekście tła historyczno-kulturowego, omawiając m. in. problematykę akademizmu i jego założenia. Omówię równie istotną krytykę dzieł jako ówczesny ich odbiór i sposób postrzegania. W kolejnych rozdziałach poddam dzieła analizie formalnej, aby następnie po każdej opisanej jednostce przejść do analizy porównawczej z wybranymi przeze mnie dziełami starożytnymi oraz renesansowymi, przedstawiającymi Afrodytę. W końcowej części pracy umieszczę materiał ilustracyjny, mający na celu zobrazowanie wszelkich podobieństw wymienionych w poszczególnych opisach. Poprzez odwoływanie się do rzeźby greckiej, zamierzam udowodnić oraz wskazać jej wpływy na malarską twórczość artystów II połowy XIX wieku oraz pokazać różnorodny sposób przedstawiania tego samego motywu.

Tematem niniejszej pracy jest Motyw obcego w sztuce Starożytnej Grecji. W pracy przedstawione zostaną wizerunki wybranych nacji wchodzących w grupę tzw. obcych. W pracy zostanie omówionych przede wszystkim pięć grup etnicznych występujących w Starożytnej Grecji i w innych rejonach takich jak Etiopowie, Persowie, Galowie, Scytowie oraz Trakowie. Uwaga skupiona zostanie tutaj przede wszystkim na zewnętrznym wyglądzie przybyszy, ponieważ to właśnie aspekt fizjonomiczny pozwala na odróżnienie danych grup etnicznych od pozostałych, jak i również na utrudnienie zaklasyfikowania do danej nacji poprzez niejasny czy też zbliżony do innych strój czy aparycję.

Celem pracy magisterskiej jest przedstawienie motywu roweru jako źródła inspiracji dla sztuki XXI wieku. W pierwszej kolejności opracowania została opisana historia powstania rowerów, a także omówiono poszczególne przykłady malarskie oraz rzeźbiarskie znane z historii sztuki, które prezentują tematykę rowerową. Prace są świadectwem na to, że rower był inspiracją dla artystów na przestrzeni wieków. Pierwszy rozdział pracy dotyczy wpływu roweru na współczesną architekturę, opisane są przykłady architektoniczne, włączając wolnostojące budynki użyteczności publicznej, aranżację wnętrz, jak również małą architekturę oraz infrastrukturę, czy przykłady kształtowania przestrzeni publicznej pod kątem rowerzystów. Drugi rozdział poświęcony jest analizie dzieł współczesnych zarówno artystów polskich, jak i artystów pochodzących zza granicy, którzy inspirację twórczą czerpią z motywu roweru. Dzieła o paralelnym temacie zostały potraktowane wybiórczo i podzielone są ze względu na rodzaj przedstawienia: malarstwo, rysunek, grafikę, fotografikę oraz rzeźbę i instalację. Trzeci rozdział odnosi się do szeroko pojętej kultury, czerpiącej natchnienie z motywu roweru, szczególnie skoncentrowano się na sztuce ulicznej, ekologicznej jak też użytkowej. W przedostatnim rozdziale wyodrębniony został osobny podrozdział związany z wydarzeniami kulturalnymi skupionymi wokół roweru. W kolejnym fragmencie pracy zostały opisane poszczególne wydarzenia kulturalne i wystawy wyłącznie organizowane w Polsce oraz dzieła polskich artystów, traktujące o tematyce związanej z rowerem. Współcześni artyści przedstawiają, nawiązują i korespondują z tematem rowerowym, posługując się wieloma technikami sztuk wizualnych. Praca przedstawia ogromny wpływ i inspirację motywem roweru na współczesne dzieła sztuki, a wybrane dzieła reprezentują wiele sfer oraz dziedzin sztuki w celu podkreślenia inspiracji motywem roweru na wielu płaszczyznach na wielką skalę.

Celem niniejszej pracy licencjackiej jest omówienie przedstawień Ozyrysa jak i próba analizy stylistyczno-formalnej i porównawczej Sądu Zmarłych w okresie Nowego Państwa i początku Pierwszego Okresu Przejściowego. Motyw opiszę na podstawie trzech przykładów: papirusu Hunefera, papirus Nesitanebtashru oraz malowidła w grobowcu Menny. Opis przykładów będzie chronologiczny. Omawiany przeze mnie motyw sądu widniejący na trzech obiektach został zaczerpnięty z Księgi Umarłych, czyli jednej z najbardziej kanonicznych ksiąg starożytnego Egiptu z okresu Nowego Państwa. Malowidła z grobowca skryby Menny w Tebach Zachodnich pochodzą z 18 dynastii. Papirus Hunefera, został specjalnie dla niego stworzony w 19 dynastii. I wreszcie ukazujący kobietę papirus Nesitanebtashru pochodzący z przełomu 21 i 22 dynastii. Rozdział drugi będzie przedstawiał stan badań omawianych obiektów. Rozdział trzeci mówiący o tle religijno-kulturowym, poruszy tematykę związaną z wierzeniami Egipcjan oraz to jak istotną rolę odgrywała religia w ich życiu. Następnie zawężając problematykę omówię znaczenie Księgi Umarłych, a pod koniec zgłębię motyw Sądu Ozyrysa jak i postać samego boga. Główny czwarty rozdział będzie dotyczył już samego Sądu ukazanego na wybranych trzech przykładach. W pierwszej kolejności omówię je z osobna, następnie wskażę podobieństwa i różnice. W ostatnim rozdziale podsumowującym postaram się naświetlić zagadnienie motywu Sądu Ozyrysa czy też samego boga w późniejszych wiekach jak i wskazać na widoczną asymilację pewnych elementów w kulturze chrześcijańskiej.

Niniejsza praca podejmuje problem twórczości rzeźbiarskiej florenckiego artysty renesansowego- Jacopa Sansovina (1486- 1570). Jej celem jest wykazanie wpływów, jakie rzeźby antyczne wywarły na dzieła artysty stworzone we Florencji, Rzymie i Wenecji. Zostały tu zaprezentowane prace, które zdaniem badaczy zdradzają podobieństwa do rzeźb antycznych. Zebrano je i podzielono ze względu na tematykę i stopień, w jakim antyk wpłynął na formę dzieła renesansowego. Następnie zestawiono je z możliwymi pierwowzorami i poddano analizie porównawczej cech wspólnych jak i różnic, przy jednoczesnej próbie określenia jak duże znaczenie miały one na koncepcje Jacopa Sansovina. W przypadku dzieł, które nie nawiązują w formie, a jedynie w treści do antyku jest to zasygnalizowane poprzez wskazanie ewentualnych, literackich odniesień. Praca ma układ problemowy, w drugim rozdziale został przedstawiony stan badań z uwzględnieniem najważniejszych publikacji dotyczących omawianego zagadnienia. W trzecim rozdziale przytoczono krótki życiorys artysty ze zwróceniem uwagi na jego edukację i kontakty, które umożliwiły mu studia dzieł starożytnych, a także wpływ fundatorów na formę rzeźb. Czwarty rozdział podzielono na trzy podrozdziały odpowiadające przyjętej w niniejszej pracy klasyfikacji, gdzie dzieła J. Sansovina zostały zestawione z proponowanymi pierwowzorami, oraz dokonano ich porównania, w celu ustalenia stopnia podobieństwa. Autorka podejmuje próbę polemiki z niektórymi propozycjami badaczy, oraz prezentuje swoje własne spostrzeżenia dotyczące wzorów starożytnych.

Tycjan, a dokładnie Tiziano Vecelli lub Vecellio jest niewątpliwie jednym z najbardziej znanych oraz docenianych malarzy włoskich doby renesansu. Uważany przez wielu badaczy za czołowego przedstawiciela i twórcę weneckiej szkoły malarskiej, stanowi przykład artysty wszechstronnie uzdolnionego i wykształconego, któremu dane było nie tylko długo żyć, jak również silna bezkompromisowa natura, podtrzymująca niegasnący płomień twórczej działalności podsycany ogromnymi ambicjami. Został on nadwornym malarzem wszystkich ważnych włoskich rodów magnackich. Jego zleceniodawcami oprócz wielkich dożów, były bractwa zakonne, bogaci kupcy niemieccy, tworzący prywatne kolekcje czy zakony. Osiągnął on również status nadwornego malarza cesarskiego, królewskiego i papieskiego. Jego malarstwo podnosiło blask potęgi władzy możnowładców, a obrazy przez nich zamówione dawały szanse na znalezienie się ich nazwisk z księdze wieczności. Artysta pozostawił po sobie dziesiątki prac. Obok niezwykłych, niemalże mistycznych obrazach sakralnych, przeznaczonych do głównych ołtarzy najważniejszych katolickich ośrodków kultowych oraz licznych portretów, w których dał się poznać jako wrażliwy i dociekliwy obserwator, tworzył obrazy na wskroś pogańskie, przedstawienia mitologiczne w których jak nikt inny potrafił oddać charakter minionej epoki wielkich bohaterów- herosów, bogiń i bogów olimpijskich. Celem niemniejszej pracy jest próba identyfikacji owych motywów mitologicznych w twórczości malarskiej artysty oraz reinterpretacji ich w kontekście życia, twórczości oraz zjawisk historycznych, społecznych i kulturowych doby XVI wieku (1508-1576). Pierwszy rozdział będzie próbą stworzenia definicji pojęcia ,,antyczności” w kontekście prac malarza oraz poszukiwaniem źródeł inspiracji do tworzenia wielkich kompozycji mitologicznych. Źródła te należy upatrywać szczególnie w bogatym życiorysie artysty, stąd w pierwszym rozdziale pojawi się rys biograficzny malarza, przy szczególnym uwzględnieniu pobytów w Rzymie, w przeszłości- stolicy świata antycznego, jak i krótka charakterystyka roli, jaką odgrywała ówcześnie Wenecja, której unikatowy wschodni charakter miał niewątpliwie wpływ na antyczną wizje świata w obrazach Tycjana. W dalszej części pierwszego rozdziału znajdzie się również próba identyfikacji źródeł inspiracji wypływających z tekstów kultury, takich jak literatura renesansowa, bazująca na myśli antycznej oraz wznawianych publikacjach tekstów starożytnych twórców. Również motywy zaczerpnięte bezpośrednio z antycznej sztuki, czy dzieł renesansowych rzeźbiarzy, którzy na owych antycznych przykładach oparli swoje renesansowe dzieła. Następne rozdziały zawierają szczegółową analizę kolejno powstałych przedstawień mitologicznych. Począwszy od młodzieńczych prac powstałych w nurcie ,,giorgionizmu”, a więc przy ogromnym wpływie postaci wielkiego artysty renesansowego- mistrza Tycjana, skończywszy na ostatnich pracach, powstałych tuż przed śmiercią malarza, będące świadectwem lęk

Praca magisterska "Murale wrocławskie" zawiera informacje na temat współczesnych, monumentalnych malowideł ściennych, które współtworzą krajobraz miejski Wrocławia. Niniejsze opracowanie jest próbą przybliżenia i zaprezentowania tego wciąż rozwijającego się zjawiska w sztuce. W pierwszej części zdefiniowano termin "mural" w odniesieniu do street artu. Scharakteryzowano sztukę malowania na ścianach i poddano analizie jej rozwój w ujęciu historycznym. Zaprezentowano metody i techniki tworzenia tej formy ekspresji. Dalszą część pracy poświęcono sztuce tworzenia murali w stolicy Dolnego Śląska. Przybliżono pokrótce genezę tej formy ekspresji w obrębie miasta na przestrzeni lat, z uwzględnieniem konkursów, akcji kulturalnych i tworzenia w celach komercyjnych. Następnie skupiono się na analizie wybranych murali i scharakteryzowaniu osób tworzących je. Dokonano subiektywnego wyrobu, skupiając się przede wszystkich na muralach o charakterze artystycznym, bowiem celem pracy jest zaprezentowanie Wrocławia, jako miasta, w którym większość malowideł ściennych stanowią dzieła o charakterze artystycznym, a nie czysto dekoracyjnym.

Murale (z hiszpańskiego murales) to monumentalne, wielkoformatowe malowidła ścienne, wykonywane zazwyczaj na zewnętrznych ścianach budynków. Swoją ogromną popularność zdobyły przede wszystkim w Meksyku, skąd zresztą pochodzi nazwa kierunku. Korzenie tej niezwykłej formy sztuki sięgają jednak znacznie dalej i aby zrozumieć fenomen malowania na murach należy przejść do kolebki malarstwa ściennego. Początki dostrzec bowiem można już w pierwszych przejawach sztuki człowieka – malowidłach wykonywanych na ścianach jaskiń. Ważnym miejscem dla progresu sztuki murali w XX wieku była również Irlandia Północna, w której to miały miejsca zacięte walki zbrojne po między katolikami a protestantami. W Polsce murale spotkać można już było przed drugą wojną światową, jednak najczęściej jedynie w formie reklam. W latach 50. zawodowi artyści pod okiem architektów tworzyli murale zdobiąc odbudowane ze zniszczeń staromiejskie obszary ale i nowo powstałe budynki. Kolejne dziesięciolecia to znów powrót do murali reklamowych, umieszczanych na ślepych ścianach kamienic. Murale po 100 latach zapomnienia znów zaczęły być modne i pożądane, artyści zyskali możliwość realizowania legalnych prac, co więcej otrzymywali zlecenia czy nawet urzędnicze zamówienia na konkretną pracę dużego formatu w przestrzeni miejskiej. Tym samym renesans muralu artystycznego przyczynił się do tego, że będzie już zawsze znakiem rozpoznawalnym polskich miast pierwszej i drugiej dekady XXI wieku. Murale artystyczne są specyficzną formą street artu. W odróżnieniu od np. graffiti, z którym najczęściej się je porównuje, a niekiedy nawet myli, murale w większości przypadków nie są tworzone w sposób nielegalny. Wszelkie inskrypcje, znaki, rysunki dokonuje się najczęściej pod osłoną nocy – namazać i uciec – to idea sztuki ulicznej. Gwałtowna, niepohamowana, niecenzuralna, wolna. Artyści tworzący murale natomiast nie wdzierają się nielegalnie na prywatne tereny, nie zamalowują barbarzyńsko tynków i nie uciekają. Dla nich ściana jest płótnem, a miasto galerią sztuki, w której chcą zaprezentować widzom swoją twórczość. Co więcej murale to prace wielkoformatowe wykonywane często na zabytkowych budynkach, dlatego też, aby doszło do powstania dzieła musi nastąpić pewna procedura administracyjna. Tym samym, idąc podobnym tropem myślenia, idea anonimowości artystów ulicznych dla zjawiska murali artystycznych jest dla mnie bezcelowa. Muraliści, którzy popełnili swoje prace w Stolicy Dolnego Śląska to często wybitni artyści z całego świata, a więc wszelka anonimowość jest nieracjonalna, gdyż należało by raczej promować swój dorobek artystyczny. Fakt ten utwierdził mnie w przekonaniu do tego, aby w swojej pracy jak najbardziej przedstawić autorów barwnych malowideł ściennych widniejących na ulicach Wrocławia łącznie z ich twórczością.