Celem pracy jest analiza aspektów urbanistycznych i architektonicznych we wrocławskim mieszkalnictwie wielkopłytowym w latach 1960-93. Pierwszy rozdział opracowania zawiera streszczenie w języku polskim. W rozdziale Podano 2 literaturę pomocniczą. Problem sytuacji geopolitycznej miasta Wrocławia po II wojnie światowej została opisany w rozdziale 3. Rozdział 4 zawiera krótką charakterystykę powojennych rozbudowy i rekonstrukcji miasta, w tym plany budowy nowych mieszkań i osiedli. Historia pracowni architektonicznej - Miastoprojekt jest ujęta w rozdziale 5 i kolejny rozdział o architekcie Witoldzie Jerzym Molickim jest z nim powiązany. Plebiscyt "Dom roku" jest temat rozdziału 6, w którym przedstawia budynki, które wygrały tę nagrodę. Rozdział 8 zawiera informacje techniczne na temat konstrukcji wielkopłytowej z podziałem na typy. Również historia włączyła się do niego konstrukcja wielkopłytowa w Polsce i Europie. Następny rozdział zawiera opis 3 osiedli wykonanych w technologii wielkopłytowej - Popowice, Szczepin i Przyjaźni, wszystkie zaprojektowane przez Witolda Molickiego w studiou Miastoprojekt. Analiza ich funkcjonalności i użyteczności po 30 i więcej latach jest tematem rozdziału 10. Rozdział podsumowujący wszystkie zalety i wady tego typu osiedli zostały opracowane.

W pracy podjęta została próba monograficznego opracowania jednego z najciekawszych nowożytnych ołtarzy na Dolnym Śląsku – ołtarza głównego w rzymsko-katolickim kościele parafialnym pw. św. Jerzego w Dzierżoniowie. Celem niniejszej pracy było ukazanie walorów artystycznych ołtarza głównego z kościoła św. Jerzego w Dzierżoniowie. W pierwszym rozdziale autor ukazał zarys historyczny miasta Dzierżoniowa. W drugim rozdziale przedstawiona została historia średniowiecznego kościoła farnego przy uwzględnieniu krótkiego opis budowli sakralnej. Trzeci i czwarty rozdział przedstawia opis protestanckiego ołtarza głównego oraz dobudowanej w późniejszym czasie katolickiej, barokowej części ołtarza. Drewniany ołtarz z XVII i XVIII wieku stanowi zabytek wysokiej klasy na terenie Śląska. Jego dekoracyjność podkreślają różnobarwne polichromie, a także złocenia i srebrzenia. Formę dzieła artystycznego wzbogacają liczne zdobienia ornamentalne, obiekty z rozbudowanym wystrojem rzeźbiarskim oraz malarskim, a także łacińskie inskrypcje, dzięki, którym udało się ustalić twórców.

Tematem pracy jest obraz Zadumana dziewczynka z 1889 roku, autorstwa Olgi Boznańskiej. Pracę rozpoczyna wstęp, w którym wymienione są zastosowane metody badawcze. Biogram przedstawia życie i etapy edukacji tej artystki. Tło historyczne szkicuje warunki życia artystów w tamtym czasie, szczególnie artystek. Stan badań obrazu przedstawia zestawienie publikacji, w których dzieło zostało wspomniane. Następnie praca zawiera opis formalny dzieła, który poprzedza analizę stylistyczną. Obszernie jest omówiona także kwestia portretów Boznańskiej, a zwłaszcza wizerunków dziecięcych. Wskazane zostały również przemiany w sposobie malowania tych dzieł. Kolejno podniesione są referencje dzieł Boznańskiej wobec sztuki Diego Velazqueza oraz Eugène’a Carrière’a. Najważniejszym artystą, którego inspiracje odnaleźć można u Boznańskiej jest jednak James Whistler. Wymienione zostały podobieństwa w ich dziełach i wspólna fascynacja japonizmem. Pracę zamyka bibliografia, spis przywołanych ilustracji oraz ich reprodukcje.

Praca dotyczy niemieckiego artysty surrealistycznego – Maxa Ernsta (1891-1976), który poprzez skomplikowanie sytuacji politycznej przez II wojną światową był zmuszony do opuszczenia Europy i wyjazdu do Stanów Zjednoczonych. Artysta od dzieciństwa interesował się rdzennymi ludami Ameryki Północnej, lecz gdy zamieszkał w stanie Arizona, mógł z bliska obserwować sąsiadujących Indian. Celem pracy jest przybliżenie realiów życia Ernsta w Ameryce, odnalezienie wpływów nowego otoczenia na sztukę uprawianą przez artystę oraz wskazanie paraleli w stosunku do twórczości i wierzeń Indian Ameryki Północnej.

Temat pracy to ogrody w malarstwie późnego gotyku. Praca zawiera opisy poszczególnych dzieł sztuki z danego okresu oraz ich znaczenie dla malarstwa. Ogród łączył w sobie doczesność i duchowość, był miejscem odizolowanym od reszty świata, wypełniał człowiekowi miejsce po utraconym Raju. Istniały zarówno ogrody święte, jak np: ogród maryjny czy klasztorny, i ogrody świeckie, zakładane by cieszyć się urokami życia, czyli ogrody dworskie i mieszczańskie. Miejsca te były przesiąknięte bogatą symboliką, dzięki której były wyjątkowe, nie tylko dla ludzi danej epoki, ale również dzisiaj.

Tematem niniejszej pracy licencjackiej są dwa odlewy gipsowe antycznych popiersi znajdujących się w kolekcji Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego: Popiersia Menelaosa oraz Popiersia Apolla Belwederskiego. Na podstawie bazy bibliograficznej opisanej w stanie badań zostały sformułowane pozostałe rozdziały. W tej części pracy zostały poruszone także problemy badawcze związane nie tylko z uzyskiwaniem informacji, ale także dotyczące treści zawartych w poszczególnych publikacjach. Kolejny rozdział został poświęcony opisowi historii kolekcji Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego, w którym zostały zawarte informacje dotyczące zmieniającej się formie instytucji, kolejnych dyrektorów oraz katalogów zawierających informacje o rozrastających się na przestrzeni lat zbiorach. Następna część pracy została poświęcona gipsowemu odlewowi popiersia Menelaosa oraz analizie zgodności z oryginałem, którym jest kopia rzymska znajdująca się w Loggia dei Lanzi we Florencji. Następnie, zachowując spójność treściową, znajduje się rozdział poświęcony rzeźbie hellenistycznej po czym następuje wyjaśnienie zagadnień związanych z kopią rzymską Grupy Pasquino. Część ta zawiera również podrozdział poświęcony ikonologii i ikonografii owej kopii, w którym został poruszony problem identyfikacji postaci do tej pory określanej jako Menelaos. Analogicznie została skonstruowana kolejna część pracy dotycząca odlewu popiersia Apolla Belwederskiego oraz okresu późnoklasycznego rzeźby greckiej. Następnie, w zakończeniu, zostały zawarte wnioski oraz postulaty badawcze, które podsumowują treść pracy. Na końcu został umieszczony spis bibliograficzny oraz ilustracje.

Niniejsza praca licencjacka dotyczy dwóch odlewów gipsowych, Apoksjomenosa oraz Chłopca z Dzbankiem z kolekcji Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego. Celem pracy było przede wszystkim zebranie informacji o odlewach i ich pierwowzorach. W kolejnym rozdziale omówiona została historia kolekcji Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego. Następnie przybliżona została historia zaginionego oryginału Apoksjomenosa oraz rzymskiej kopii Apoksjomenosa z Muzeum Watykańskiego. W kolejnych trzech podrozdziałach opisane zostały zachowane do dzisiejszych czasów posągi przedstawiające atletów czyszczących swoje ciało za pomocą skrobaczki, bądź też czyszczących samą skrobaczkę. Rozdział czwarty został poświęcony gipsowemu odlewowi z Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego, a rozdział piąty jego porównaniu z oryginałem. Rozdział siódmy rozpoczął się przywołaniem mitów o Narcyzie, Ganimedesie i Antinousie w celu porównania przedstawienia oraz atrybucji postaci do Chłopca z Dzbankiem, ponieważ badacze wciąż nie potrafią ustalić, kogo tak naprawdę przedstawia. W następnych rozdziałach opisany został kolejno oryginał z Muzeum Watykańskiego, odlew z Muzeum Uniwersyteckiego i w podsumowaniu, tak jak w przypadku Apoksjomenosa, przedstawione zostały podobieństwa i różnice pomiędzy tymi dwiema rzeźbami. Na końcu pracy znalazło się ogólne podsumowanie zebranych wiadomości oraz wnioski.

Kolekcja odlewów gipsowych, znajdująca się w zbiorach Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego powstawała od początku XIX wieku. Gromadzona przez lata, na początku XX wieku liczyła ponad 500 sztuk, jednak obecnie zachowało się ich jedynie 39. Celem pracy "Odlewy gipsowe rzeźb antycznych z kolekcji Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego - posągi Ateny i Eirene z Plutosem" było omówienie dwóch odlewów gipsowych, znajdujących się w zbiorach Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego oraz ustalenie ich pierwowzorów antycznych. Odlew Eirene z Plutosem powstał, najprawdopodobniej w Monachium, w latach siedemdziesiątych XIX wieku i jest niemal idealną kopią greckiej rzeźby Eirene z Plutosem wykonanej przez Kefizodotosa. Atena, wykonana prawdopodobnie w Berlinie, pojawiła się we wrocławskiej kolekcji między 1877 a 1891 rokiem i wzorowana była na dwóch rzeźbach - Atenie Lemni Fidiasza i Atenie Giustiniani. Pierwowzory wrocławskich odlewów można umieścić w ramach czasowych okresu klasycznego w rzeźbie greckiej (około 480 - 323 p.n.e.). Kolekcja odlewów gipsowych, chociaż nie jest już jedną z największych, nadal jest ważną częścią zbiorów Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego.

Praca skupia się na problemie stylu architektonicznego kaliskich budynków mieszkalnych odbudowanych po zniszczeniach I wojny światowej. Przeprowadzenie analizy dokumentacji archiwalnej i stanu obecnego kaliskich kamienic powstałych od czasu I wojny światowej do dziś pozwala podjąć próbę odpowiedzi na pytania dotyczące osób odpowiedzialnych za odbudowę miasta w obecnej formie i zastosowanych motywów stylistycznych.

Przedmiotem pracy są małe i średnie miasta, zachodniej części Dolnego Śląska. Praca ta stanowi zestawienie pięciu wybranych przeze mnie ośrodków staromiejskich, dotkliwie zniszczonych podczas II Wojny Światowej. Celem pracy jest przedstawienie zróżnicowanego podejścia do kwestii odbudowy, oraz sposobów jej realizacji w poszczególnych miastach. Przywołane przykłady odtwarzania, zdegradowanej struktury zabudowy, postanowiłem poprzedzić historią rozwoju, interesujących nas układów urbanistycznych. Wyszczególnione przeze mnie cztery etapy następujące po sobie, począwszy od końca lat czterdziestych aż po dzień dzisiejszy, reprezentują nierzadko, skrajnie różne podejście do problemu odbudowy starych miast. Ukazują one jednocześnie nieprzerwaną i ciągle aktualną potrzebę poszukiwania najwłaściwszej drogi, którą należałoby podążyć w trakcie dalszej odbudowy zespołów staromiejskich. Zgodnie z przyjętą metodologią chronologiczno – problemową na poniższą prace składają się następujące elementy: wstęp, sześć rozdziałów, zakończenie, literatura wykorzystana i aneks ilustracji. Rozdział 1. Odbudowa miast na obszarze Ziem Odzyskanych. Rozdział ten składa się z pięciu podrozdziałów: Porządkowanie miast, Pierwszy etap odbudowy miast, Drugi etap odbudowy miast – architektura zharmonizowana, Trzeci etap odbudowy miast – zabudowa modernistyczna, Czwarty etap odbudowy – retrowersja. W Rozdziele tym przedstawiłem w sposób chronologiczny, najistotniejsze etapy odbudowy miast zniszczonych podczas II Wojny Światowej na obszarze Ziem Odzyskanych. Rozdział ten stanowi punkt wyjścia dla pięciu kolejnych rozdziałów dotyczących konkretnych już przykładów miast, reprezentujących poszczególne etapy odbudowy scharakteryzowane pokrótce w rozdziale pierwszym. Rozdział 2. Bytom Odrzański. Rozdział ten składa się z dwóch podrozdziałów: Historia rozwoju układu przestrzennego Bytomia Odrzańskiego, Odbudowa Bytomia Odrzańskiego. W rozdziale tym skupiłem się na prześledzeniu okoliczności powstania oraz dalszym rozwoju układu przestrzennego w Bytomiu Odrzańskim. Druga część rozdziału dotyczy natomiast historii zespołu staromiejskiego po II Wojnie Światowej, analizy stopnia zniszczeń oraz prób jego odbudowy. Rozdział 3. Lubin. Rozdział ten składa się z dwóch podrozdziałów: Historia rozwoju układu przestrzennego Lubina, Odbudowa Lubina. W rozdziale tym skupiłem się na prześledzeniu okoliczności powstania oraz dalszego rozwoju układu przestrzennego w Lubinie. Druga część rozdziału dotyczy natomiast historii zespołu staromiejskiego po II Wojnie Światowej, analizy stopnia zniszczeń oraz prób jego odbudowy. Rozdział 4. Głogów. Rozdział ten składa się z dwóch podrozdziałów: Historia rozwoju układu przestrzennego Głogowa, Odbudowa Głogowa. W rozdziale tym skupiłem się na prześledzeniu okoliczności powstania oraz dalszym rozwoju układu przestrzennego Głogowie. Druga część rozdziału dotyczy natomiast historii zespołu staromiejskiego po II Wojnie Światowej, analizy stopnia zniszczeń oraz

Architektura uzdrowiskowa w Europie rozwijała się na terenach bogatych w tworzywa balneologiczne tj. wokół: leczniczych źródeł wód mineralnych, peloidów i gazów leczniczych i posiada swój odrębny, rozpoznawalny charakter. Elementem tej czytelnej rozpoznawalności są obiekty zabudowy balneologicznej i uzdrowiskowej, czyli obiekty związane z działalnością kuracyjną, takie jak: domy zdrojowe, zakłady przyrodolecznicze, łazienki borowinowe, pijalnie wód mineralnych, hale spacerowe, Rozwój architektury zdrojowej poszczególnych miejscowości determinowały także trendy w architekturze, przemiany społeczno-polityczne i odkrycia medyczne w Europie.Celem pracy była analiza procesu rozwoju i przemian architektury uzdrowiskowej w Europie. Zadano pytanie badawcze: w jakim stopniu przemiany były odzwierciedleniem ówczesnych trendów estetycznych, a w jakim przemiany te miały podłoże społeczne. Badania własne pokazały, że uzdrowiska przeszły drogę od leśnego źródła, przez elitarne letnie rezydencje dla szlachetnie urodzonych, aż do ośrodków służących wszystkim warstwom społecznym z dominującym budownictwem masowym. Architektura uzdrowiskowa tworzona była dla ludzi i zaspokajała ich potrzeby estetyczne i społeczne. Na przestrzeni lat budynki o przeznaczeniu terapeutycznym i towarzyskim przeznaczone dla wszystkich kuracjuszy, w przeciwieństwie do prywatnych obiektów dla wybranych, podkreślających status i wzorowanych na reprezentacyjnej architekturze dworskiej, stawały się powszechne, służąc „autoprezentacji” szeroko pojętej klasy mieszczańskiej, zyskując cechy funkcjonalne.

Celem pracy magisterskiej jest przybliżenie postaci Dorothei Tanning oraz zbadanie jej twórczości. Sztuka tworzona przez artystkę została odkryta po jej śmierci w 2012 roku, a na jej temat powstało do tej pory niewiele publikacji. Artystka związana z Maxem Ernstem czynnie uczestniczyła w działalności grupy surrealistycznej. Jej twórczość wnosi nową perspektywę do badań nad tym nurtem sztuki oraz poszerza perspektywę dotyczącą odbioru surrealizmu w kategoriach feministycznych. Temat pracy "Od realizmu dziecięcych fantazji ku abstrakcji kobiecych uniesień" nawiązuje do transformatywnego charakteru jej dorobku twórczego.

Praca ukazuje historię przemian architektonicznych wschodniej części ulicy Piłsudskiego (Gartenstrasse) we Wrocławiu. Jeszcze na początku XIX w. teren późniejszej ulicy Piłsudskiego był obszarem rolniczym, przy którym rozciągały się ogrody warzywnicze. Znajdowały się tu również wille wrocławskiej arystokracji otoczone rozległymi ogrodami ozdobnymi. Ruralistyczny charakter tej okolicy zmienił się za sprawą umieszczenia pierwszego dworca kolejowego we Wrocławiu w najbliższym sąsiedztwie Gartenstrasse w 1842 r. Od tej pory omawiana ulica zaczęła rozwijać się w błyskawicznym tempie. W 1856 r. przy ul. Piłsudskiego wybudowano gmach nowego dworca kolejowego - Dworca Centralnego, błyskawicznie powstawały kamienice czynszowe. Pod koniec XIX w. ulica zaczęła nabierać usługowo-handlowego charakteru - w parterach kamienic lokowano sklepy, powstawały tu hotele, etablissements, kina, a także ważne instytucje państwowe, takie jak Archiwum Państwowe, siedziby Sejmu Śląskiego i Dyrekcji Kolei. Na przykładzie analizy budowli powstających przy ul. Piłsudskiego w niniejszej pracy prześledzono przemiany stylistyczne architektury tejże ulicy, które ewoluowały od klasycyzmu, poprzez historyzm, aż po modernizm. Ze względu na to, że ulica Piłsudskiego doznała znacznych zniszczeń podczas II wojny światowej, zakres czasowy pracy zamyka 1945 rok.

W niniejszej pracy licencjackiej pt. Obrazy Tadeusza Kuntze z katedty śś. Apostołów Piotra i Pawła w Łucku zostały przedstawione badania przeprowadzone nad grupą trzech obrazów ołtarzowych z katedry świętych Piotra i Pawła w Łucku. Podkreślić należy, że katedra łucka posiada o wiele większe grono obrazów malowanych olejem na płótnie i ta praca jest tylko początkiem koniecznych w Katedrze badań. Przedmiotem niniejszej analizy były obrazy święty Michał Archanioł oraz Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny znajdujące się obecnie w ołtarzach architektonicznych na zakończeniach transeptu. Poza tym, analizowany był nieistniejący obecnie obraz Trójca Święta znajdujący się do środka lat dwudziestych XX wieku w prezbiterium Świątyni. Praca ta miała na celu przede wszystkim zgrupowanie i usystematyzowanie rozproszonej wiedzy na temat płócien. Zastosowano tu metody analizy ikonograficznej i porównawczej. Przedstawione wyniki są pierwszą kompleksową analizą wszelkich istniejących źródeł na podany temat oraz ich interpretacji w kontekście rozstrzygnięcia pytania o datowaniu, fundacji i pierwotnego umiejscowienia obrazów. Wyżej wspomniane obrazy są dziełami autorstwa słynnego barokowego twórcy Tadeusza Kuntze (Taddeo Pollacco) tworzącego na przestrzeni lat w Krakowie, Rzymie i Hiszpanii. Ta praca jest odpowiednio poszerzeniem badań nad jego twórczością, ale również nad historią samej Katedry Łuckiej. W pracy dokonano krytycznej analizy dotychczasowego datowania obrazów. Przeanalizowano dzieła w aspekcie innych prac Tadeusza Kuntze, ale również wzorców sztuki rzymskiej. Praca owa poszerza też badania nad dziedzictwem polskim na Kresach i ziemiach Dawnej Rzeczpospolitej, promuje Łuck jako miasto i Wołyń jako kraj z bogatą historią.