Praca dotyczy polskiego artysty - Franciszka Starowieyskiego (1930-2009) badany okres zamyka się w latach 1950 – 2000. Twórca zajmował się przede wszystkim projektowaniem plakatów (był przedstawicielem Polskiej Szkoły Plakatu) ale także tworzeniem obrazów sztalugowych, projektów scenografii i kostiumów. W pracach Starowieyskiego badacze doszukują się wątków surrealistyczno – barokowych. Celem pracy jest próba stworzenia monografii - nakreślenie sylwetki Starowieyskiego oraz specyfiki twórczości artystycznej. W rozdziale pierwszym zostanie zawarty stan badań dotyczący ogólnych zagadnień związanych z surrealizmem oraz jego odmianą występującą na terenie Polski. Natomiast zasadnicza część rozdziału skupiona będzie na tekstach odnoszących się do twórcy i jego wielorakich działań artystycznych w dziedzinie plakatu, grafiki i Teatrów Rysowania. W kolejnej części omówiona zostanie geneza, specyfika i problematyka nurtu surrealistycznego oraz jego recepcja w Polsce.Rozdział trzeci zostanie poświęcony przedstawieniu sylwetki Franciszka Starowieyskiego, poprzez zaprezentowanie jego biogramu i scharakteryzowanie cech stylu charakterystycznego dlań. Omówienie będą technik twórcze, którymi się posługiwał, język artystyczny i zindywidualizowane zabiegi stylistyczne. W rozdziale czwartym będzie mowa o dziele głównym. Zostanie ono dokładnie opisane i przeanalizowane w przedstawionych wcześniej kontekstach wraz z próbą interpretacji treściowej obrazu. W kolejnym z podrozdziałów będzie także mowa o genezie powstania, inspiracjach, schemacie i ogólnym funkcjonowaniu formy, jakimi były Teatry Rysowania.Następny rozdział, to część poszerzająca konteksty dla dzieła głównego, poprzez omówienie wybranych dzieł Starowieyskiego oraz nakreślenie pozycji artysty i jego twórczości na tle działań artystów polskich oraz międzynarodowych.Tekst zamknie podsumowanie pracy i przedstawienie wyników podjętych badań dotyczących artysty, dzieła głównego i jego sztuki. Będzie to jednocześnie refleksja nad stopniem realizacji podjętego tematu.

Praca stanowi monograficzne opracowanie nagrobka księcia Jana Podiebrada i księżnej Krystyny Szydłowieckiej w kościele zamkowym w Oleśnicy oraz wpisuje go w szerszy krąg tradycji funeralnej XVI wieku na terenie Rzeszy, Śląska i Polski. Została w niej zebrana i usystematyzowana dotychczasowa wiedza dotycząca nagrobka oraz dokonano jego analizy – zarówno stylistycznej, jak i ikonograficzno-ikonologicznej. Praca została podzielona na cztery główne części. Poprzedza je stan badań, który podsumowuje aktualną wiedzę na temat omawianego dzieła. Pierwsza część została podzielona na cztery rozdziały omawiające kolejno: krótką historię wyodrębnienia się księstwa oleśnickiego w 1312 roku oraz władztwa Piastów na tych terenach, następnie dzieje przejęcia władzy przez ród Podiebradów i ich rządy, aż do wygaśnięcia rodu. W trzecim rozdziale autorka skupia się głównie na omówieniu postaci ojca Jana, Karola I Podiebrada, natomiast ostatni, czwarty rozdział został całkowicie poświęcony sylwetce fundatora nagrobka oraz omówieniu jego wkładu w rozwój księstwa oleśnickiego i jego stolicy. Część druga składa się z dwóch rozdziałów: opisu formalnego i analizy stylistycznej nagrobka. W kolejnej części pracy zaprezentowane zostały treści ideowe oraz symbolika. Ostatnia, czwarta część, traktuje o twórcy nagrobka oleśnickiego. Zebrany w niej został obecny stan wiedzy na jego temat.

Tematem pracy jest manierystyczne epitafium nagrobne z kościoła zamkowego w Oleśnicy, wykonane dla młodego księcia ziębicko-oleśnickiego Karola Krzysztofa Podiebrada w 1579 roku, prawdopodobnie przez niderlandzkiego rzeźbiarza Hansa Fleisera. Praca podzielona jest na siedem rozdziałów, które kolejno przeprowadzają czytelnika przez historię czeskiego rodu Podiebradów oraz wpływu jaki wywarli na sztukę i kulturę umysłową Śląska, dzieje miasta Oleśnicy, ważnego ośrodka militarno-administracyjnego, przemianę kościoła zamkowego w nekropolię królewską o charakterze reprezentacyjnym, w której po dziś dzień znajdują się nagrobki rodowe, idealnie obrazujące przeskok stylowy z form wczesnorenesansowych z reminiscencjami tradycji gotyckiej, w formę dojrzałego renesansu i manieryzmu. Względem tego, następny rozdział skupia się na uwarunkowaniach społecznych twórczości artystycznej na Śląsku w XVI wieku, wyjaśniając szerzej zjawisko niderlandyzmu i reformacji, odgrywających ogromną rolę w kształtowaniu się kierunku rozwoju sztuki. Dalsza część pracy, poświęcona jest analizie nagrobka księcia Karola Krzysztofa oraz problematyce autorstwa, a także pokazaniu, wysokiego kunsztu wykonania tego dzieła i koncepcji, w zderzeniu z lokalną tradycją rzeźby sepulkralnej. Na zakończenie, został poruszony temat wpływu wizerunku księcia Karola Krzysztofa Podiebrada na późniejsze realizacje nagrobków figuralnych na Śląsku.

Tematem pracy jest naśladowanie twórczości dawnych mistrzów we współczesnej fotografii na przykładzie twórczości amerykańskiego fotografa Joela Petera Witkina. Praca składa się z podstawowych części tj. wstęp, zakończenie, bibliografia, spis ilustracji i ilustracje, które stanowią wzorce ( prace autorstwa Joela Petera Witkina ) i pierwowzory, w jej skład wchodzą również trzy rozdziały. Rozdział pierwszy to biografia artysty. Omówione zostały w niej czasy od narodzin artysty, wypadek, którego był świadkiem i zdeterminował jego sposób postrzegania, którego efektem są niewątpliwie przeszywające na wskroś duszę fotografie, po pierwsze wystawy, studia oraz życie dorosłe i dalsze wystawy i nagrody na kolejnych etapach twórczości. Drugi rozdział stanowi Charakterystyka twórczości Joela Petera Witkina. W niej ujęte są tematy prac artysty ( ludzie o odmiennościach psychologicznych, cielesnych i seksualnych), reakcje widowni na prace artysty, inspiracje innymi twórcami i symbolami oraz technika, którą używa fotograf do wykonania swoich prac ( czarno- biały kolor prac wykonany na papierze do złudzenia przypominającym pergamin). Trzeci rozdział to pierwowzory fotografii Joela Petera Witkina. W tym dziale poruszane są pierwowzory jak i prace Joela Petera Witkina im odpowiadające, całość ujęta jest na zasadzie różnic i podobieństw. Wzorce te zostały podzielone na pięć niezależnych grup. Pierwszą grupę stanowią wzorce, które są w stanie rozpoznać osoby niezajmujące się profesjonalnie sztuką, druga grupa to wielość wzorców ( artysta użył więcej niż jeden wzorzec), trzeci typ- pierwowzory mające charakter polityczny, czwarty typ - pierwowzory wyraźnie nawiązujące do tytułów dzieł malarstwa należących do kanonu sztuki europejskiej, autorstwa takich mistrzów, jak Rafael Santi, Peter Paul Rubens, Tycjan (Tiziano Vecelli), Francisco Goya czy Antonio Canova, choć nie są one tak oczywiste i rozpoznawalne na pierwszy rzut oka, piąty typ - składa się na prace, w który wykorzystane pierwowzory z kanonu sztuki europejskiej zostały niemal całkowicie zdominowane przez styl Witkina. Celem pracy było znalezienie prac z kanonu historii sztuki, które odpowiadałyby podobieństwem pracą fotograficznym Joela Petera Witkina oraz ustanowić stopień ich podobieństwa. Podstawowym założeniem pracy był aspekt wzorowania, inspirowania się dziełami w pracach artysty. Problemem naukowym było ukazanie wzorów w inspiracjach prac fotograficznych Joela Petera Witkina. Sam termin naśladowania dawnych mistrzów nie jest omówiony w literaturze naukowej. Literatura naukowa posłużyła mi przy opisywaniu biografii artysty, opisie działu charakterystyki twórczości artysty, ale również we wnioskach końcowych przy dziale pierwowzory fotografii Joela Petera Witkina. Metodą, którą użyłam do wykonania pracy dyplomowej było porównywanie prac z kanonu do tych z pracami Witkina. Uzyskanym rezultatem w pracy dyplomowej było odpowiedzenie na pytania : • Kim jest Joel Peter Witkin? • Czy w swojej twó

Temat niniejszej pracy dyplomowej brzmi „Neogotyckie cerkwie Petersburga i okolic”. Jej celem było uściślenie przyczyn pojawienia się i okoliczności rozprzestrzeniania się budowli neogotyckich w Rosji na przykładzie świątyń budowanych w Petersburgu i najbliższych miastach. Petersburg jako stolica Imperium Rosyjskiego był szczególnie wrażliwy na trendy w modzie, w tym w dziedzinie sztuki i architektury. Praca zawiera analizę 3 etapów rozwoju neogotyku w Rosji: fałszywy gotyk, eklektyzm, oraz modernizm gotycki. Zidentyfikowane są cechy charakterystyczne architektury poszczególnych etapów, przeprowadzone są badania specyfiki katolickich, luterańskich i prawosławnych świątyń w stylu gotyckim XVIII – początku XX w.

W niniejszej pracy omawiam genezę, formę i treść nimbu oraz analizuję motyw na wybranych przykładach sztuki śląskiej. Odwołuję się głównie do opracowań Jerzego Miziołka, Webera Waltera, Halla Edwina i Uhra Horsta. Naświetlam, jak bardzo ważnym elementem przy przeprowadzeniu dogłębnej analizy warstwy ikonograficznej świętych jest nimb. A też jak mało temat był badany szczególnie na terenie Polski. W drugim rozdziale zostały omówione terminy bliskie za znaczeniem, w brzmieniu lub wizualności, takie jak nimb, aureola, aurea, halo, gloria. Sprecyzowano definicje oraz udokumentowano ewolucję znaczeniową i interpretacyjną odwołując się do słowników, leksykonów, encyklopedii i innych opracowań. Na potrzebę pracy stworzyłam tabelę "Interpretacja formy graficznej oraz znaczenia", w której graficznie przedstawiłam typy nimbu oraz aureoli za opracowaniami umieszczonymi w rozdziale 5. W rozdziale trzecim omówiony został motyw w kontekście historyczno-sztucznym, zaczynając od początków wizualizacji motywu, jako sublimacja postaci świętych. Kult solarny oraz walka kościoła z kultem miała ogromne znaczenie w kształtowaniu się nimbu w sztuce chrześcijańskiej. W tym rozdziale omówiłam typy nimbu. W czwartym rozdziale omówione zostały formy nimbu na wybranych przykładach sztuki śląskiej: fragment obrazu Tronu Łaski, Fragment nastawy ołtarzowej z przedstawieniami świętych i scenami z Ewangelii ukazujący św. Elżbietę, dwa fragmenty obrazu z ołtarza św. Barbary ukazujące świętą, fragment obrazu ołtarzowego ukazującego Madonnę w komnacie, fragment obrazu Matki Boskiej z Dzieciątkiem, fragment kwatery skrzydła poliptyku (rewers) przedstawiający Zaśnięcie Marii, fragment malowanej kwatery skrzydła poliptyku Marii Boskiej, św. Augustyna i Jadwigi ze sceną Biczowania, fragment poliptyku Zaśnięcia Marii ukazujący Jana Ewangelistę, fragment obrazu ołtarzowego Madonna w komnacie ukazujący Dzieciątko, fragment epitafium Johannesa Pretwitcza z przedstawienie Przeniesienia Pańskiego, fragment obrazu z epitafium Baltazara Bregela z przedstawieniem wskrzeszenia Łazarza ukazujący Jezusa i fragment skrzydła poliptyku z przedstawieniami świętych ukazujący św. Sebastiana oraz Andrzeja.

Praca poświęcona jest nowym instytucjom muzealnym powstałym na terenie Wrocławia, Berlina i Wiednia w ciągu trzech ostatnich dekad. Selekcja uwzględnia przede wszystkim projekty mające na celu utworzenie nowych kompleksowych centrów kultury lub posiadające takie ambicje. Analiza sytuacji w trzech wybranych aglomeracjach do l.90. ma za zadanie zwrócić uwagę na łączące podane ośrodki potrzebę rewaloryzacji zaniedbanych dzielnic miasta. Prześledzenie wyników odbywających się konkursów architektonicznych potwierdza tezę, że podjęte działania stają się często asumptem do rozwijania dalszych ambicji włodarzy miast, w kierunku inwestycji w obiekty ikoniczne, mające być wizytówką „nowych” tożsamościowo miast. Sposobem zaznaczenia ich obecności w pejzażu miejskim jest coraz bardziej eksplorowana przestrzeń publiczna. Sposób jej kształtowania w zależności od potrzeb rynku jest kolejnym elementem podjętych rozważań. Podane dywagacje są wprowadzeniem do centralnej części pracy, poświęconej analizie poszczególnych realizacji w oparciu o ewolucję pierwotnych koncepcji, reakcje opinii publicznej i ostateczny kształt inwestycji, a także kolejne lata funkcjonowania obiektów. Analizy dotyczą, w Berlinie: Muzeum Żydowskiego i Wyspy Muzeów, we Wrocławiu: Pawilonu 4 Kopuł i Muzeów Ossolińskich we Wrocławiu, w Wiedniu - Dzielnicy Muzeów, kończąc na niezrealizowanym projekcie Muzeum Współczesnego we Wrocławiu. Formułowane wnioski odnoszą się do postrzegania architektury muzealnej w Europie Środkowo-Wschodniej w kontekście zachodnich realizacji, jako twórczych inspiracji nie świadczących o uniwersalizmie adaptowanych treści ale raczej o własnej tożsamości i ambicji dodawania własnych wartości do archetypicznych założeń cieszących się uznaniem.

Praca poświęcona jest problematyce powojennej przebudowy architektoniczno - urbanistycznej wybranego fragmentu Przedmieścia Świdnickiego. Omawiany w pracy obszar skupiony jest wokół obecnego pl. Legionów (nr 1-14) i zamknięty w granicach ulic Piłsudskiego (nr 1-5,7–11,2,4,4a,6,6a,8,8a,10,12,14-16,18-22,24-26,28-30), Kościuszki (nr 8-12), Sądowej (nr 3,5,7,8, 8a,9,9a,10,12,14,15,16,17), Grabiszyńskiej (nr 2,9,4-10,11-23), Tęczowej (nr 2,4,4a,6a,8,10,12,14, 16,18,20,22,24,26,28,30-32), Pawłowa (nr 1-15), Trójcy Świętej, Prostej (nr 2,4,6,8,10,12,14,16) i pl. Muzealnego (nr 3-12). Ramy czasowe ograniczone są na lata 1954 (rok rozpoczęcia prac nad projektem zagospodarowania rejonu placu Legionów) - 1973 (rok zakończenia budowy wieżowca "Lotos"). Praca składa się z trzech części, odpowiadających chronologicznym przekształceniom architektoniczno - urbanistycznym placu Legionów (niem. Sonnenplatz, w latach 1945 - 1948 nosił nazwę plac Słoneczny, od marca 1948 roku plac Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, a od stycznia 1992 roku - plac Legionów). Rozdział pierwszy dotyczy kształtowania się ówczesnego Sonnenplatz po defortyfikacji miasta i włączaniu w jego granice przedmieść, w tym także Przedmieścia Świdnickiego. Część druga, zasadnicza, dotyczy opracowanego w Biurze Projektowym Miastoprojekt, planu placu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego oraz osiedla mieszkaniowego o tej samej nazwie. Trzecia część pracy jest podsumowaniem przekształceń i próbą oceny obecnego stanu placu Legionów z uwzględnieniem lokalizacji przedwojennych kamienic, modernizacji powojennych budynków oraz architektury nowo powstałych obiektów. Po II wojnie światowej zadecydowano o konieczności stworzenia miejskiej obwodnicy i połączeniu Dworca Świebodzkiego z Dworcem Głównym. Wytyczenie łącznika między dworcami kolejowymi i płynnego przejścia z ul. Piłsudskiego na pl. Orląt Lwowskich i Podwale uzyskano poprzez wytyczenie ulicy Nowoprojektowanej (obecnie fragment ul. Piłsudskiego od pl. Legionów do pl. Orląt Lwowskich) i częściowe przekształcenie istniejącej siatki ulic. Droga ta, krzyżując się z ul. Grabiszyńską, Piłsudskiego, Sądową i Kościuszki, stworzyła plac o promienistym, asymetrycznym układzie - pl. Legionów. Osiedle koncentrujące się wokół placu Legionów obejmuje około 30 bloków mieszkalnych w trzech typach wielkościowych (202,163 i 98-izbowe) wykonanych w dwóch metodach uprzemysłowienia (I i II). Jest to pierwsze tak kompleksowe założenie urbanistyczne powstałe we Wrocławiu w okresie "odwilży", w którym widać odejście projektantów od socrealizmu i nadejście drugiej fali modernizmu w architekturze. Wśród minimalistycznych, w większości sześciokondygnacyjnych (zwykle pięciopiętrowych z użytkowym poddaszem) bloków, pełniących funkcje zarówno mieszkalne jak i usługowe, dominuje spajający całe założenie wieżowiec. Poszczególne bloki usytuowane są pierzejowo - podkreślając kształt placu i biegi ulic, grzebieniowo - tworząc regularny układ wewnątrz bloku zabudowy ora

Obramienia architektoniczne, jak okna, arkady, balkony były wykorzystywane w sztuce średniowiecznej jako kontekst przestrzenny dla przedstawień figuralnych, zarówno w rzeźbie, jak i w malarstwie. W części tego typu kompozycji można dopatrywać się przejawów iluzji zacierającej granice między przedstawieniem a rzeczywistością. Rzeźbione popiersia mogły być wkomponowane w rzeczywiste okna lub balustrady balkonów, empor. Rzeźby umieszczano również we wnękach, które swoim kształtem naśladowały otwory okienne. Motyw okna, parapetu występował także w piętnastowiecznym malarstwie portretowym oraz religijnym, przybliżając odbiorcę do świata przedstawionego, zarazem jednak tworząc między nimi barierę. Podobną funkcję pełniły w malowanych retabulach arkady, które przede wszystkimi stanowiły ramę otwierającą widok na ukazaną w głębi scenę. Wspólnym mianownikiem analizowanych przedstawień jest to, że ich iluzjonistyczność opiera się w znacznej mierze na realistycznie przedstawionej architekturze oraz relacji pomiędzy nią a ukazywanymi postaciami.

Niniejsza praca licencjacka poświęcona jest obrazowi "Chrystus przy kolumnie" znajdującemu się w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. Przedstawiam w niej stan badań nad obiektem oraz tło historyczne gdzie skupiam się przede wszystkim na sytuacji gospodarczej i politycznej Hiszpanii XVII wieku, a w szczególności na roli Sewilli, w której artysta spędził większość swojego życia. Ponadto opisuje tło religijne i artystyczne tego miasta, a także życiorys malarza. W pracy znajduje się również szczegółowy opis tytułowego dzieła, analiza stylowo-formalna i porównawcza, gdzie przyglądam się zależnościom między grafiką Lucasa Vorstermana według obrazu Gerarda Seghersa oraz "Chrystusem przy kolumnie", jak i rozdział dotyczący wymowy ideowej przedstawienia. Koncentruje się w nim na zmianach w sposobie przedstawiania sceny biczowania Chrystusa na przestrzeni wieków, ich przyczynach i źródłach, jak i również na dziełach o tej tematyce tworzonych w XVII wieku w Hiszpanii.

"Obraz katedry gotyckiej jako ważny składnik społeczeństwa średniowiecznego" to praca zawierająca szczegółowe analizy obrazów w treści których pojawia się wizerunek katedry gotyckiej oraz porusza temat społeczeństwa żyjącego w okresie średniowiecza. Zakres i problematyka pracy obejmuje epokę wieków średnich, zwłaszcza okres w którym wznoszono gotyckie katedry, od mniej więcej XIII wieku do XV wieku w Europie zachodniej. Analizy wiązały się ze zbadaniem ważnych aspektów życia człowieka doby średniowiecza. Nawiązano również do obrazów z katedrami gotyckimi stworzonymi w wieku XIX i XX aby pokazać zachwyt średniowiecznymi świątyniami gotyckimi u artystów tworzących w kolejnych stuleciach.

W niniejszej pracy licencjackiej pt. Obrazy Tadeusza Kuntze z katedty śś. Apostołów Piotra i Pawła w Łucku zostały przedstawione badania przeprowadzone nad grupą trzech obrazów ołtarzowych z katedry świętych Piotra i Pawła w Łucku. Podkreślić należy, że katedra łucka posiada o wiele większe grono obrazów malowanych olejem na płótnie i ta praca jest tylko początkiem koniecznych w Katedrze badań. Przedmiotem niniejszej analizy były obrazy święty Michał Archanioł oraz Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny znajdujące się obecnie w ołtarzach architektonicznych na zakończeniach transeptu. Poza tym, analizowany był nieistniejący obecnie obraz Trójca Święta znajdujący się do środka lat dwudziestych XX wieku w prezbiterium Świątyni. Praca ta miała na celu przede wszystkim zgrupowanie i usystematyzowanie rozproszonej wiedzy na temat płócien. Zastosowano tu metody analizy ikonograficznej i porównawczej. Przedstawione wyniki są pierwszą kompleksową analizą wszelkich istniejących źródeł na podany temat oraz ich interpretacji w kontekście rozstrzygnięcia pytania o datowaniu, fundacji i pierwotnego umiejscowienia obrazów. Wyżej wspomniane obrazy są dziełami autorstwa słynnego barokowego twórcy Tadeusza Kuntze (Taddeo Pollacco) tworzącego na przestrzeni lat w Krakowie, Rzymie i Hiszpanii. Ta praca jest odpowiednio poszerzeniem badań nad jego twórczością, ale również nad historią samej Katedry Łuckiej. W pracy dokonano krytycznej analizy dotychczasowego datowania obrazów. Przeanalizowano dzieła w aspekcie innych prac Tadeusza Kuntze, ale również wzorców sztuki rzymskiej. Praca owa poszerza też badania nad dziedzictwem polskim na Kresach i ziemiach Dawnej Rzeczpospolitej, promuje Łuck jako miasto i Wołyń jako kraj z bogatą historią.

Praca ukazuje historię przemian architektonicznych wschodniej części ulicy Piłsudskiego (Gartenstrasse) we Wrocławiu. Jeszcze na początku XIX w. teren późniejszej ulicy Piłsudskiego był obszarem rolniczym, przy którym rozciągały się ogrody warzywnicze. Znajdowały się tu również wille wrocławskiej arystokracji otoczone rozległymi ogrodami ozdobnymi. Ruralistyczny charakter tej okolicy zmienił się za sprawą umieszczenia pierwszego dworca kolejowego we Wrocławiu w najbliższym sąsiedztwie Gartenstrasse w 1842 r. Od tej pory omawiana ulica zaczęła rozwijać się w błyskawicznym tempie. W 1856 r. przy ul. Piłsudskiego wybudowano gmach nowego dworca kolejowego - Dworca Centralnego, błyskawicznie powstawały kamienice czynszowe. Pod koniec XIX w. ulica zaczęła nabierać usługowo-handlowego charakteru - w parterach kamienic lokowano sklepy, powstawały tu hotele, etablissements, kina, a także ważne instytucje państwowe, takie jak Archiwum Państwowe, siedziby Sejmu Śląskiego i Dyrekcji Kolei. Na przykładzie analizy budowli powstających przy ul. Piłsudskiego w niniejszej pracy prześledzono przemiany stylistyczne architektury tejże ulicy, które ewoluowały od klasycyzmu, poprzez historyzm, aż po modernizm. Ze względu na to, że ulica Piłsudskiego doznała znacznych zniszczeń podczas II wojny światowej, zakres czasowy pracy zamyka 1945 rok.

Celem pracy magisterskiej jest przybliżenie postaci Dorothei Tanning oraz zbadanie jej twórczości. Sztuka tworzona przez artystkę została odkryta po jej śmierci w 2012 roku, a na jej temat powstało do tej pory niewiele publikacji. Artystka związana z Maxem Ernstem czynnie uczestniczyła w działalności grupy surrealistycznej. Jej twórczość wnosi nową perspektywę do badań nad tym nurtem sztuki oraz poszerza perspektywę dotyczącą odbioru surrealizmu w kategoriach feministycznych. Temat pracy "Od realizmu dziecięcych fantazji ku abstrakcji kobiecych uniesień" nawiązuje do transformatywnego charakteru jej dorobku twórczego.

Architektura uzdrowiskowa w Europie rozwijała się na terenach bogatych w tworzywa balneologiczne tj. wokół: leczniczych źródeł wód mineralnych, peloidów i gazów leczniczych i posiada swój odrębny, rozpoznawalny charakter. Elementem tej czytelnej rozpoznawalności są obiekty zabudowy balneologicznej i uzdrowiskowej, czyli obiekty związane z działalnością kuracyjną, takie jak: domy zdrojowe, zakłady przyrodolecznicze, łazienki borowinowe, pijalnie wód mineralnych, hale spacerowe, Rozwój architektury zdrojowej poszczególnych miejscowości determinowały także trendy w architekturze, przemiany społeczno-polityczne i odkrycia medyczne w Europie.Celem pracy była analiza procesu rozwoju i przemian architektury uzdrowiskowej w Europie. Zadano pytanie badawcze: w jakim stopniu przemiany były odzwierciedleniem ówczesnych trendów estetycznych, a w jakim przemiany te miały podłoże społeczne. Badania własne pokazały, że uzdrowiska przeszły drogę od leśnego źródła, przez elitarne letnie rezydencje dla szlachetnie urodzonych, aż do ośrodków służących wszystkim warstwom społecznym z dominującym budownictwem masowym. Architektura uzdrowiskowa tworzona była dla ludzi i zaspokajała ich potrzeby estetyczne i społeczne. Na przestrzeni lat budynki o przeznaczeniu terapeutycznym i towarzyskim przeznaczone dla wszystkich kuracjuszy, w przeciwieństwie do prywatnych obiektów dla wybranych, podkreślających status i wzorowanych na reprezentacyjnej architekturze dworskiej, stawały się powszechne, służąc „autoprezentacji” szeroko pojętej klasy mieszczańskiej, zyskując cechy funkcjonalne.

Przedmiotem pracy są małe i średnie miasta, zachodniej części Dolnego Śląska. Praca ta stanowi zestawienie pięciu wybranych przeze mnie ośrodków staromiejskich, dotkliwie zniszczonych podczas II Wojny Światowej. Celem pracy jest przedstawienie zróżnicowanego podejścia do kwestii odbudowy, oraz sposobów jej realizacji w poszczególnych miastach. Przywołane przykłady odtwarzania, zdegradowanej struktury zabudowy, postanowiłem poprzedzić historią rozwoju, interesujących nas układów urbanistycznych. Wyszczególnione przeze mnie cztery etapy następujące po sobie, począwszy od końca lat czterdziestych aż po dzień dzisiejszy, reprezentują nierzadko, skrajnie różne podejście do problemu odbudowy starych miast. Ukazują one jednocześnie nieprzerwaną i ciągle aktualną potrzebę poszukiwania najwłaściwszej drogi, którą należałoby podążyć w trakcie dalszej odbudowy zespołów staromiejskich. Zgodnie z przyjętą metodologią chronologiczno – problemową na poniższą prace składają się następujące elementy: wstęp, sześć rozdziałów, zakończenie, literatura wykorzystana i aneks ilustracji. Rozdział 1. Odbudowa miast na obszarze Ziem Odzyskanych. Rozdział ten składa się z pięciu podrozdziałów: Porządkowanie miast, Pierwszy etap odbudowy miast, Drugi etap odbudowy miast – architektura zharmonizowana, Trzeci etap odbudowy miast – zabudowa modernistyczna, Czwarty etap odbudowy – retrowersja. W Rozdziele tym przedstawiłem w sposób chronologiczny, najistotniejsze etapy odbudowy miast zniszczonych podczas II Wojny Światowej na obszarze Ziem Odzyskanych. Rozdział ten stanowi punkt wyjścia dla pięciu kolejnych rozdziałów dotyczących konkretnych już przykładów miast, reprezentujących poszczególne etapy odbudowy scharakteryzowane pokrótce w rozdziale pierwszym. Rozdział 2. Bytom Odrzański. Rozdział ten składa się z dwóch podrozdziałów: Historia rozwoju układu przestrzennego Bytomia Odrzańskiego, Odbudowa Bytomia Odrzańskiego. W rozdziale tym skupiłem się na prześledzeniu okoliczności powstania oraz dalszym rozwoju układu przestrzennego w Bytomiu Odrzańskim. Druga część rozdziału dotyczy natomiast historii zespołu staromiejskiego po II Wojnie Światowej, analizy stopnia zniszczeń oraz prób jego odbudowy. Rozdział 3. Lubin. Rozdział ten składa się z dwóch podrozdziałów: Historia rozwoju układu przestrzennego Lubina, Odbudowa Lubina. W rozdziale tym skupiłem się na prześledzeniu okoliczności powstania oraz dalszego rozwoju układu przestrzennego w Lubinie. Druga część rozdziału dotyczy natomiast historii zespołu staromiejskiego po II Wojnie Światowej, analizy stopnia zniszczeń oraz prób jego odbudowy. Rozdział 4. Głogów. Rozdział ten składa się z dwóch podrozdziałów: Historia rozwoju układu przestrzennego Głogowa, Odbudowa Głogowa. W rozdziale tym skupiłem się na prześledzeniu okoliczności powstania oraz dalszym rozwoju układu przestrzennego Głogowie. Druga część rozdziału dotyczy natomiast historii zespołu staromiejskiego po II Wojnie Światowej, analizy stopnia zniszczeń oraz