Analizując poszczególne przykłady wizerunków kobiecych, począwszy od najwcześniejszych przykładów z okresu protogeometrycznego a kończąc na rzeźbach z okresu hellenistycznego, w pracy opisana została ewolucja obrazu kobiety w rzeźbie greckiej. W pierwszych rozdziałach przedstawione zostały niewielkie figurki kobiece osiągające najwyżej kilkadziesiąt centymetrów długości – nie zachowały się żadne monumentalne przykłady pochodzące z najwcześniejszych okresów rozwoju rzeźby greckiej. W rozdziale dotyczącym okresu archaicznego opisane zostały początki monumentalizmu w rzeźbie oraz rozwój typu kory, który zdominował wizerunki kobiece aż do pierwszej ćwierci V wieku p.n.e. W tym czasie pojawiły się pierwsze sygnały nowego sposobu myślenia i odejścia od kanonu kory. Kory archaiczne stanowiły wyidealizowany obraz kobiet ziemskich w rzeźbie. W V wieku p.n.e. w wizerunkach kobiecych zaczęły dominować przedstawienia bogiń, rozpoczął się nowy okres w sztuce greckiej, nazwany klasycznym. W pracy opisane zostały liczne zmiany, jakie nastąpiły w sposobie przedstawiania kobiet w tym okresie – między innymi nowy układ ciała, sposób uczesania, inny wyraz twarzy. Następnie wyjaśnione zostało stopniowe skłanianie się rzeźbiarzy ku wprowadzeniu aktu do wizerunków kobiecych oraz ostateczne dokonanie tego przełomu w późnym okresie klasycznym. Ostatnie rozdziały pracy tłumaczą jak bardzo różnorodna staje się rzeźba grecka w okresie hellenistycznym, przedstawione zostały zmiany w kreowaniu postaci kobiecej oraz nowe typy wizerunków. W podsumowaniu skupiono się na scharakteryzowaniu ogólnej linii rozwoju przedstawień kobiecych w rzeźbie greckiej - artyści przez wieki skupiali się na dążeniu do realizmu przedstawień, podlegały jednak one idealizacji. Opisano także jak najpóźniejsze przykłady rzeźby greckiej zrywają z kanonem obecnym przez wieki w sztuce greckiej.

Niniejsza praca poświęcona będzie rzeźbie i reliefowi z Pergamonu w okresie hellenistycznym. Omówione zostaną kluczowe dzieła powstałe od ok. 2.poł. III w. p.n.e. do ok. 1. poł. II w. p.n.e., czyli na przestrzeni prawie 150. lat istnienia Państwa Pergamońskiego. Rozdział drugi poświęcony zostanie stanowi badań nad sztuką hellenistyczną powstałą w Pergamonie. Uwzględnione zostaną pierwsze badania archeologiczne mające miejsce na tym obszarze, a następnie przedstawione zostaną nowsze pozycje naukowe dotyczące danego zagadnienia. Rozdział przedstawi charakterystykę poszczególnych publikacji oraz oceni ich obszerność i stopień dokładności badań nad problemem pergamońskiej rzeźby i reliefu okresu hellenistycznego. W rozdziale trzecim scharakteryzowane zostanie tło historyczne i kulturowe państwa i miasta Pergamon. W rozdziale zarysowana będzie historia powstania Pergamonu oraz ukazany zostanie charakter państwa będącego pod rządami dynastii Attalidów. Pokazana tu zostanie charakterystyka Pergamonu jako ośrodka kultury i nauki okresu hellenistycznego. Na koniec rozdziału wymienione zostaną ogólne tendencje rzeźby i reliefu pergamońskiego. Rozdział czwarty poświęcony będzie nurtowi barokowemu w rzeźbie i reliefie pergamońskim. Dokonana zostanie analiza stylistyczno-ikonograficzna kluczowych dla tego nurtu dzieł, uwzględnionych pod względem chronologicznym. Będą to m.in. Grupa Galów, Grupa Laokoona oraz fryz przedstawiający Gigantomachię z Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny. Rozdział piąty i szósty dotyczyć będą kolejno nurtu klasycyzującego oraz rokokowego w rzeźbie i reliefie pergamońskim. Przedstawione zostaną m.in. obiekty takie jak Atena Partenos z Biblioteki Pergamońskiej, czy Fryz Telefosa z Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny dla nurtu klasycyzującego, a także Śpiący Satyr, jako kluczowy przykład rokoka w rzeźbie pergamońskiej. Rozdział siódmy zawierać będzie podsumowanie, sumujące dotychczas omówione kwestie. Uwzględnione będą w nim wnioski na podstawie wcześniej zanalizowanych przykładów. Koniec pracy obejmować będzie bibliografię oraz spis ilustracji wraz z wykazem źródeł, a następnie ilustracje do tekstu.

Kobieta od zawsze jest muzą dla niezliczonych rzesz artystów. Bohaterkami prac są boginie, święte, ale również frywolne kobiety i kochanki. Raz są symbolem ponadczasowych prawd, uosobieniem dobra, wiecznej niewinności, innym razem występują jako mroczne kochanki, zmysłowe boginie miłości i niebezpieczne upiory stanowiące zagrożenie dla męskiego świata. Motywem przewodnim w prezentowanej pracy jest ukazanie przedstawienia kobiety w danej epoce, ze względu na jej status społeczny, jak i panujące ówcześnie trendy w sztuce. Ukazywane były jako delikatne, powściągliwe istoty, jak i kobiety nieskrępowane, pewne siebie i piękna własnego ciała, często okrutne, niekiedy tragiczne, a jednak zawsze fascynujące.

Przedmiotem niniejszej pracy dyplomowej jest rzymska architektura ogrodowa. Temat ten nie był dotąd poruszany w monograficznym opracowaniu. Ogrody miały ogromne znaczenie w życiu codziennym Rzymian. Z przydomowych ogródków o charakterze ściśle użytkowym ewoluowały w eleganckie miejsca poświęcone zadumie i rekreacji, a ich wygląd i rozmiar świadczyły o statusie społecznym właścicieli. Ogrody aranżowane były tak, by płynnie przenikały się z architekturą pomieszczeń mieszkalnych i wzajemnie na siebie oddziaływały. W pierwszej części pracy autorka omawia zagadnienie genezy architektury ogrodowej charakteryzując architekturę i sztukę ogrodów w starożytnym Egipcie, Mezopotamii i Grecji. Następnie opisuje rozwój ogrodów rzymskich, a także rolę, jaką pełniła w nich architektura. W głównej części wskazuje poszczególne elementy architektoniczne i dekoracyjne składające się na całość założeń ogrodowych, takie jak świątynie, pawilony, nimfea, kolumnady, baseny czy rzeźby i fontanny oraz przedstawia klasyfikację typów ogrodów rzymskich, zakładanych zarówno na terenach wiejskich, jak i miejskich, przez zwykłych obywateli, dostojników i władców. Autorka nie tylko wskazuje ogólne cechy charakterystyczne dla poszczególnych założeń, ale i ilustruje je szczegółowo opisanymi przykładami, które pozwalają w pełni nakreślić obraz rzymskich założeń ogrodowych pod kątem tworzącej je architektury. W ostatniej części pracy prezentuje ogrody, które powstawały w prowincjach Państwa Rzymskiego oraz sposób, w jaki dostosowano architekturę ogrodów do zastałych warunków terenowych i atmosferycznych. Omówiony został również wpływ, jaki wywarła rzymska architektura ogrodowa na rozwój dziedziny w późniejszych epokach, od średniowiecza po współczesność. Treść pracy wzbogacona jest o kolorowe ilustracje obrazujące zachowane ogrody i elementy dekoracyjne.

Celem pracy jest prezentacja i analiza elementów architektonicznych współtworzących założenia klasztorne franciszkanów reformatów czeskiej prowincji św. Wacława na Śląsku, które mając proweniencję antyczną, w dobie baroku poddane zostały przekształceniom i reinterpretacjom. Analizie poddano kościoły i klasztory reformackie z 10 śląskich miast, uwzględniając historyczno-kulturowy kontekst ich powstania oraz wynikającą z zakonnego ustawodawstwa i lokalnych standardów budowlanych specyfikę architektoniczną.

Nowe Państwo to okres największego rozwoju starożytnego Egiptu. Jahmes, pierwszy władca XVIII dynastii pokonał Hyksosów, którzy wówczas rządzili Egiptem Dolnym. Rozwinął się handel i podbito nowe tereny. Wiara w życie pozagrobowe była podstawą wierzeń starożytnych Egipcjan. Z tego też powodu bardzo ważne były dla nich rytuały pogrzebowe oraz kładziono ogromny nacisk na stworzenie godnego i bezpiecznego grobowca. Na przestrzeni dziejów poszukiwano nowych rozwiązań, aby zapewnić spokój pochowanemu władcy, aż wreszcie zdecydowano się na rozdzielenie świątyni od grobu i znaleziono nowe, trudno dostępne miejsce pochówków. Owym miejscem była Dolina Królów. W okresie panowania XVIII, XIX i XX dynastii rozróżnić można etapy zmian planu architektonicznego, dekoracji czy wyposażenia królewskich grobowców w Dolinie Królów.

Praca dotyczy problematyki związanej ze znaleziskiem Grobu II na obszarze Wielkiego Tumulusa w Werginie. Analizie zostały poddane elementy architektoniczne, malarskie i wyposażenie grobowca. Została także podjęta próba datowania i atrybucji znalezionych dóbr.

Celem niniejszej pracy licencjackiej jest omówienie zagadnień związanych z rzeźbą hellenistyczną w nurcie rokoko na przykładzie wybranych dzieł sztuki. Nurt ten został wyodrębniony w periodyzacji okresu hellenistycznego na podstawie innowacyjnych tematów i sposobów ich przedstawiania w rzeźbie. Najsilniej zaznaczył się w okresie hellenistycznym od początków III stulecia p.n.e. do podbicia ostatniego państwa hellenistycznego, Egiptu, przez Rzymian. W drugim rozdziale zarysowany zostanie stan badań nad rzeźbą hellenistyczną na podstawie zgromadzonej literatury powstałej już w latach 20. XX wieku aż do tej powstałej zaledwie kilka lat temu. Przedstawione zostaną zawiłe początki związane z nazewnictwem nurtu, a zwłaszcza z wprowadzeniem określenia rokoko hellenistyczne, pierwszymi badaniami nad nim oraz stan ich zaawansowania. Rozdział trzeci stanowić będzie charakterystykę epoki hellenistycznej na tle dziejów antycznego świata Opisany zostanie zasięg geograficzny imperium stworzonego przez Aleksandra Wielkiego i określone zostaną jego ramy czasowe. Naszkicowana zostanie ówczesna sytuacja polityczna oraz sposób funkcjonowania życia społecznego. Jest to ważne ze względu na wpływ tychże czynników na rozwój sztuki, ukształtowanie się jej najważniejszych ośrodków oraz sposób jej rozwoju, a zwłaszcza nurtu rokoko w plastyce. Czwarty rozdział, najobszerniejszy ze wszystkich będzie stanowił analizę ikonograficzno-stylistyczną wybranych dzieł rzeźbiarskich, co pozwoli przyjrzeć się bliżej prądowi rokoko w sztuce hellenistycznej i dokonać charakterystyki jego głównych wyróżników. Rozdział ten podzielony zostanie na siedem podrozdziałów, z których każdy dotyczyć będzie innego tematu przedstawionego w rzeźbie hellenistycznej w tymże nurcie. Pierwszy podrozdział dotyczyć będzie krótkiego opisu Afrodyty jako bogini i jej przedstawień, drugi dzieł ukazujących dzieci, trzeci przedstawień ludzi starszych, czwarty sposobów obrazowania ludzkich ułomności i niepełnosprawności. W części piątej opisane zostaną dzieła przedstawiające postaci podczas snu. Części szósta i siódma traktować będą o przedstawieniach , kolejno tematyki związanej z szeroko pojętą rozrywką- teatr, sport etc. oraz tych o zabarwieniu erotycznym. W rozdziale piątym stanowiącym podsumowanie niniejszej pracy, autorka podejmie próbę dokonania oceny zaawansowania stanu wiedzy w badaniach nad nurtem rokoko w rzeźbie hellenistycznej a także sformułowania wniosków powstałych w czasie pracy, między innymi o trudnościach powstałych już przy próbie usystematyzowania dzieł rzeźbiarskich w podgrupy w celu większej przejrzystości podczas ich analizy. Na końcu pracy umieszczone zostaną bibliografia, spis ilustracji oraz same ilustracje omawianych rzeźb.

Rzymski Panteon jest znakomitym przykładem antyklasycznej architektury okresu Hadriana. Omawiane będą losy owej budowli od 125 roku n. e., kiedy ów cesarz wybudował ją na miejscu wcześniejszej świątyni Agrypy ze schyłku I wieku p. n. e. Zakres chronologiczny zamknie się na roku 1883, w którym rozebrano wieżyczki, dodane w XVII wieku. Na antyklasyczny charakter architektury za czasów panowania Hadrian wpływ miały zainteresowania cesarza wschodnią częścią cesarstwa, zarówno polityczne jak i osobiste. Przejawem antyklasycznej architektury jest willa w Tivoli, świątynia Wenus, mauzoleum Hadriana oraz Panteon. Bazylika rzymsko-katolicka Santa Maria ad Martyres znajduje się na Polu Marsowym w Rzymie i była niegdyś świątynią wszystkich bogów. Architektem był prawdopodobnie Apollodoros z Damaszku. Ściana rotundy, człon pośredni oraz portyk są murowane z cegieł. Detal architektoniczny i tympanon wykonane są z marmuru. Kopuła w całości zbudowana jest z betonu (opus caementicum). Kościół na rzucie centralnym z portykiem kolumnowym i członem pośrednim, które są dłuższym bokiem dostawione do rotundy. Na osi głównej zewnętrzna ściana posiada niewielki pseudoryzalit na rzucie prostokątnym. Ściana celli wewnątrz ozdobiona jest wielobarwną okładziną marmurową. Podzielona została na dwie kondygnacje rozdzielone belkowaniem złożonym z białego profilowanego architrawu, bordowego fryzu i białego, mocno wysuniętego gzymsu, pod którym występuje ornament kostkowy. Na zwartą bryłę świątyni składa się okrągła cella kryta kopułą z dostawionym portykiem połączone prostopadłościennym członem pośrednim. Kopuła otoczona została sześcioma schodkowo ułożonymi pierścieniami, które tworzą pozorny tambur, co powoduje jej optyczne spłaszczenie. Kopuła nawiązuje do Domus Aurea Nerona. Nowatorski nie jest sam kształt celli, ale przekrycie tak ogromnej przestrzeni na planie koła. Na antyklasyczność wskazują nowoczesna konstrukcja i nowe metody budowlane. Nietradycyjne jest zestawienie w Panteonie greckiego pronaosu z rzymską rotundą celli. W czasach antyku kopuła oraz cylindryczny kształt świątyni nie były widoczne z zewnątrz. Widz oglądając tradycyjny portyk był zaskakiwany centralnym planem wnętrza i ogromną kopułą. Wnętrze jest też o wiele bardziej dekoracyjne. Całość jest antygrecka, ale także nie tradycyjna dla sztuki rzymskiej. Historia Panteonu jest burzliwa. Mimo iż jest dobrze zachowany, był wielokrotnie niszczony, a cenne materiały, z jakich został zbudowany rozkradane. Najpoważniejsze zmiany zaszły w Panteonie w wieku XVII, kiedy dążono do monumentalnych efektów w sztukach plastycznych. Na kształt La Rotonda miał wpływ prawdopodobnie Bernini, który na prośbę Urbana VIII Barberini zastąpił pojedynczą dzwonnicę dwiema osadzonymi na członie pośrednim. Panteon jest jedną z najczęściej naśladowanych budowli starożytności. Artyści wielokrotnie próbowali odtworzyć pierwotny wygląd Panteonu, więc często architekci inspirowali się domniemanym jego wizerunkiem. Najczęściej n

Niniejsza praca podejmuje problem twórczości rzeźbiarskiej florenckiego artysty renesansowego- Jacopa Sansovina (1486- 1570). Jej celem jest wykazanie wpływów, jakie rzeźby antyczne wywarły na dzieła artysty stworzone we Florencji, Rzymie i Wenecji. Zostały tu zaprezentowane prace, które zdaniem badaczy zdradzają podobieństwa do rzeźb antycznych. Zebrano je i podzielono ze względu na tematykę i stopień, w jakim antyk wpłynął na formę dzieła renesansowego. Następnie zestawiono je z możliwymi pierwowzorami i poddano analizie porównawczej cech wspólnych jak i różnic, przy jednoczesnej próbie określenia jak duże znaczenie miały one na koncepcje Jacopa Sansovina. W przypadku dzieł, które nie nawiązują w formie, a jedynie w treści do antyku jest to zasygnalizowane poprzez wskazanie ewentualnych, literackich odniesień. Praca ma układ problemowy, w drugim rozdziale został przedstawiony stan badań z uwzględnieniem najważniejszych publikacji dotyczących omawianego zagadnienia. W trzecim rozdziale przytoczono krótki życiorys artysty ze zwróceniem uwagi na jego edukację i kontakty, które umożliwiły mu studia dzieł starożytnych, a także wpływ fundatorów na formę rzeźb. Czwarty rozdział podzielono na trzy podrozdziały odpowiadające przyjętej w niniejszej pracy klasyfikacji, gdzie dzieła J. Sansovina zostały zestawione z proponowanymi pierwowzorami, oraz dokonano ich porównania, w celu ustalenia stopnia podobieństwa. Autorka podejmuje próbę polemiki z niektórymi propozycjami badaczy, oraz prezentuje swoje własne spostrzeżenia dotyczące wzorów starożytnych.

Niniejsza praca magisterska traktuje o recepcji kształtu i rozplanowania starożytnego domu rzymskiego, a przede wszystkim jego przestrzeni atrialnej w twórczości teoretycznej oraz praktycznej Leona Battisty Albertiego oraz jego ideologicznych i warsztatowych naśladowców. Głównym celem pracy było określenie analogii między architekturą mieszkalną starożytnego Rzymu i architekturą rezydencjonalną renesansowych Włoszech, ze szczególnym uwzględnieniem dokonań Albertiego. Dzięki dokładnej analizie traktatu Witruwiusza, dysertacji Albertiego oraz innych twórców nowożytnych udało się nakreślić interesującą linię rozwoju architektury mieszkalnej mającą swój początek w okresie etruskim. Poszczególne rozdziały odnoszące się do starożytnego atrium, warunkującego całą przestrzeń domu rzymskiego, twórczości Albertiego, recepcji traktatu Witruwiusza przez włoskich humanistów oraz architektów okresu renesansu pomogły udowodnić słuszność tez zaproponowanych we wstępie przez autorkę.