Tycjan, a dokładnie Tiziano Vecelli lub Vecellio jest niewątpliwie jednym z najbardziej znanych oraz docenianych malarzy włoskich doby renesansu. Uważany przez wielu badaczy za czołowego przedstawiciela i twórcę weneckiej szkoły malarskiej, stanowi przykład artysty wszechstronnie uzdolnionego i wykształconego, któremu dane było nie tylko długo żyć, jak również silna bezkompromisowa natura, podtrzymująca niegasnący płomień twórczej działalności podsycany ogromnymi ambicjami. Został on nadwornym malarzem wszystkich ważnych włoskich rodów magnackich. Jego zleceniodawcami oprócz wielkich dożów, były bractwa zakonne, bogaci kupcy niemieccy, tworzący prywatne kolekcje czy zakony. Osiągnął on również status nadwornego malarza cesarskiego, królewskiego i papieskiego. Jego malarstwo podnosiło blask potęgi władzy możnowładców, a obrazy przez nich zamówione dawały szanse na znalezienie się ich nazwisk z księdze wieczności. Artysta pozostawił po sobie dziesiątki prac. Obok niezwykłych, niemalże mistycznych obrazach sakralnych, przeznaczonych do głównych ołtarzy najważniejszych katolickich ośrodków kultowych oraz licznych portretów, w których dał się poznać jako wrażliwy i dociekliwy obserwator, tworzył obrazy na wskroś pogańskie, przedstawienia mitologiczne w których jak nikt inny potrafił oddać charakter minionej epoki wielkich bohaterów- herosów, bogiń i bogów olimpijskich. Celem niemniejszej pracy jest próba identyfikacji owych motywów mitologicznych w twórczości malarskiej artysty oraz reinterpretacji ich w kontekście życia, twórczości oraz zjawisk historycznych, społecznych i kulturowych doby XVI wieku (1508-1576). Pierwszy rozdział będzie próbą stworzenia definicji pojęcia ,,antyczności” w kontekście prac malarza oraz poszukiwaniem źródeł inspiracji do tworzenia wielkich kompozycji mitologicznych. Źródła te należy upatrywać szczególnie w bogatym życiorysie artysty, stąd w pierwszym rozdziale pojawi się rys biograficzny malarza, przy szczególnym uwzględnieniu pobytów w Rzymie, w przeszłości- stolicy świata antycznego, jak i krótka charakterystyka roli, jaką odgrywała ówcześnie Wenecja, której unikatowy wschodni charakter miał niewątpliwie wpływ na antyczną wizje świata w obrazach Tycjana. W dalszej części pierwszego rozdziału znajdzie się również próba identyfikacji źródeł inspiracji wypływających z tekstów kultury, takich jak literatura renesansowa, bazująca na myśli antycznej oraz wznawianych publikacjach tekstów starożytnych twórców. Również motywy zaczerpnięte bezpośrednio z antycznej sztuki, czy dzieł renesansowych rzeźbiarzy, którzy na owych antycznych przykładach oparli swoje renesansowe dzieła. Następne rozdziały zawierają szczegółową analizę kolejno powstałych przedstawień mitologicznych. Począwszy od młodzieńczych prac powstałych w nurcie ,,giorgionizmu”, a więc przy ogromnym wpływie postaci wielkiego artysty renesansowego- mistrza Tycjana, skończywszy na ostatnich pracach, powstałych tuż przed śmiercią malarza, będące świadectwem lęk

Tematem pracy jest sztuka sakralna Andrei Palladia, przebadana w kontekście widocznych w niej wpływów architektury antycznej, szczególnie rzymskiej. Był to szesnastowieczny artysta działający w okolicach Wenecji. Praca licencjacka zawiera uporządkowaną, dotychczasową wiedzę o wpływach starożytnych widocznych w palladiańskich kościołach. Dodatkowo krytycznie spojrzano w niej na teksty wcześniejszych publikacji, dogłębnie przebadano zagadnienie w ramach dostępnych źródeł, a także zanalizowano poszczególne zabytki.

W I rozdziale znajduje się wstęp. II rozdział stanowi omówienie stanu badań skoncentrowane na publikacjach dotyczących ikonografii śmierci. W trzeciej części pracy znalazł się tu zarys wierzeń grobowych starożytnych Egipcjan (między innymi synkretyzm bóstw, rola etyki, logiki i magii i eschatologiczne komponenty w mitologii). To wszystko zostało dopełnione prezentacją bóstw związanych ze śmiercią, ważniejszych demonów, a także świętych zwierząt. Na ostatni podrozdział składa się rytuałów i zwyczajów pogrzebowych.. Całość zamyka analiza wyposażenia grobowego, służącego zmarłemu w zaświatach. Rozdział IV zawiera rozważania na temat egipskiej literatury grobowej. Jej rozkwit przypadł na czasy Nowego Państwa. Chodzi między innymi o Teksty Piramid, Teksty Sarkofagów, Księgę Umarłych oraz Księgi Świata Podziemnego. V rozdział jest katalogiem przedstawień związanych ze śmiercią (pierwszy podrozdział) oraz z rytuałami pogrzebowymi (drugi podrozdział). Zostały one podzielone na kilkanaście rodzajów scen. Tych ze śmiercią jest szesnaście. Natomiast przedstawienia z rytuałami pogrzebowymi dzielą się na 12 typów. Następny, VI rozdział został on poświęcony analizie ikonograficznej, opartej o przedstawienia zawarte w rozdziale V. Podobnie jak katalog został dla jasności na sceny, tak analizowane będą ich poszczególne rodzaje, Aby ułatwić ich rozpatrywanie, rozdział został wzbogacony o ogólne omówienie nośników przedstawień, dekoracji grobowców oraz ikonografii religijnej wraz z jej czterema etapami rozwoju (fetyszyzm, zoomorfizm, antropomorfizm i forma mieszana) związanych z ikonografią śmierci. W VII rozdziale znajduje się podsumowanie. Częściami składowymi są także zdjęcia i ilustracje omawianych obiektów oraz ich spis

Praca ma na celu scharakteryzowanie rzymskiego architektoniczno-urbanistycznego założenia na terenie miasta Leptis Magna oraz przeprowadzenie analizy form i stylów budowli wznoszonych w owym kompleksie. Kwestie, poruszane przy badaniach nad Leptis Magna wiążą się z określeniem stopnia podobieństwa architektury w skolonizowanych prowincjach do rzymskich prototypów oraz poszukiwań dodatkowych wpływów, na przykład wschodnich, które wynikały ze związków handlowych oraz kulturowych miasta z Syrią. Drugi rozdział pracy zawiera stan badań nad rzymską architekturą na terenach miasta oraz jego historii. Dodatkowo podano zagadnienia, które wymagają nowszych albo szczególniejszych opracowań oraz określono problemy badawcze, które wyłoniły się przy opracowaniu tematu. Trzeci rozdział pracy przedstawia ogólny rys historyczny miasta od czasów fenickich do średniowiecza, przy czym główny nacisk został położony na okres rzymski. Uwypuklono również najważniejsze wydarzenia i postaci historyczne. W czwartym rozdziale zamieszczono rozszerzoną analizę rzymskiej zabudowy miasta. Po ogólnym omówieniu zagadnienia i początkowym scharakteryzowaniu sytuacji następują szczegółowe opisy i analizy zachowanych budowli rzymskich na terenie miasta. Stan zachowania niektórych obiektów nie pozwala na uzyskanie dokładnych informacji o konstrukcji architektonicznej budowli, rozważania na temat przeznaczenia lub wyglądu takich budowli są hipotetyczne i przeprowadzone na podstawie porównania z istniejącymi obiektami z tego samego okresu w innych miastach na terytorium Imperium. Zabytki zostały podzielone na trzy grupy dla systematyzacji analizy. Najliczniejsza grupa obejmuje budowle użyteczności publicznej, mieści 16 przykładów, pochodzących z okresów rządów kolejnych cesarzy Imperium. Architektura sakralna oraz przykłady form architektury triumfalnej również odpowiednio podzielono w dwie grupy dla ułatwienia pokazania zachodzących zmian w ciągu stuleci. Łuki triumfalne są grupą zabytków w gorszym stanie zachowania, jedynym wyjątkiem jest tetrapylon Septymiusza Sewera. Tematem piątego rozdziału pracy jest dekoracja rzeźbiarska budowli o genezie rzymskiej z terenu miasta oraz geneza stylu, przeniesionego z Rzymu i połączonego z wpływami wschodnimi, zauważalnymi zwłaszcza w czasach rządów Septymiusza Sewera. Większość przykładów rzeźby architektonicznej pochodzi właśnie z okresu seweriańskiego, ponieważ rzeźba z wcześniejszych okresów kompletnie sie nie zachowała. Podsumowanie zawiera ogólną rekapitulację wniosków, zawartych w poszczególnych rozdziałach pracy oraz opis stanu zachowania zabytków przy ich odsłonięciu podczas prac wykopaliskowych. Zawiera także próbę odpowiedzi na pytanie o kondycję omawianych budowli po wydarzeniach wojny domowej w Libii w 2011 roku.

Praca skupia się na analizie scen pejzażowych w minojskim malarstwie ściennym. Zakres geograficzny pracy ograniczony został do dwóch głównych ośrodków kultury minojskiej, czyli Krety oraz starożytnej Thery. Ramy chronologiczne mieszczą się w latach około 1600-1480 p.n.e. Główny rozdział skupia się na analizie poszczególnych malowideł z podziałem na przedstawienia czystego krajobrazu, przedstawienia z udziałem postaci ludzkich oraz pejzaż miejski. Dalej omówione zostały zbiorczo cechy tego malarstwa. Ostatni podrozdział skupia się na funkcji jaką pełniły tego rodzaju przedstawienia w społeczeństwie minojskim.

Praca dotyczy ewolucji wizerunku egipskiej władczyni Hatszepsut na przykładzie dwóch posągów siedzących ze zbiorów Metropolitan Museum of Art. Posągi władczyni podczas panowania uległy stopniowej maskulinizacji. W końcowym etapie rozwoju jedynie w sposób aluzyjny sugerują, iż ukazują kobietę. Praca skupia się na okolicznościach, które spowodowały ową zmianę wizerunku, zarówno historycznych, jaki i politycznych i kulturowych. Dodatkowo szczegółowo została omówiona ikonografia wraz z zapożyczeniami z innych epok. Osobny rozdział poświęcony jest funkcjonowaniu rzeźb oraz ich pierwotnemu usytuowaniu.

Praca zawiera opis i analizę trzydziestu siedmiu trumien i fragmentów trumien antropoidalnych z kolekcji muzealnych w Polsce. W niektórych z omawianych egzemplarzy autor dokonał zmiany datacji lub jej uściślenia. Praca ta jest jedyną polską pozycją, w której scharakteryzowano większość trumien antropoidalnych mieszczących się na terenie tego kraju.

Tematem niniejszej pracy jest Motyw obcego w sztuce Starożytnej Grecji. W pracy przedstawione zostaną wizerunki wybranych nacji wchodzących w grupę tzw. obcych. W pracy zostanie omówionych przede wszystkim pięć grup etnicznych występujących w Starożytnej Grecji i w innych rejonach takich jak Etiopowie, Persowie, Galowie, Scytowie oraz Trakowie. Uwaga skupiona zostanie tutaj przede wszystkim na zewnętrznym wyglądzie przybyszy, ponieważ to właśnie aspekt fizjonomiczny pozwala na odróżnienie danych grup etnicznych od pozostałych, jak i również na utrudnienie zaklasyfikowania do danej nacji poprzez niejasny czy też zbliżony do innych strój czy aparycję.

Praca jest analizą płaskorzeźby "Nike zawiązującej sandał" ze wskazaniem cech, które charakteryzują styl mokrych szat, który pojawił się w Grecji w ostatniej ćwierci V wieku p.n.e. W tekście uwzględniony został kontekst historyczny wpływający na rozwój rzeźby w kierunku lepszego opracowywania szat oraz dzieła Fidiasza, jako bezpośrednia inspiracja do postania stylu. Opisani zostali główni przedstawiciele stylu tj. Kallimachos i Pajonios. Zanalizowane zostały ich główne dzieła, na podstawie których możliwe było usystematyzowanie i opisanie cech stylowych. Płaskorzeźba Nike zawiązująca sandał z balustrady świątyni Ateny Nike jako typowy przykład stylu omówiona została szczegółowo, z uwzględnieniem cech formalnych, a przede wszystkim stylistycznych. Porównana została także do innych rzeźb z balustrady tj. do Siedzącej Ateny, Nike z jałówką oraz Nike z tropajonem.

Niniejsza praca magisterska omawia przedstawienia dzieci w sztuce starożytnej Grecji począwszy od okresu minojskiego, a skończywszy na epoce hellenistycznej. Obejmuje ona zabytki ceramiki, rzeźby, reliefu, drobnej plastyki a także malarstwa ściennego. W rozdziale poświęconym stanowi badań przedstawiona została historia badań nad dzieckiem i dzieciństwem w starożytnej Grecji, począwszy od rozkwitu zainteresowania tą tematyką w drugiej połowie XIX wieku, a skończywszy na obecnym stanie ich zaawansowania. W trzeciej części pracy poświęconej rysowi kulturowemu omówione zostały zagadnienia dotyczące modelu wychowawczego obowiązującego w starożytnej Grecji. Uwaga skierowana została na ateńskie zasady i obyczaje ze względu na obfitość i różnorodność obiektów do niego nawiązujących. Następnie krótko scharakteryzowano przedmioty przeznaczone dla dzieci oraz formy zabaw i gier, które były popularne w antyku. Duży nacisk położono na przedstawienie ateńskich uroczystości o charakterze religijnym, w których obrzędy zaangażowane były dzieci. Podjęto także próbę wyjaśnienia ich zawiłości oraz ustalenia roli, jaką dziecko w nich odgrywało. Rozdział czwarty, który jest najważniejszą i najobszerniejszą częścią niniejszej pracy poświęcono opisowi i analizie ikonograficznej oraz stylistycznej obiektów przedstawiających wizerunek dziecka. Część ta została podzielona na podrozdziały w obrębie których omówiono uporządkowane chronologicznie zabytki z różnych dziedzin sztuki. Są to: portretowe przedstawienia dzieci, przedstawienia dzieci z osobami dorosłymi, dzieci w czasie zabawy oraz uprawiania sportu, dzieci podczas nauki, dzieci otrzymujące karę, dzieci na przedstawieniach o charakterze religijnym, dzieci na przedstawieniach sepulkralnych, dzieci jako niewolnicy, bóstwa ukazane jako dzieci oraz personifikacje pod postacią dziecka. Piątą część pracy stanowi omówienie wizerunku dziecka w numizmatyce. Nie sposób pominąć przykładów monet prezentujących wizerunki dziecięcych władców, jednak nie jest to zagadnienie na tyle ważne w kontekście tej pracy, dlatego został mu poświęcony osobny, krótki rozdział stanowiący zarys tego tematu. Końcową częścią niniejszej pracy magisterskiej jest podsumowanie zaprezentowanego stanu badań oraz analizy wizerunku dziecka w sztuce starożytnej Grecji. Pozwoliło to obiektywnie spojrzeć na wnioski wyłaniające się po wnikliwym przyjrzeniu się temu zagadnieniu, a także wyszczególnić główne aspekty oraz problemy związane z zaprezentowanymi dziełami sztuki. Po omówieniu zgromadzonego materiału zarysowano także kierunki możliwych badań, które mogłyby być pomocne do zgłębiania tego tematu. Pozostałe części pracy stanowią: bibliografia, spis ilustracji wraz z wykazem ich źródeł, ilustracje oraz Aneks nr 1, czyli katalog obiektów omawianych w tej pracy.

Niniejsza praca poświęcona będzie ikonografii bogini Afrodyty w sztuce starożytnej Grecji. W pracy prześledzona zostanie ewolucja wizerunku bogini na przestrzeni wieków. Przedstawione zostaną dzieła sztuki wszystkich trzech epok sztuki greckiej, począwszy od okresu archaicznego, poprzez okres klasyczny, kończąc na epoce hellenistycznej. Dokonana zostanie analiza obiektów z dziedziny rzeźby, reliefu, malarstwa wazowego oraz rzemiosła artystycznego, ukazujących to starożytne żeńskie bóstwo. Porównanie występujących typów ikonograficznych pozwoli na dogłębne poznanie kultu Afrodyty i odpowiedzenie na szereg związanych z tym tematem pytań. W pracy ukazane zostanie, jak kult bogini wpłynął na jej wyobrażenie w sztuce oraz jakim modyfikacjom ten wizerunek ulegał. Punkt wyjścia tematu pracy stanowić będzie podział obiektów w obrębie czterech kategorii – aspektów, w jakich pojawia się wizerunek Afrodyty w sztuce. Każdy z rozdziałów zawierać będzie krótkie wprowadzenie do analizy ikonograficzno-stylistycznej. Chronologiczna analiza przeprowadzona zostanie w obrębie poszczególnych podrozdziałów, dotyczących konkretnych dziedzin sztuki: malarstwa wazowego, rzeźby, reliefu oraz drobnej plastyki. Drugi rozdział pracy zostanie poświęcony stanowi badań nad ikonografią Afrodyty w sztuce greckiej. Dokonana zostanie chronologiczna analiza poszczególnych publikacji naukowych dotykających powyższego zagadnienia. Przybliżone zostaną najważniejsze tematy poruszane przez badaczy w tychże publikacjach. Oceniona zostanie obszerność tych badań oraz stopień ich dokładności. W trzecim rozdziale nakreślony zostanie rys kulturowy, stanowiący niezbędne tło późniejszej analizy ikonograficzno-stylistycznej. Rozdział składać się będzie z trzech podrozdziałów. W pierwszym z nich przedstawiona zostanie postać Afrodyty w mitologii greckiej. Opisane zostaną dwie odmienne historie narodzin bogini – według Homera oraz Hezjoda. Następnie wspomniane zostaną dalsze losy bogini, ze szczególnym uwzględnieniem najważniejszych historii mitycznych, w których pojawia się Afrodyta. Drugi podrozdział dotyczyć będzie genezy kultu Afrodyty w starożytnej Grecji. Wykazane zostanie orientalne pochodzenie bogini w panteonie greckim, omówione zostaną tytuły kultowe bogini oraz najważniejsze przydomki, pod jakimi występowała. W trzecim podrozdziale przybliżone będą formy kultu, w jakich czczona była Afrodyta. Opisane zostaną pokrótce święta obchodzone ku czci bogini, a także ikonograficzne typy jej przedstawień występujące w sztuce greckiej oraz związane z nimi atrybuty. Czwarty rozdział pracy poświęcony będzie wizerunkowi Afrodyty w aspekcie Pandemos, odnoszącym się w szczególności do jej patronatu nad miłością cielesną, erotyczną. Dokonana zostanie analiza obiektów z dziedziny malarstwa wazowego, rzeźby, reliefu i drobnej plastyki. Rozdział piąty dotyczyć będzie morskiego aspektu Afrodyty, związanego z drugą genezą jej narodzin jako bogini zrodzonej z morskiej piany. Zanalizowane zostaną dzieła

Praca porusza zagadnienie ukazywania starości w rzeźbie hellenistycznej, przyjętą tezą badawczą jest to, że dzieło Stara Pijaczka jest typowym przedstawieniem tego problemu. Pierwsze dwa rozdziały to wstęp oraz dotychczasowy stan badań nad rzeźbą. W rozdziale trzecim opisane zostało pokrótce tło historyczne i kulturowe epoki hellenistycznej, które mogło mieć wpływ na artystów. Kolejny rozdział jest zasadniczą częścią pracy i zawiera analizę formalno – stylistyczną oraz ikonograficzną Starej Pijaczki, następnie porównana została do innych dzieł z epoki hellenistycznej. Pracę kończy podsumowanie oraz wnioski, które potwierdzają lub obalają założoną tezę.

Celem pracy jest wykazanie, że fryz Gigantomachii z Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny w Pergamonie jest modelowym przykładem nurtu barokowego w reliefie hellenistycznym. Praca obejmuje czas budowy Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny w latach 180 – 160 p.n.e. oraz powstania Wielkiego Fryzu Gigantomachii (około 160 rok p.n.e.). Pergamon był stolicą królestwa Pergamonu pod panowaniem dynastii Attalidów, niewielkiej monarchii, w której rozwinęła się architektura i szkoła rzeźbiarska epoki hellenistycznej. Do największego rozkwitu państwa doszło za panowania Eumenesa II. Władca zlecił w 180 roku p.n.e. budowę Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny w celu uczczenia zwycięstwa nad plemieniem Galów. Cokół otaczający budowlę pokryto płaskorzeźbioną sceną przedstawiającą walkę bogów z gigantami. Fryz ma około 110 m długości. Badania archeologiczne nad budowlą Ołtarza oraz fryzem Gigantomachii rozpoczął w latach 60. XIX wieku niemiecki inżynier, Carl Humann. Całość założenia zrekonstruowano w tak zwanym Muzeum Pergamońskim w Berlinie, gdzie znajduje się po dziś dzień. Problemem nurtującym badaczy jest kwestia autorstwa fryzu Gigantomachii. Wysunięto kilka hipotez, a autorem najpopularniejszej jest Dieter Thimme. Uważa on, że istniał główny projektant, któremu podlegała grupa rzeźbiarzy pochodzących z różnych środowisk. Wskazują na to przede wszystkim różnice stylistyczne w poszczególnych partiach reliefu. Mówi się także o tak zwanym Mistrzu Ołtarza Pergamońskiego, który miał wykonać główne przedstawienie z grupą Zeusa i Ateny. Temat Gigantomachii był w sztuce greckiej bardzo popularny i pojawiał się głównie w dekoracjach architektury (między innymi fryzy w świątyni Ateny w Priene czy świątyni Hekate w Laginie). Jego pojawienie się w Pergamonie miało związek z ogromnym szacunkiem, jakim darzono tam Ateny. Ponadto uważa się, że musiało istnieć źródło pisane, na przykład hellenistyczna epopeja Attalidów, z którego zaczerpnięto inspiracje do stworzenia tego typu przedstawienia. Bogowie olimpijscy oraz personifikacje przedstawieni zostali zgodnie z rodzinnymi koligacjami, a nie wedle hierarchii. Zróżnicowani zostali także sami Giganci, zarówno pod względem płci, wieku, jak i ubioru. Zachowały się fragmenty podpisów oraz atrybuty większości postaci. Fryz południowy ukazuje walkę Gigantów i Tytanów. Znajdują się tu między innymi Asteria i Febe, Hyperion (Uranos), Selene, Helios czy Rea. Na fryzie zachodnim widoczni są Dionizos i bóstwa morskie z Okeanosem na czele. Fryz północny kontynuują Posejdon z zaprzęgiem, Nyks i Afrodyta z Erosem. Na fryzie wschodnim ukazano najważniejszych bogów: Zeusa i Atenę, Apolla, Artemidę czy Hekate. Fryz Gigantomachii z Wielkiego Ołtarza w Pergamonie wpisuje się swoimi cechami w tak zwany styl baroku hellenistycznego. Charakteryzują go między innymi głęboki relief, dynamizm scen, silne emocje ukazane na twarzach postaci, a także patos i teatralność. Widoczna jest również wysoka dbałość o szczegóły w ukazaniu faktury mat

Teatr w Epidauros często był przedmiotem opracowań. Jest to ciekawy przykład teatru, posiadający do dnia dzisiejszego znakomitą akustykę. Celem pracy jest przedstawienie, że teatr w Epidauros jest modelowym przykładem greckiej architektury teatralnej, a także zebranie i usystematyzowanie informacji na temat tej budowli, uwzględniając czas powstania i formę architektoniczną od VI wieku p.n.e. do III wieku p.n.e.. W drugim rozdziale przedstawiona zostanie problematyka oraz dotychczasowy stan badań, a także zakres rozważań nad teatrem w Epidauros. Następny rozdział historyczny uwzględnia dzieje teatru jako części składowej obiektów użyteczności publicznej oraz przedstawia w jaki sposób i gdzie je lokowano. Ponadto prezentuje pokrótce grecką obyczajowość oraz pierwotne formy widowiskowe. W następnej części opisane zostaną narodziny teatru właściwego. Kolejny rozdział prezentuje poszczególne elementy budowli teatralnej, a także urządzenia sceniczne, dekoracje oraz kostiumy i rekwizyty aktorów. Zawiera on również analizę stylowo-formalną i porównawczą z podaniem przykładów innych teatrów na przestrzeni trzech wieków z uwzględnieniem początku w okresie egejskim. W następnym rozdziale przedstawiono ideologiczną wymowę przedstawienia teatralnego, które wraz z architekturą tworzyło spójną całość. Podsumowanie zbiera najistotniejsze informacje oraz wnioski płynące z przeprowadzonych w pracy analiz literatury.

W okresie klasycyzmu sztuka antyczna narodziła się na nowo. Była widoczna w malarstwie, rzeźbie i architekturze. Jednym z przedstawicieli nurtu był Jean August Dominique Ingres, autor obrazu pt. „Jowisz i Tetyda” z 1811 roku. Celem pracy będzie analiza i interpretacja dzieła. Zostaną one oparte o tło historyczne, charakterystykę danego okresu w sztuce, ogólną twórczość artysty. Zakres działań będzie obejmował wskazanie i rozpoznanie motywów antycznych, mitologicznych, ocenienie poziomu, wartości artystycznej obrazu. Pierwszym rozdziałem pracy jest stan badań. Drugi zawiera charakterystykę okresu w sztuce, jakim był klasycyzm, zaznaczenie najważniejszych wydarzeń historycznych epoki, biografię artysty. Dodatkowo próbę odpowiedzi na następujące pytania w oparciu o tło historyczne: dlaczego artysta postanowił zająć się danym przedstawieniem, jakie czynniki mogły mieć wpływ na zainteresowanie tematem antycznym. Trzeci to analiza i interpretacja dzieła. Analiza ikonograficzna, ikonologiczna, przedmiotu, stylistyczna, oparta o literaturę, metodę widzenia oraz posiadaną przez autorkę wiedzę. Zajmie się również poszukiwaniem pierwowzorów i inspiracji artysty, ogólnej percepcji sztuki starożytnej w obrazie. Interpretacja całości, będzie wzbogacona o elementy krytyki. W ostatniej części pracy – zakończeniu – znajdzie się podsumowanie badań, w tym ocena dzieła oraz ogólne wnioski, pozyskane w trakcie pracy.