Celem pracy jest analiza późnorzymskich mozaik podłogowych znalezionych na terenie prowincji Afryki Północnej. Tekst obejmuje zestawienie materiału od początku II do końca V wieku naszej ery zachowanego in situ oraz w zbiorach muzealnych, znajdujących się głównie w Muzeum Narodowym Bardo w Tunisie i Muzeum Archeologicznym w Sousse, na terenie dzisiejszej Tunezji. Analizie poddano wybrane mozaiki ze scenami z życia codziennego, a także z przedstawieniami mitologicznymi, poruszono także kwestię rozwoju warsztatów i tzw. "stylu afrykańskiego".

Celem niniejszej pracy magisterskiej, której tytuł brzmi Prekolumbijski kompleks sakralno-rezydencjonalny w Chichen Itza, jest kompleksowe omówienie architektury i sztuki tego ośrodka oraz analiza ikonograficzna i stylistyczna poszczególnych budowli i ich zespołów znajdujących się na terenie miasta. W stanie badań przytoczono najważniejsze publikacje dotyczące, zarówno samej cywilizacji Majów, jak i stanowiska archeologicznego w Chichen Itza. Zawarto tam również istotne informacje na temat historii wykopalisk w omawianym mieście. Rozdział trzeci zatytułowany jest Majowie. Omówione w nim zostały takie kwestie jak podział chronologiczny i terytorialny ziem zamieszkiwanych przez Majów, a także poszczególne okresy w dziejach cywilizacji, czyli okres preklasyczny, klasyczny i postklasyczny. Opisano podstawowe elementy kultury Majów, a wśród nich kalendarz, pismo, kodeksy, rytualną grę w piłkę, a także wierzenia i niektóre rytuały, odprawiane przez starożytnych mieszkańców Mezoameryki. Rozdział czwarty zatytułowany Chichen Itza opowiada między innymi o historii samego miasta, jego organizacji politycznej oraz związkach między Chichen Itza a mitycznym Tollan i Tulą, stolicą państwa Tolteków. Główna część tego rozdziału, zatytułowana Kompleks sakralno-rezydencjonalny, poświęcona jest omówieniu i analizie poszczególnych grup architektonicznych tego kompleksu. Pierwsza z nich to Wielka Platforma Północna, w skład której wchodzą takie budowle jak El Castillo, Świątynia Wojowników wraz z przylegającą do niej Grupą Tysiąca Kolumn, Platforma Wenus, Platforma Orłów i Jaguarów, a także Wielkie Boisko wraz z jego strukturami dodatkowymi. Druga duża grupa architektoniczna omówiona w tym rozdziale to Grupa Osario przypominająca w układzie Wielką Platformę Północną. Trzecią z nich jest Grupa Południowa, zawierająca takie budowle jak El Caracol, Akab Dzib czy Las Monjas. Ostatnią opisaną w tym rozdziale grupą jest tak zwane Chichen Viejo. Znalazły się tam również informacje dotyczące upadku miasta oraz krótka charakterystyka Mayapan, który wówczas przejął hegemonię na Jukatanie. Rozdział piąty opowiada o przybyciu Hiszpanów do Ameryki Środkowej i podboju Jukatanu. Wspomina również o sytuacji ziem Majów w dobie kolonialnej, a także współczesnych Majów, wciąż zamieszkujących swoje dawne terytoria. Pracę kończy zbiór ilustracji, przedstawiających najważniejsze zespoły architektoniczne Chichen Itza, a także nieliczne rzeźby wolnostojące oraz malowidła ścienne.

W pracy „Procesy rewitalizacyjne ogrodów krajobrazowych w Kotlinie Jeleniogórskiej na tle wybranych przykładów angielskich” podjęty został temat rewitalizacji założenia parkowego w Bukowcu. Całość ujęta została w analizie porównawczej pomiędzy zrewitalizowanym ogrodem angielskim w Stowe a ogrodem w Bukowcu. Analizie poddane zostały akty prawne, organizacje, sposoby finansowania oraz różnorakie aspekty prac rewitalizacyjnych.

Celem pracy jest identyfikacja programu ikonograficznego pawilonu ogrodowego w Gorzanowie dokonana na podstawie zdjęć i opisów z czasów świetności budowli oraz analizy dekoracji analogicznych budowli. Praca zawiera opis stanu badań, a także budowli - jej architektury i wystroju. Przeanalizowane zostały w niej formy i funkcje, które pełniła grota oraz historia całej miejscowości. W kolejnych rozdziałach omówione zostały kwestie, które w dotychczasowej literaturze nie są jednoznacznie wyjaśnione, takie jak: fundacja, autorstwo dekoracji i czas jej powstania. W ostatnim rozdziale, na podstawie wcześniejszych, podjęta została próba rekonstrukcji wątków treściowych pawilonu.

Celem pracy jest ustalenie informacji o projektach kurtyny Łazienkowskiego Teatru w Pomarańczarni, zachowanych w zbiorach Muzeum Książąt Lubomirskich we Wrocławiu, oraz o malowanych kurtynach głównych powstałych dla teatrów na terenie Polski, a także analiza ikonograficzna omawianych przedstawień. Do tej pory nie powstało monograficzne opracowanie wspomnianych zagadnień, niniejsza praca jest pierwszą podejmującą taką próbę.

Praca opisowo porównawcza skupiająca się na wybranych 13 kartach z Kroniki Bractwa Kurkowego w Brzegu. Wraz z historią tego bractwa, opisem i analizą znalezionych przez autora pierwowzorów.

Niniejsza praca stanowi pierwsze monograficzne opracowanie dotyczące protestanckich adaptacji średniowiecznych ołtarzy na Dolnym Śląsku, w większości przeprowadzonych na przestrzeni XVI i XVII wieku. We wprowadzeniu znajduje się krótkie omówienie zagadnienia nowożytnego historyzmu, jako tematu bezpośrednio związanego z fenomenem nowożytnych adaptacji, a także stan badań oraz przyjęta metodologia, dla której główną inspiracją były Beltignowskie rozumienie obrazu kultowego, stojącego w opozycji do obrazu-dzieła sztuki, a przede wszystkim jego pojęcie krytyki obrazów, które zdaniem autorki można zastosować także wobec praktyki adaptacji średniowiecznych sprzętów liturgicznych. Jednym z założeń pracy było zaprezentowanie możliwie pełnego teologicznego kontekstu, w jakim zaistniały protestanckie adaptacje retabulów, czemu służą pierwsze dwa rozdziały, skupiające się na stosunku reformacji do tradycji średniowiecznej w aspekcie teoretycznym - teologii mszy oraz eucharystii - oraz praktycznym - czyli sposobów funkcjonowania średniowiecznych ołtarzy i innych elementów wyposażenia liturgicznego w świątyniach nowego wyznania. W kolejnym rozdziale zarysowana jest specyfika produkcji ołtarzy na Śląsku w okresie późnego gotyku oraz w nowożytności, kiedy pojawiły się nowe tendencje stylowe. Dwa ostatnie rozdziały dotyczą już ściśle głównego problemu badawczego pracy - czwarty prezentuje analizę formalną protestanckich adaptacji średniowiecznych retabulów na Śląsku, piąty - analizę ikonograficzną, z wyszczególnieniem występujących w adaptacjach wątków konfesyjnych oraz fundatorskich. Badania te potwierdziły przewagę tendencji tradycjonalistycznych i zachowawczych nad polemicznymi, innowacyjnymi - przejawiają się one zarówno w cechach formalnych, jak i programach ikonograficznych protestanckich adaptacji średniowiecznych ołtarzy śląskich. Taka predylekcja znajduje uzasadnienie w łagodnym, pokojowym przebiegu reformacji na Śląsku. Integralną część pracy stanowi katalog opisanych przypadków adaptacji.

Głównym celem pracy było przedstawienie historii kościoła pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Rybniku. Jest to jedna z najstarszych parafii w regionie, gdyż jej początki sięgają XII wieku. Praca składa się z czterech części. W pierwszym rozdziale omówiono dzieje rozwoju osadnictwa na terenach dzisiejszego Rybnika oraz przynależności terytorialnej i strukturalnej miasta w kontekście przemian historycznych zachodzących na terenie Górnego Śląska. Przedstawiono także historię przekształcania małej rybnickiej osady w ważny ośrodek grodowy, a następnie w wyróżniające się rangą miasto, zaznaczając w tym procesie działania i rolę kolejnych rybnickich włodarzy. Drugi rozdział zawiera treści dotyczące uwarunkowań geograficznych Rybnika mających wpływ na jego rozwój gospodarczy i handlowy. Przedstawia charakterystykę mieszkańców rybnickiej osady, trudniących się głównie rybołówstwem, co wynikało z naturalnego uwarunkowania tych ziem – licznych stawów i rzek, ale także pracujących w innych rozwijających się zawodach i branżach, tworzących nowe pracownicze społeczności. W tym rozdziale przedstawiono także proces rozbudowy i tworzenia nowej formy przestrzennej Rybnika, który uzyskał już prawa miejskie. Rozdział trzeci poświęcony został kwestii religii chrześcijańskiej i jej rozwoju w mieście. Odnosi się także bezpośrednio do powstania parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Szczególne miejsce w tym rozdziale zajmuje opis kościoła, który powstał na terenie tejże parafii. Przedstawione są jego dzieje w poszczególnych epokach, aż do dnia dzisiejszego oraz jego architektura. W ostatnim, czwartym, rozdziale pokrótce opisano dwie podobne (pod względem architektury i historii) świątynie – kościół pod wezwaniem Świętych Apostołów Filipa i Jakuba w Żorach oraz kościół pod wezwaniem świętego Wawrzyńca w Rybniku – Ligocie.

Tematem niniejszej pracy jest próba rekonstrukcji wyglądu wnętrza pałacowego na Śląsku na przełomie XVII/XVIII w.. Rekonstrukcja ta będzie dotyczyć głównie elementów architektonicznych wnętrza. Poza zakresem pracy pozostawiono ogromny temat, jakim są wypełniające te wnętrza meble. Rekonstrukcja ta przeprowadzona zostanie na podstawie dokumentów, ikonografii i wybranych obiektów. Praca ta ma za zadanie przybliżyć czytelnikowi dość słabo do tej pory rozpoznany temat wnętrz pałacowych i dworskich tego okresu. Żeby jednak uniknąć powielania prac i opisów dużych królewskich pałaców i sztandarowych rezydencji książęcych postanowiono skupić się na obiektach, które takowych obszernych dokumentacji nie posiadają i tym samym podjąć próbę poszerzenia wiedzy dotyczącej tego tematu. Jako punkt wyjścia obrano omówienie źródeł, dzięki którym można będzie nakreślić zasady, jakimi powinno się kierować decydując się na rekonstrukcję).

Praca stanowi próbę odpowiedzi na pytanie, czy we współczesnej historii sztuki rodzi się nowy nurt, jakim miałby być nowy surrealizm. Interesuje mnie to zjawisko szczególnie na gruncie polskim, wśród malarzy młodego pokolenia, urodzonych po roku 1980: Dawida Czycza, Pawła Olszczyńskiego, Marcina Zawickiego i Jakuba Juliana Ziółkowskiego

Praca licencjacka skupia się na scenach odnoszących się do gry na instrumencie w kontekście jej nauki, samodoskonalenia się, prób muzycznych lub wykonywania dzieł. Omawia ona dzieła malarskie przedstawiające "lekcje muzyki" - zarysowuje ich historię, analizuje pod kątem formalnym i ikonograficznym z porównaniem poszczególnych obrazów. Praca zawiera również wskazanie występujących między nimi podobieństw, czy też różnić. Dodatkowo przedstawia istniejące analogie między muzyką a malarstwem, wskazuje na związek obu tych dziedzin w teorii sztuki, ze szczególnym uwzględnieniem przełomu XIX i XX wieku. Opisuję również zagadnienie korespondencji sztuk. Zarysowuje historię obrazowania tematów muzycznych w malarstwie, ze szczególnym zwróceniem uwagi na ich rozwój w sztuce polskiej oraz różnorodność motywów muzycznych występujących w malarstwie. Praca prezentuje i omawia dzieła przedstawiające muzykujące pary, kilkuosobowe grupy muzykujące oraz zawiera analizę obrazów prezentujących jedynie jedną postać muzykującą.

Tematem niniejszej pracy jest analiza przedstawień Artemidy w sztuce greckiej. Wizerunek bogini był obecnym w każdym z okresów sztuki greckiej, zarówno w rzeźbie, jak i malarstwie wazowym. Praca obejmuje szeroki zakres starożytnej rzeźby greckiej – od okresu archaicznego do hellenistycznego, natomiast w przypadku malarstwa wazowego – od okresu geometrycznego do czarnofigurowego. Niniejsza praca składa się z wstępu, trzech rozdziałów, spisu ilustracji oraz spisu wykorzystanej literatury. Głównym celem pracy jest uporządkowanie wiedzy i dotychczasowego stanu badań na temat wizerunku Artemidy w sztuce greckiej. Ewolucja motywu bogini należy do jednego z najbardziej interesujących. Najstarsze wizerunki Artemidy pochodzą z już VII wieku p.n.e., dlatego niezwykle ciekawa jest zmiana sposobu przedstawienia postaci w przeciągu kilkuset lat. Bogini czczona była w wielu ośrodkach, często od siebie odległych i różnych, przez co pełniła różnorodne, czasami przeciwstawne funkcje, co również uwzględniane było w sztuce. Wizerunek Artemidy w sztuce greckiej nie został gruntownie przebadany i nie posiada bogatej literatury. Wiele zagadnień pozostaje nierozstrzygniętych, przez co wymaga dalszych, szczegółowych badań. Niniejsza praca ma na celu zaprezentowanie zmian w sposobie prezentowania bogini oraz wskazanie zależności z miejscem kultu Artemidy oraz z rozwojem sztuki greckiej. W pierwszym rozdziale zostaje opisany obszerny stan badań dotyczący przedstawień Artemidy w starożytnej rzeźbie greckiej i malarstwie wazowym. Stan badań zawiera zarówno publikacje dotyczące tylko rzeźby greckiej lub malarstwa wazowego, jak i opracowania ogólne, dotyczące szeroko rozumianej sztuki greckiej. Wykorzystano również literaturę dotyczącą kultu Artemidy oraz mitologii greckiej. Część zasadnicza pracy składa się z dwóch rozdziałów. W jednym z nich zaprezentowane i opisane zostają liczne przykłady przedstawień Artemidy w starożytnej rzeźbie greckiej. Przeanalizowane zostały posągi (powyżej 150 cm), statuetki (poniżej 150 cm) i reliefy pochodzące z okresu archaicznego, klasycznego oraz hellenistycznego. W kolejnym rozdziale opracowano przedstawienia bogini, znajdujące się na greckich wazach. W badaniu wykorzystano naczynia pochodzące z okresu geometrycznego, czarnofigurowego oraz czerwonofigurowego. Wszystkie przykłady poddano analizie stylistycznej oraz porównawczej. Rozdział czwarty stanowi podsumowanie całości pracy. Zawiera informacje dotyczące obecnego stanu wiedzy, dotyczącego wskazanego tematu, oraz wskazuje wciąż niepewne kwestie. Ostatnie rozdziały stanowią spis ilustracji oraz wykorzystanej literatury.

Niniejsza praca magisterska omawia przedstawienia dzieci w sztuce starożytnej Grecji począwszy od okresu minojskiego, a skończywszy na epoce hellenistycznej. Obejmuje ona zabytki ceramiki, rzeźby, reliefu, drobnej plastyki a także malarstwa ściennego. W rozdziale poświęconym stanowi badań przedstawiona została historia badań nad dzieckiem i dzieciństwem w starożytnej Grecji, począwszy od rozkwitu zainteresowania tą tematyką w drugiej połowie XIX wieku, a skończywszy na obecnym stanie ich zaawansowania. W trzeciej części pracy poświęconej rysowi kulturowemu omówione zostały zagadnienia dotyczące modelu wychowawczego obowiązującego w starożytnej Grecji. Uwaga skierowana została na ateńskie zasady i obyczaje ze względu na obfitość i różnorodność obiektów do niego nawiązujących. Następnie krótko scharakteryzowano przedmioty przeznaczone dla dzieci oraz formy zabaw i gier, które były popularne w antyku. Duży nacisk położono na przedstawienie ateńskich uroczystości o charakterze religijnym, w których obrzędy zaangażowane były dzieci. Podjęto także próbę wyjaśnienia ich zawiłości oraz ustalenia roli, jaką dziecko w nich odgrywało. Rozdział czwarty, który jest najważniejszą i najobszerniejszą częścią niniejszej pracy poświęcono opisowi i analizie ikonograficznej oraz stylistycznej obiektów przedstawiających wizerunek dziecka. Część ta została podzielona na podrozdziały w obrębie których omówiono uporządkowane chronologicznie zabytki z różnych dziedzin sztuki. Są to: portretowe przedstawienia dzieci, przedstawienia dzieci z osobami dorosłymi, dzieci w czasie zabawy oraz uprawiania sportu, dzieci podczas nauki, dzieci otrzymujące karę, dzieci na przedstawieniach o charakterze religijnym, dzieci na przedstawieniach sepulkralnych, dzieci jako niewolnicy, bóstwa ukazane jako dzieci oraz personifikacje pod postacią dziecka. Piątą część pracy stanowi omówienie wizerunku dziecka w numizmatyce. Nie sposób pominąć przykładów monet prezentujących wizerunki dziecięcych władców, jednak nie jest to zagadnienie na tyle ważne w kontekście tej pracy, dlatego został mu poświęcony osobny, krótki rozdział stanowiący zarys tego tematu. Końcową częścią niniejszej pracy magisterskiej jest podsumowanie zaprezentowanego stanu badań oraz analizy wizerunku dziecka w sztuce starożytnej Grecji. Pozwoliło to obiektywnie spojrzeć na wnioski wyłaniające się po wnikliwym przyjrzeniu się temu zagadnieniu, a także wyszczególnić główne aspekty oraz problemy związane z zaprezentowanymi dziełami sztuki. Po omówieniu zgromadzonego materiału zarysowano także kierunki możliwych badań, które mogłyby być pomocne do zgłębiania tego tematu. Pozostałe części pracy stanowią: bibliografia, spis ilustracji wraz z wykazem ich źródeł, ilustracje oraz Aneks nr 1, czyli katalog obiektów omawianych w tej pracy.

W niniejszej pacy zostały poddane badaniu rzeźbiarskie dzieła figuralne artysty Mirosława Bałki, pojawiające się przede wszystkim w jego wczesnej twórczości. Pierwsze jej poważniejsze przejawy miały miejsce od 1985 r., kiedy to powstała praca dyplomowa Pamiątka Pierwszej Komunii Świętej. Przyjmuje się, że rozkwit działalności przedstawieniowej artysty przypada na lata 1985–1989, wtedy też współtworzył on grupę artystyczną Neue Bieriemiennost’ wraz z Mirosławem Filonikiem oraz Markiem Kijewskim1. Po rozwiązaniu grupy Bałka jeszcze do 1990 r. tworzył dzieła figuralne, jednak zauważa się, że coraz bardziej odchodził od tej formy wyrazu, ograniczał ją do minimum, aby w końcu dojść do innego, bardziej ascetycznego i abstrakcyjnego rodzaju wypowiedzi artystycznej. Rok 1990 jednak nie jest ostatnim, w którym tworzył on rzeźby przedstawiające. Przejaw takich działań miał miejsce jeszcze w 2011 r. – była to praca Arbeitsplatz prezentowana na Salonie Akademii w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie2. Temat pracy został ograniczony do figuratywnych prac rzeźbiarskich z wczesnego dorobku artysty. Celem były zgromadzenie i analiza początkowego etapu twórczości Bałki, który oddziela się znacząco od jego późniejszych działań, oraz odpowiedzenie na pytanie, co skłoniło go do odejścia od tej formy wypowiedzi artystycznej i poszukiwaniu nowych. Do badania tych dzieł posłużono się klasycznymi metodami badawczymi, takimi jak: zgromadzenie stanu badań, analiza formalno-stylistyczna prac figuralnych w całej twórczości artysty, ich analiza pod kątem interpretacji w zestawieniu z powstałą na ten temat literaturą. Stan badań stanowi pierwszą cześć pracy. Dorobek artystyczny i publikacje dotyczące Bałki są bardzo liczne, chodź jest to sztuka wciąż jeszcze nowa i w dalszym ciągu powstająca. Artysta może pochwalić się wieloma dziełami, projektami oraz wystawami, zarówno indywidualnymi, jak i zbiorowymi, dlatego stan badań w niniejszej pracy został ograniczony do publikacji dotyczących początkowego etapu jego twórczości, to znaczy tylko związanych z przedstawieniami figuralnymi. W kolejnym rozdziale znalazła się krótka informacja przybliżająca życie i działalność artystyczną Bałki, aby w oparciu o nią można było później lepiej zrozumieć interpretowane dzieła. W następnej części znajduje się analiza wyselekcjonowanych dzieł figuralnych stworzonych przez Bałkę po 1985 roku. Każdej z prac poświęcony został podrozdział, który zawiera ilustrację danego dzieła. W podrozdziałach prace w pierwszej kolejności poddane zostały analizie formalno-stylistycznej. Następnie były interpretowane. W rozdziale końcowym znajdują się wnioski powstałe po analizie dzieł i zapoznaniu się ze zgromadzoną literaturą dotyczącą artysty.

Praca skupia się na analizie scen pejzażowych w minojskim malarstwie ściennym. Zakres geograficzny pracy ograniczony został do dwóch głównych ośrodków kultury minojskiej, czyli Krety oraz starożytnej Thery. Ramy chronologiczne mieszczą się w latach około 1600-1480 p.n.e. Główny rozdział skupia się na analizie poszczególnych malowideł z podziałem na przedstawienia czystego krajobrazu, przedstawienia z udziałem postaci ludzkich oraz pejzaż miejski. Dalej omówione zostały zbiorczo cechy tego malarstwa. Ostatni podrozdział skupia się na funkcji jaką pełniły tego rodzaju przedstawienia w społeczeństwie minojskim.

W I rozdziale znajduje się wstęp. II rozdział stanowi omówienie stanu badań skoncentrowane na publikacjach dotyczących ikonografii śmierci. W trzeciej części pracy znalazł się tu zarys wierzeń grobowych starożytnych Egipcjan (między innymi synkretyzm bóstw, rola etyki, logiki i magii i eschatologiczne komponenty w mitologii). To wszystko zostało dopełnione prezentacją bóstw związanych ze śmiercią, ważniejszych demonów, a także świętych zwierząt. Na ostatni podrozdział składa się rytuałów i zwyczajów pogrzebowych.. Całość zamyka analiza wyposażenia grobowego, służącego zmarłemu w zaświatach. Rozdział IV zawiera rozważania na temat egipskiej literatury grobowej. Jej rozkwit przypadł na czasy Nowego Państwa. Chodzi między innymi o Teksty Piramid, Teksty Sarkofagów, Księgę Umarłych oraz Księgi Świata Podziemnego. V rozdział jest katalogiem przedstawień związanych ze śmiercią (pierwszy podrozdział) oraz z rytuałami pogrzebowymi (drugi podrozdział). Zostały one podzielone na kilkanaście rodzajów scen. Tych ze śmiercią jest szesnaście. Natomiast przedstawienia z rytuałami pogrzebowymi dzielą się na 12 typów. Następny, VI rozdział został on poświęcony analizie ikonograficznej, opartej o przedstawienia zawarte w rozdziale V. Podobnie jak katalog został dla jasności na sceny, tak analizowane będą ich poszczególne rodzaje, Aby ułatwić ich rozpatrywanie, rozdział został wzbogacony o ogólne omówienie nośników przedstawień, dekoracji grobowców oraz ikonografii religijnej wraz z jej czterema etapami rozwoju (fetyszyzm, zoomorfizm, antropomorfizm i forma mieszana) związanych z ikonografią śmierci. W VII rozdziale znajduje się podsumowanie. Częściami składowymi są także zdjęcia i ilustracje omawianych obiektów oraz ich spis

Praca omawia problematykę rysunku satyrycznego na terenie Polski w latach 1970-1980. Przybliża sylwetki twórców rysunku: Karola Baranieckiego, Andrzeja Czeczota, Andrzeja Dudzińskiego, Szymona Kobylińskiego, Andrzeja Krauze, Eryka Lipińskiego, Andrzeja Mleczko, Anny Gosławskiej-Lipińskiej. Każdy z wybranych przeze mnie artystów charakteryzuje się indywidualnym spojrzeniem na problematykę rysunku satyrycznego. Każdy z nich posiada inną kreskę, sposób operowania narzędziem. Postanowiłam opisać ich sylwetki, alfabetycznie zaczynając od nazwiska. Uważam że to najrozsądniejszy i najmniej krzywdzący sposób, w jaki mogłam się do tego odnieść. Nie sposób wybrać artystę, który byłby najlepszym rysownikiem w swoim fachu, każdy z nich ma tak indywidualne podejście do tematyki i techniki, że wybór ten staje się niemożliwy. Praca zwraca uwagę na przemiany zachodzące w stylu artystów, sytuację polityczną, rodzaje rysunków satyrycznych. Materiał ilustracyjny został zaczerpnięty z czasopism takich jak : Szpilki, Karuzela, Kultura.

Praca omawia wybrane dzieła francuskiego artysty Yves Kleina (1928-1962), tworzącego na przełomie lat 50. i 60. XX wieku. Punktem wyjścia w analizach jest przyjęcie tezy o generacyjnym sprzeciwie grupy Nouveau Réalisme (do której należał artysta) wobec modernistycznych rozwiązań artystycznych i – w związku z tym – o przedsięwzięciu poszukiwań nowego wyrazu. Skutkowało to zerwaniem z okulocentryzmem i jednym medium przekazu (malarstwem), a także zwróceniem się ku procesom i performatywności w działaniach artystycznych. Ze względu na kontekst powstawania dzieł Kleina – kapitalistyczną masową produkcję i wszechogarniającą regułę spektaklu rządzącą zachowaniami społecznymi, pomocne w analizach stały się koncepcje Guy Deborda. Nowe poszukiwania Kleina w sztuce doprowadziły do wycofania się z dominacji oka i do prób oddziaływania na zmysły dotąd pomijane, takie jak słuch i dotyk. Artysta rozwinął koncepcję wielozmysłowości i pozaracjonalnego oddziaływania na ciało. Ten typ percepcji dzieła zinterpretowany zostanie w perspektywie rozwijających się w humanistyce od lat 90. teorii afektu. Yves Klein deklarował nową wrażliwość przez emanujące energią monochromy, głównie o kolorystyce Yves Klein Blue, rzeźby dotykowe, symfonię jednego tonu i ciszy oraz pustą przestrzeń sali wystawowej. Ta część jego twórczości skategoryzowana została jako wycofywanie się z wizualizmu. Kontrastująca z tym spektakularyzacja powołuje się na wagę wzroku w takich cyklach jak "Antropometrie", "Kosmogonie" i "Obrazy ogniowe" oraz w projekcie "Gazeta Jednego Dnia" i zamieszczonych w niej zdjęciach (w tym znanego fotomontażu "Skok w Pustkę"). Pozorna sprzeczność wycofywania się z wizualizmu przy jednoczesnej spektakularyzacji staje się zrozumiała po dostrzeżeniu w tych działaniach synergii, zmierzającej do odbioru dzieła całym ciałem i emocjami, wykraczającym poza dające się werbalnie i racjonalnie ująć znaczenie.