W pracy została przedstawiona problematyka związana z poszczególnymi etapami rozwoju przestrzennego i architektonicznego Kamieńca Ząbkowickiego, w aspekcie historycznym i architektonicznym, począwszy od roku 1096 do czasów nam współczesnych. Dzieje miejscowości, do II wojny światowej, zostały podzielone na trzy okresy, w których dominującą rolę odgrywała budowla, wokół której skupiona była osada: warownia Brzetysława II, klasztor, najpierw augustiański a później cysterski i pałac Marianny Orańskiej. Po wojnie rozwój urbanistyczny Kamieńca Ząbkowickiego postępował, zachowując jednak średniowieczny układ przestrzenny. Analiza tych przemian nastąpiła w nawiązaniu do Trzebnicy jako miasta, rozwijającego się, podobnie jak Kamieniec Ząbkowicki, przy klasztorze cysterskim. W pracy zaprezentowane zostało szerokie spektrum literatury przedmiotu wzbogacone archiwaliami, materiałami ikonograficznymi i kartograficznymi

Praca dyplomowa "Johann Franz de Backer jako malarz erudyta" jest pierwszym monograficznym opracowaniem korzystania ze wzorca przez flamandzkiego malarza, ma dowieść obycia twórcy w dorobku artystycznym ówczesnej Europy, a także przedstawić sposoby jakimi posługuje się artysta w wykorzystaniu tej wiedzy. Na podstawie zestawienia dzieł de Backera z osiągnięciami innych barokowych malarzy, z wyszczególnieniem Petera Paula Rubensa i po części Adriaena van der Werffa, dokonano próby dowiedzenia oryginalności dzieł artysty z jednoczesnym wskazaniem ukrytych elementów dzieł zaczerpniętych z kompozycji znanych ówcześnie mistrzów. Wynikiem analizy porównawczej jest uznanie de Backera oryginalnym twórcą, potrafiącym nadać swym dziełom unikatowy charakter z jednoczesną tendencją do stylizowania nieraz swych obrazów na dzieła Petera Paula Rubensa. Takie postępowanie wynika raczej z potrzeby swoistej autoreklamy swoich dzieł, wpisania się w poczet naśladowców wielkiego antwerpskiego mistrza. Owa maniera malarska była w tych czasach jak najbardziej pożądana. Biorąc pod uwagę kilka oryginalnych dzieł artysty jak "Odnalezienie zwłok Henryka Pobożnego", czy "Budzenie Amora" nie można odmówić artyście zdolności nadania swym dziełom oryginalnego charakteru, ekspresji i wyrazu. Tak więc świadome stylizowanie niektórych kompozycji na dzieła Petera Paula Rubensa wydaje się jak najbardziej możliwe. Jako podstawę do pracy posłużyły zachowane dzieła Johanna Franza de Backera z wyszczególnieniem kompozycji znajdujących się w kaplicy Elektorskiej przy kościele katedralnym pw. św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu, kaplicy Bł. Czesława przy kościele parafialnym pw. św. Wojciecha we Wrocławu, kościele filialnym pw. św. Bartłomieja w Uciechowie i kościele parafialnym pw. św. Jadwigi i Podwyższenia Krzyża Świętego w Legnickim Polu. Głównie na podstawie analizy formalnej, kontekstualnej i porównawczej tych kompozycji udało się ustalić nie tylko bardzo umiejętne wykorzystanie elementów innych dzieł przez malarza, ale także powiązania ideowe pomiędzy poszczególnymi obrazami i ich pierwowzorami.

W mojej pracy dyplomowej opisana została postać Johanna Christiana Bendelera - dzisiaj rzadko wspominanego, lecz bardzo utalentowanego twórcy. Przedstawione zostały w niej dzieła malarza oraz opisany został jego życiorys. Poruszony został także temat zaginionych, obecnie niedostępnych dzieł. Ostatnim elementem pracy było porównanie twórczości Bendelera z malarzami XVII-wiecznymi pracami których się inspirował w swojej sztuce.

„Jeszcze sztuka czy już botanika? Polscy artyści współcześni a posthumanizm” Głównym punktem ciężkości niniejszej pracy magisterskiej są prace i działania artystyczne polskich artystów współczesnych i instytucji kultury stawiające na przyjazną środowisku interakcję ludzi i roślin oraz badające ich wzajemną, dotychczasową relację. Szczególna uwaga zostaje tutaj zwrócona na działania próbujące w innowacyjny sposób sproblematyzować relację pomiędzy człowiekiem i żywymi istotami roślinnymi, prowokując tym samym do zastanowienia nad sytuacją aktualną i ewentualnymi, możliwymi zmianami. Przedstawienie wybranych przykładów działań polskich artystów współczesnych i instytucji kultury poprzedza część przybliżająca szereg kluczowych w aktualnej debacie humanistycznej teorii, które bezpośrednio łączą się ze sztuką ekologiczną i bio-artem, a do których zaliczyć należy ekofilozofię, ekoestetykę i posthumanizm. Przywołane przykłady polskich prac i projektów mają za zadanie ilustrować poruszane zagadnienia nowego humanizmu, który postuluje redefinicję zimnego, pozbawionego empatii stosunku człowieka do roślin na rzecz współuczestnictwa w ramach natury, a dalej budowania nowego modelu kultury. Stoją one bardzo często na granicy sztuki i nauki, czy też – precyzyjniej w tym akurat przypadku – botaniki, przy czym trudno na pierwszy rzut oka jednoznacznie określić, czy ma się do czynienia z pracą artysty, naukowca czy też właściwie specjalisty botanika. Analizy poszczególnych biocentrycznie zorientowanych inicjatyw mają na celu zbadanie, jakie cele przyświecają polskim twórcom, jak właściwie podchodzą oni do sztuki zaangażowanej i/lub motywowanej ekologicznie, tudzież ekofilozoficznie i jak ich działania ustosunkowują się wobec idei posthumanizmu.

Celem pracy jest zbadanie problematyki wpływu Arnolda Böcklina na symbolizm w Polsce w odniesieniu do twórczości Jacka Malczewskiego. Praca oparta jest na dziele Böcklina pt. "Wyspa umarłych", którą skopiował Jacek Malczewski. Podzielona jest na trzy główne rozdziały, z czego dwa pierwsze podzielone są dodatkowo na podrozdziały. Pierwszy rozdział skupiony jest wokół sylwetki Arnolda Böcklina. Zawiera jego biografię, charakterystykę stylu oraz dokładną analizę wszystkich wersji "Wyspy umarłych" wraz z odbiorem omawianego dzieła w epoce. Kolejny rozdział skupia się wokół Jacka Malczewskiego. Rozdział ten jest najbardziej rozbudowany i składa się aż z czterech podrozdziałów. Zawiera biografię artysty, opis " Wyspy umarłych" Jacka Malczewskiego, przeanalizowane zostały analogie i różnice pomiędzy obiema wersjami: Böcklina i Malczewskiego oraz zostały omówione inne dzieła Malczewskiego inspirowane twórczością szwajcarskiego malarza. Ostatni rozdział skupia się na problematyce wpływu Arnolda Böcklina na symbolizm polski. Uwzględniono w nim wypowiedzi młodopolskich krytyków, twórczość innych polskich malarzy, którzy również inspirowali się dziełami Arnolda Böcklina oraz twórczość polskich poetów, którzy także czerpali z "böcklinowskiego" wzorca. Pracę kończy podsumowanie omawianych zagadnień. Praca zawiera bogaty materiał ilustracyjny odnoszący się do omawianych dzieł oraz do dzieł jedynie wymienionych w tekście.

Tematem pracy jest obraz Jacka Malczewskiego pt. Widzenie (1897) i jego analiza uwzględniająca trzy kluczowe pojęcia odnoszące się do sposobu działania artysty. Powodem skłaniającym autorkę do wyboru tego dzieła była jego ikonograficzna i symboliczna wielopłaszczyznowość, a także istotne miejsce pomiędzy tak znaczącymi płótnami jak Melancholia, Błędne koło czy W tumanie. Chęć uporządkowania spostrzeżeń formalnych i wiedzy na temat dzieła, a także przytoczenie różnych stanowisk odnoszących się do problematyki tego obrazu są podstawą tekstu. W pracy poruszone zostały związane z nim najważniejsze aspekty tj. obecności artysty, określenie źródeł natchnienia oraz prefiguracji wizji. Każdy z nich został opisany, poddany analizie ikonograficznej, a także zestawiony z obrazami innych artystów ze wskazaniem na analogie lub różnice między nimi (analiza porównawcza). Zastosowaną metodą pracy było przede wszystkim poznanie źródeł pisanych dotyczących życia i twórczości Jacka Malczewskiego. Istotne było też poznanie korespondencji artysty z przyjaciółmi i rodziną, które pomogły w kreowaniu sylwetki malarza. Autorka zestawiła również katalogi wystaw, na których zaprezentowano obraz Widzenie. Pracę dopełnia bogaty materiał ikonograficzny. Obraz ze względu na swoją złożoną problematykę i bogactwo symboli doskonale reprezentuje dojrzałą twórczość artysty. Mnogość przedstawionych motywów pozwala uznać go także za pozostającego w łączności z innymi niezwykłymi pracami Malczewskiego oraz sztuką końca XIX wieku.

Klasztory i kościoły w średniowieczu zdobione były rzeźbą o różnym charakterze ideowym. Obok rzeźby z oficjalnego nurtu sztuki kościelnej, znajduję się w nich również dekoracja marginalna, która bez wiedzy o jej symbolice może wydawać się nieodpowiednia a wręcz bluźniercza dla widza. Praca wskazuje na różnice jak i podobieństwa takiej marginalnej dekoracji w przestrzeniach klasztornych i kościelnych. Poprzez ukazanie sposobu odczytywania symboliki różnych rodzajów omawianych przedstawień, autor podejmuje się udowodnienia jej moralizatorskiego oraz dydaktycznego znaczenia tak dla mnichów jak i świeckich obserwatorów.

Przedmiotem pracy jest założenie pałacowo-folwarczno-parkowe w Chwalimierzu, wzniesione pod koniec XIX wieku z inicjatywy przedsiębiorcy Georga von Kramsta i jego żony Emmy. Celem opracowania jest opis i analiza stanu obiektów zabytkowych: pałacu (obecnie w ruinie); folwarku; zespołu stajni; domu ogrodnika; domu zarządcy i bramy parkowej, a także dawnej szkoły i domu opieki. Na podstawie materiału ikonograficznego i źródłowego, pozyskanego z archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu, oraz badań terenowych podjęto próbę rekonstrukcji pałacu. Formy pałacu w Chwalimierzu przeanalizowano pod kontem stylistycznym i porównano je z formami siedzib w Bożkowie, Kwietnie i Kopicach. Zaproponowano zasadnicze kierunki w zakresie zagospodarowania i zabezpieczenia obiektów zabytkowych i parku.

Praca poświęcona jest analizie sytuacji, w których formułowany wizualnie komunikat reklamowy został odczytany przez odbiorców niezgodnie z zamierzeniami autorów. W pierwszej części pracy przedstawione zostały wybrane metody analizy i interpretacji obrazu: ikonologiczna, semiologiczna, wynikająca z założeń ikoniki. Następnie, w oparciu o teksty Gombricha, Wittkowera czy Arnheima rozpatrzone zostały kwestie sytuacji obrazu i jego roli komunikacyjnej we współczesnych społeczeństwach. W tym kontekście została scharakteryzowana reklama, jako dziedzina w której szczególnie istotne jest formułowanie jednoznacznego komunikatu oraz mechanizmy z tym związane. W ostatniej części pracy, przy zastosowaniu wyżej opisanych metod badawczych, zinterpretowane zostały wybrane przykłady reklam komercyjnych. Badane obrazy powstały po 1990 roku z przeznaczeniem do prezentacji na billboardach i w materiałach promocyjnych. Wyselekcjonowano je w oparciu o pozwalające się zaobserwować reakcje widzów: kierowanie pozwów do sądów, negatywne opinie prasowe i internetowe. Najpierw rozpatrywane są obrazy autorstwa Oliviera Toscaniego jako przykłady reklam, wpisujących się w nurt tzw. shockvertising, w których element zaskoczenia wynika z zamysłu twórcy. Następnie badane są reklamy, które zostały odebrane przez widzów, niezgodnie z intencjami autora, jako kontrowersyjne. Należą do nich fotografie domu mody Marithé and François Girbaud, skrytykowane za obrazę uczuć religijnych, kampania sieci Miu Miu, nie dopuszczona do obiegu, gdyż uznano, że przedstawia scenę samobójczą oraz reklamy firmy Dove i Intel, które zinterpretowano jako rasistowskie. Badania są próbą wskazania źródeł nieporozumień w komunikacji wizualnej. Zamierzenia autora przekazu wizualnego nie zawsze znajdują odbicie w interpretacji odbiorców, odczytujących obraz przez pryzmat własnych doświadczeń wizualnych. Zazwyczaj jest to wynikiem wpojonych im sposobów interpretowania symboli wizualnych.

Przedmiotem niniejszej pracy jest próba spopularyzowania dotychczasowego stanu wiedzy na temat powojennych insygniów uczelni wyższych Wrocławia powstałych w latach 1945-1989. Wybór tematu został również podyktowany zamiarem przebadania dokonań artystów działających po wojnie w realiach państwa socjalistycznego, szczególnie metaloplastyków pracujących w Spółdzielni Rękodzieła Artystycznego ORNO. Praca składa się z kilku części, z których najistotniejszy jest katalog, zawierający wszystkie powstałe po wojnie do roku 1989 insygnia wrocławskich państwowych uczelni wyższych. Pierwsza część pracy omawia symbolikę insygniów jako systemu znaków, którego treści ideowe odnoszą się do związku uczelni ze wspólnotą narodowo-państwową, a także do ciągłości i tradycji intelektualnej szkół wyższych. Kolejny fragment pracy jest syntezą dziejów państwowych uczelni wyższych w Polsce oraz historią wrocławskich uczelni. Trzecia część dotyczy historii powstawania powojennych insygniów uczelnianych dla szkół wyższych Wrocławia. Ponieważ w powojennych realiach państwo polskie sprawowało kontrolę i nadzór nad wytwarzaniem wszystkich wyrobów rzemiosła artystycznego, w dalszej części pracy streszczone zostały dzieje polskiej metaloplastyki kontrolowanej przez Biuro Nadzoru Estetyki Produkcji oraz Centralę Przemysłu Ludowego i Artystycznego. Ostatnia część pracy jest analizą działalności Spółdzielni Przemysłu Ludowego i Artystycznego ORNO, która wyróżniała się na tle innych spółdzielni przemysłu ludowego i artystycznego w Polsce. Spółdzielnia ORNO wykonywała ponad trzysta! insygniów dla większości polskich państwowych uczelni wyższych. Przeważającą część projektów wykonał artysta, plastyk, Adam Jabłoński, współtwórca Spółdzielni ORNO. Końcowa analiza wrocławskich insygniów wskazuje na ich czytelny indywidualny i jednorodny styl. Wyraźnie widać, że omawiane dzieła stanowiły nie tylko składnik manifestacji godności uniwersyteckiej, ale również były ewenementem artystycznym polskiej metaloplastyki drugiej połowy XX wieku. Pracę zamyka obszerny katalog, prezentujący wszystkie wrocławskie insygnia szkół wyższych w latach 1945-1989.

Charakterystyka instrumentów muzycznych oraz ich odpowiedników na kamiennych rzeźbach średniowiecznych zlokalizowanych we Wrocławiu na Ratuszu oraz Kościele św. Elżbiety.

Celem niniejszej pracy jest próba odnalezienia oraz wskazania analogii pomiędzy antyczną rzeźbą Leda z łabędziem autorstwa Timoteosa, rzeźbiarza działającego w I połowie IV w. p.n.e., a wybranymi przeze mnie dziełami renesansowymi. Wskażę cechy wspólne oraz ustalę czy rzeźba antyczna wywarła wpływ na twórczość artystów nowożytnych. Do porównania posłużą mi dzieła Cesare de Sesto, Correggia i Bartolomeo Ammanatiego, które podejmują ten sam motyw wpisując go w realia sztuki renesansowej. Praca jest pierwszą próba porównania rzeźby dłuta Timoteosa z dziełami renesansowymi oraz zbadania jej recepcji w czasach nowożytnych. Ze względu na niezachowany oryginał grecki do analizy posłużą mi zachowane rzymskie kopie posągu. Praca została podzielona na sześć rozdziałów. W drugim rozdziale, po wprowadzeniu, przytoczę dotychczasowe badania oraz hipotezy badaczy dotyczące obiektu badań, zaczynając od najwcześniejszych przekazów. Rozdział trzeci posłuży scharakteryzowaniu okresu, w którym dzieło powstało. Dodatkowo przybliżę zagadnienie nawiązywania w rzeźbie greckiej w epoce późnoklasycznej do mitologii. Główną część pracy rozpocznę od przytoczenia mitu o Ledzie z łabędziem. Następnie przejdę do omówienia zachowanych kopii rzeźby Leda z łabędziem autorstwa Timoteosa, uwzględnię najważniejsze informacje techniczne oraz okoliczności towarzyszące ich odkryciu. Przedstawię ogólne zagadnienia dotyczące ilości zachowanych kopii, jakości ich wykonania oraz stopnia podobieństwa względem siebie. Swój opis oprę o dwie, najlepsze jakościowo, zachowane kopie rzeźby znajdujące się w Muzeum Kapitolińskim w Rzymie oraz Muzeum Narodowym Prado w Madrycie. W tej części oprócz podstawowego opisu dzieła zawrę analizę stylistyczno-formalną oraz interpretację ikonograficzną. Kolejnym etapem pracy będzie analiza porównawcza Ledy z łabędziem Timoteosa z dziełami renesansowymi. Ustalę, czy rzeźba antyczna mogła stanowić inspirację dla twórców nowożytnych, jeżeli tak to w jakim stopniu. W piątym rozdziale omówię jak rozwijał się motyw po okresie renesansu, czy został kontynuowany oraz jak na przestrzeni wieków zmieniał się ten typ przedstawienia. Na koniec, w podsumowaniu, sformułuję wnioski oraz wyniki badań.

W XVIII wieku praktycznie we wszystkich sztukach plastycznych nastąpił wzrot ku klasycznej sztuce starożytnej. Powstawło wówczas wiele teoretycznych dzieł opisujących nie tylko sztukę starożytną, lecz skrupulatnie analizujących poszczególne aspekty dziejów antycznych. Wielu architektów wykorzystywało idee antyczne w swych projektach; zarówno w konstrukcji,układzie wnętrz jak i dekoracji. W owym czasie w Anglii wciąż silnie oddziałujący Palladianizm wykształcił dwa pokolenia artystów,którzy chętnie sięgali do wzorców antycznych. Wśród architektów drugiego pokolenia neopalladiańczyków należy wyszczególnić osobę Sir Williama Chambersa, członka Akademii Królewskiej i Naczelnego Zarządcy Robót Budowlanych. W trakcie swojej długiej i owocnej kariery wydał rzetelną publikację zatytuowaną „Treatise on Civil Architecture“ i liczne reedycje 3, a także szereg publikacji dotyczących planowania ogrodów. O zasługach i dokonaniach Sir Williama możnaby napisać niezliczoną ilość publikacji; praca została poświęcona badaniom nad wzorcami antycznymi w twórczości Chambersa. Założeniem pracy jest analiza wybranych obiektów w celu wskazania bezpośrednich i pośrednich inspiracji sztuką starożytnych. Wśród analizowanych przykładów znajdują się tylko świeckie realizacje na terenie Wielkiej Brytanii, wybór ten należy poprzeć małą ilością obiektów sztuki sakralnej wykonanych przez Sir Williama oraz jego udokumentowanym zamiłowaniem do rzymskiej architektury użyteczności publicznej.

Tematem pracy jest sztuka sakralna Andrei Palladia, przebadana w kontekście widocznych w niej wpływów architektury antycznej, szczególnie rzymskiej. Był to szesnastowieczny artysta działający w okolicach Wenecji. Praca licencjacka zawiera uporządkowaną, dotychczasową wiedzę o wpływach starożytnych widocznych w palladiańskich kościołach. Dodatkowo krytycznie spojrzano w niej na teksty wcześniejszych publikacji, dogłębnie przebadano zagadnienie w ramach dostępnych źródeł, a także zanalizowano poszczególne zabytki.

Giovanni Lorenzo Bernini wywarł decydujący wpływ na kształtowanie się barokowej rzeźby włoskiej. Dzięki mecenatowi znakomitych rodów rzymskich, takich jak Borghese czy Barberini, był w stanie rozwijać geniusz artystyczny, korzystając przy tym z licznych zbiorów swoich protektorów, które obejmowały dzieła antyczne, renesansowe i manierystyczne. Grupa rzeźbiarska ,,Porwanie Persefony" doskonale oddaje upodobanie artysty do dzieł starożytnych i antykizujących, które w dużym stopniu ukształtowały jego indywidualny styl.

Celem niniejszej pracy było odpowiedzenie na pytanie skąd w dorobku malarza, który znany był przede wszystkim z obrazów o tematyce religijnej oraz z przedstawień portretowych nagły, jednorazowy zwrot w stronę tematu mitologicznego. Próba odpowiedzi na powyższe pytanie została zrealizowana za pomocą dostępnej literatury oraz własnych analiz i spostrzeżeń. Cały dorobek artystyczny Domenico Theotokopolusa opiera się na tematyce religijnej oraz przedstawieniach portretowych. Dlaczego więc pod koniec życia malarz zdecydował się poświęcić ostatnie swoje płótno dramatycznej śmierci kapłana Laokoona? Niniejsza praca skupia się na analizie wpływu rzeźby hellenistycznej na powstanie obrazu. Odkrycie antycznej grupy rzeźbiarskiej wstrząsnęło światem artystycznym w XVI wieku i miało również wpływ na wybory malarskie El Greca. Poprzez analizę dostępnej literatury autor rozważa na ile Theotokopulos inspirował się antyczną rzeźbą, a na ile pozwolił sobie na własną interpretację kultowego dzieła. Drugim ważnym aspektem podczas badań okazała się historia Toledo. Konflikty polityczne i religijne, które targały miastem miały swoje odbicie w obrazie, na którym zamiast Troi ukazana została panorama hiszpańskiego miasta.

Niniejsza praca licencjacka skupia się na analizie szesnastowiecznego obrazu namalowanego przez Michelangelo Merisi da Caravaggio. Obraz zatytułowany Głowa Meduzy pochodzi z 1597 roku i jest jednym z dwóch niemal identycznych przedstawień, stworzonych przez tego samego artystę w małym odstępie czasu. Medusa Murtola powstała bowiem w latach 1596 – 1597. Głowa Meduzy szczególnie wyróżnia się na tle twórczości Caravaggia pod względem treści jak i formy. Pomimo, że jest to chronologicznie druga wersja dzieła, w pracy tej zostaną poruszone głównie kwestie jej dotyczące, jako że jest ona ostatecznym opracowaniem przedstawienia, które było szerzej omawiane na przestrzeni lat. Praca podzielona jest na pięć rozdziałów. Stan badań przedstawia publikacje, które wspominają o obrazie Głowa Meduzy Caravaggia. Omawiane dzieło było przede wszystkim wymieniane w opracowaniach zbiorowych, ukazujących twórczość artysty jak i publikacjach mających na celu skonfrontowanie dwóch istniejących wersji obrazu. Przedstawione jest także tło historyczno – kulturowe obrazujące sytuację szesnastowiecznych Włoch, ze szczególnym uwzględnieniem Rzymu, w którym powstało omawiane dzieło. Główny rozdział poświęcony jest obrazowi Głowa Meduzy. Prezentuje opis obrazu, a także porównanie obrazów: Medusa Murtola, pierwszej wersji przedstawienia z drugą, która jest tematem tej pracy. Co więcej rozdział ten zawiera analizę stylistyczno – formalną, ze wskazaniem motywów wywodzących się ze sztuki antycznej; analizę ikonograficzną i ikonologiczną; analizę porównawczą, ze wskazaniem dzieł, które mogły być inspiracją przy tworzeniu Głowy Meduzy; a także wskazuje motywy zaczerpniętych wprost z natury, którymi mógł posłużyć się artysta.

W okresie klasycyzmu sztuka antyczna narodziła się na nowo. Była widoczna w malarstwie, rzeźbie i architekturze. Jednym z przedstawicieli nurtu był Jean August Dominique Ingres, autor obrazu pt. „Jowisz i Tetyda” z 1811 roku. Celem pracy będzie analiza i interpretacja dzieła. Zostaną one oparte o tło historyczne, charakterystykę danego okresu w sztuce, ogólną twórczość artysty. Zakres działań będzie obejmował wskazanie i rozpoznanie motywów antycznych, mitologicznych, ocenienie poziomu, wartości artystycznej obrazu. Pierwszym rozdziałem pracy jest stan badań. Drugi zawiera charakterystykę okresu w sztuce, jakim był klasycyzm, zaznaczenie najważniejszych wydarzeń historycznych epoki, biografię artysty. Dodatkowo próbę odpowiedzi na następujące pytania w oparciu o tło historyczne: dlaczego artysta postanowił zająć się danym przedstawieniem, jakie czynniki mogły mieć wpływ na zainteresowanie tematem antycznym. Trzeci to analiza i interpretacja dzieła. Analiza ikonograficzna, ikonologiczna, przedmiotu, stylistyczna, oparta o literaturę, metodę widzenia oraz posiadaną przez autorkę wiedzę. Zajmie się również poszukiwaniem pierwowzorów i inspiracji artysty, ogólnej percepcji sztuki starożytnej w obrazie. Interpretacja całości, będzie wzbogacona o elementy krytyki. W ostatniej części pracy – zakończeniu – znajdzie się podsumowanie badań, w tym ocena dzieła oraz ogólne wnioski, pozyskane w trakcie pracy.

Praca "Indywidualizm twórczości Franciszka Starowieyskiego, na tle polskiej szkoły plakatu" jest syntetycznym studium historii polskiego plakatu, akcentującym przede wszystkim okoliczności jego rozwoju i niezwykłej popularności w czasach PRL, jego specyfikę na tle ogółu sztuki, główne ośrodki i przedstawicieli tego nurtu grafiki, a także jej znaczenie za granicą. Przede wszystkim jednak, praca uwypukla specyfikę plakatowej twórczości Franciszka Starowieyskiego pod względem plastyki, podejmowanej tematyki, symboliki oraz treści, porównując charakter jego artystycznej działalności z, nieoficjalnie przyjętym przez członków polskiej szkoły plakatu, formalnym wzorcem, obowiązującym dla tego rodzaju grafiki. Aby udowodnić, jak bardzo prace Starowieyskiego różniły się pod względem graficznym od ogólnego dorobku ówczesnych plakacistów, opracowanie zawiera analizę piętnastu wybranych, najpopularniejszych dzieł artysty z zakresu sztuki użytkowej, zestawionych w chronologicznym porządku, co z kolei pozwala na dokładną analizę ewolucji warsztatu artystycznego, a także osobowości twórczej Starowieyskiego. Każdy spośród opisanych plakatów zbadany został pod względem tematyki, plastyki, przekazu, użytych motywów i symboli.