Architektura modernizmu rozwijała się w Polsce w latach 20. XX wieku i trwała aż do lat 80. XX wieku. Była ona odpowiedzią na napływ ludności oraz jej zapotrzebowania. Jego podstawowymi założeniami było zapewnienie ludziom przestrzeni, światła oraz dostęp do zieleni. Przez wpływ regionu oraz ciągły rozwój miast na Dolnym Śląsku w latach 30. XX wieku powstał nowy odłam modernizmu zwany Neues Bauen, który wyraźnie podkreślił znaczący wpływ regionu. Do podstawowych cech modernizmu zostały dołączone dodatkowe postulaty takie jak: dobre połączenie z centrum miasta, czy też niski koszt wykupu lub najmu. Problematyka pracy polega na wykazaniu różnic między modernizmem, a Neues Bauen. Są one subtelne, ale maja znaczący wpływ na rozwój architektury na Dolnym Śląsku. Tematem niniejszej pracy jest budynek Elfmannbau w Legnicy (1930-1931). Który jest odpowiedzią na niniejsze postulaty. Zapewniał dużą przestrzeń mieszkalną, dzięki dość sporych rozmiarów oknom - dostęp do światła dziennego itd. Wiele wątków zostało zaczerpniętych z wystaw takich jak WUWA oraz GUGALA, dwóch najbardziej znanych i znaczących wystaw dotyczących architektury modernistycznej lat 30. XX wieku. W niniejszej pracy została również poruszona tematyka ówczesnej sytuacji politycznej oraz terytorialnej Legnicy, która w latach 1720-1945 znajdowała się poza polskimi granicami. Ciągłość polityczna na stanowisku burmistrza Legnicy(Ottomar Oertel – sprawował urząd burmistrza, a następnie nadburmistrza przez 40 lat, a następnie Hans Arno Charbonnier przez kolejne 22 lata) zapewniła również stabilność w dziale architektury miasta. Dzięki ówczesnemu architektowi miejskiemu Paulowi Oehlmanowi miasto po I wojnie światowej zaczęło rozkwitać. Powstało wiele nowych budynków użyteczności publicznej i nie tylko. Miasto zaczęło się rozrastać i przyciągać uwagę. Dokładny opis kamienicy dochodowej Elfmannbau, pozwolił wykazać podstawowe cechy modernizmu oraz Neues Bauen. Niestety nie udało mi się dostać do wnętrza klatki schodowej przy ul. Dziennikarskiej 9 co znacznie utrudniło jeszcze dokładniejszy opis budynku. Niestety autor projektu jest nieznany przez co nie można sprecyzować dokładnie, która ówczesna szkoła architektury ukształtowała jego poglądy oraz styl. Jednak dzięki przytoczonym wrocławskim oraz legnickim przykładom modernistycznej architektury lat 1925-1931 dostrzegamy jak mocno budynek był inspirowany ówczesnymi projektami znanych niemieckich architektów.

Budynek wrocławskiego Zakładu Elektronicznej Techniki Obliczeniowej autorstwa znanej pary powojennych architektów, Anny i Jerzego Tarnawskich, wzbudzał po oficjalnym otwarciu powszechny zachwyt. Swoimi modernistycznymi rozwiązaniami architektonicznymi stał się nowoczesnym symbolem rozwoju wrocławskiego przemysłu komputerowego, wyrazem ambicji ówczesnego środowiska naukowego i architektonicznego. Pół wieku po powstaniu, jego postrzeganie jak i stan zmieniły się diametralnie. Co te zmiany mówią o mieszkańcach Wrocławia z lat 60. i współczesnych? Co badania nad jednym obiektem mogą powiedzieć nam o tożsamości całego miasta? Jaka była burzliwa historia wrocławskich komputerów? Jak zmieniła się polska architektura ostatniego półwiecza? W pracy zarysowano polityczne, społeczne i kulturalne tło Wrocławia powojennego do lat 70. oraz zmiany w architekturze i konserwacji zabytków. Przedstawiono historię Elwro i ZETO, historię i analizę twórczości architektonicznej Anny i Jerzego Tarnawskich od rekonstrukcji po Nowy Targ, analizę samego budynku wrocławskiego ZETO, porównanie do analogicznych ośrodków obliczeniowych w Katowicach i w Warszawie, czy za granicą, ze szczególnym uwzględnieniem NRD i Wielkiej Brytanii. Przedstawiono także liczne, lecz często niezrealizowane projekty innych ośrodków jak ZETO-2, a także jedną z bardziej znanych realizacji Tarnawskich - Dolmed. Na koniec zarysowano najnowsze zmiany w architekturze i tożsamości Wrocławia, wpływ postmodernizmu i neomodernizmu, rozwój inicjatyw mających na celu ochronę powojennej architektury oraz możliwe przyszłe scenariusze dla budynku ZETO. W pracy starano się wykorzystywać nowe metodologie historii sztuki przy badaniach nad architekturą.

Praca zawiera opis i analizę trzydziestu siedmiu trumien i fragmentów trumien antropoidalnych z kolekcji muzealnych w Polsce. W niektórych z omawianych egzemplarzy autor dokonał zmiany datacji lub jej uściślenia. Praca ta jest jedyną polską pozycją, w której scharakteryzowano większość trumien antropoidalnych mieszczących się na terenie tego kraju.

Celem niniejszej pracy jest udowodnienie inspiracji egipskich w rzeźbie rzymskiej powstałej za panowania cesarza Hadriana. Jako przykład analizowany w niniejszej pracy posłuży posąg Antinousa jako Ozyrysa, znajdujący się w zbiorach Muzeów Watykańskich. Ze względu na rodzaj przedstawienia, dodatkowym celem będzie zweryfikowanie nazwy obiektu, ponieważ dzisiejsza może wydawać się nieodpowiadająca ze względu na prezentowany przez omawianą rzeźbę typ ikonograficzny. Nieznana jest dokładna data powstania rzeźby Antinousa, jak i inne informacje na temat jego życia, jednak znacznie więcej wiadomo jest o tym, co stało się z Antinousem po jego śmierci. Dopiero od jego apoteozy zaczyna się udokumentowana historia nowego bóstwa. Nie mamy o nim ani jednego słowa, ani jednego jego obrazu, który bez wątpienia mógłby być datowany na jego własne życie. Pomniki i napisy powstają na jego cześć po 130 roku . Rzeźbę Antinousa jako Ozyrysa znaleziono w willi Hadriana w Tivoli. Po tym, jak Antinous utonął w Nilu, podczas podróży dworu cesarskiego do Egiptu, Hadrian rozpoczął budowę świątyni w swojej rezydencji po powrocie do Rzymu w latach 131-134 . Zgodnie z tymi stwierdzeniami można przypuszczać, że omawiana rzeźba została stworzona po roku 131, ponieważ najpewniej była zamówiona dla powstającej świątyni. Praca składa się ze wstępu i zakończenia oraz trzech rozdziałów merytorycznych. We wstępie zawarto główną tezę i ogólny opis streszczający pracę. Rozdział pierwszy jest stanem badań, w którym zostaną omówione poszczególne publikacje. Każde z tych opracowań zawiera ważne informacje dotyczące znalezienia omawianej rzeźby, jej opisu i analizy. W rozdziale drugim zarysowano tło historyczno-kulturowe epoki w czasie rządów cesarza Hadriana. Ważnym tu jest wyjaśnienie okoliczności, które mogły sprzyjać powstawaniu określonych typów dzieł, czyli napływ do sztuki rzymskiej orientalizujących elementów. W niniejszym fragmencie pracy określone będą cele i powody, który skłoniły cesarza do zamówienia i stworzenia tej rzeźby. Ostatni rozdział przedstawia znaną historię rzeźby, jej opis, wykonane zabiegi konserwacyjne oraz analizę stylistyczno-formalną. Figura Antinousa zostanie porównana do wcześniejszych znanych dzieł egipskich, ale też i greckich. Niewątpliwie dzieła te służyły rzeźbiarzowi jako wzór i były naśladowane w sposób odtwórczy. Zostanie także opracowana teza poboczna, wynikająca z nazwy rzeźby i jej typu ikonograficznego. W zakończeniu będą przedstawione wnioski podsumowujące przeprowadzone rozważania.

Praca ma na celu rozpoznanie elementów stylistyki prerafaelickiej oraz tematów religijnych w obrazie Musica Sacra (1915) Edwarda Okunia. Główna metoda pracy to wielopłaszczyznowa (formalna, stylistyczna i znaczeniowa) analiza porównawcza. Tekst rozpoczyna się od stanu badań, referującego historię obrazu. Następnie, zaprezentowana została osoba artysty poprzez zestawienie danych biograficznych z elementami jego biografii artystycznej. W części kolejnej tekst zawiera opis obrazu. Kolejny krok to przedstawienie ikonografii świętej Cecylii od czasów wczesnochrześcijańskich aż do XX wieku. Po omówieniu odnośnych przykładów, następuje próba zdefiniowania motywu i typu „kobiety prerafaelickiej” poprzez odwołanie się do dzieł Prerafaelitów oraz samego Edwarda Okunia. W kolejnej części zaprezentowane zostały korzenie sztuki Bractwa Prerafaelickiego ze zwróceniem uwagi na cechy przewodnie ich stylu, metody pracy i postawy. Ważne jest także ukazanie wpływów ich stylistyki na teren Europy Zachodniej oraz Polski. Tekst kończy podsumowanie wiedzy o wybranym dziele, oraz wskazanie na elementy twórczości angielskich artystów znaczące dla sztuki Edwarda Okunia. Pracę zamyka bibliografia, spis ilustracji oraz aneks ilustracyjny.

Opracowanie stanowi przegląd polskiego piśmiennictwa wybranych aspektów dziedzictwa kulturowego Rumunii i próbę jego oceny. Poszczególne rozdziały pracy poświęcone są zagadnieniom geografii oraz historii Rumunii, związkom kulturowym między Polską a Rumunią, przeglądowi zabytków Rumunii w kontekście listy światowego dziedzictwa UNESCO. Ocena polskiego piśmiennictwa objęła wydawnictwa z lat lat 1912–2014. Bibliografia objęła zarówno pozycje naukowe, w tym książki i artykuły, jak i wydawnictwa popularyzatorskie, przede wszystkim przewodniki. Podjęto próbę wskazania przyczyn zmieniającego się w czasie zainteresowania polskich badaczy kulturą i sztuką na obszarach współczesnej Rumunii.

Praca poświęcona jest twórczości teatralnej Franciszka Starowieyskiego, obejmującej realizacje scenograficzne oraz Teatr Rysowania. Składa się z trzech części. Pierwsza z nich zawiera stan badań oraz krótki opis życia artysty, z uwzględnieniem możliwych inspiracji. W drugiej części podjęta została kwestia przemian scenograficznych XX wieku, w tym wpływu surrealizmu i ekspresjonizmu na kształtowanie się plastyki scenicznej, oraz działalności scenograficznej Franciszka Starowieyskiego na przestrzeni lat, której analiza obrazuje wpływ, jaki artysta wywarł na polską plastykę teatralną. Trzecia część dotyczy zjawiska, jakim był stworzony przez Starowieyskiego Teatr Rysowania. Rozdział jest próbą wskazania najważniejszych jego cech oraz omówienia wybranych Teatrów. Podejmuje także problematykę takich zjawisk jak: performans, sztuki performatywne oraz teatr narracji plastycznej.

Praca dyplomowa podejmuje temat opisania twórczości plastycznej pierwszych absolwentów przybyłego z Warszawy do Wrocławia po II wojnie światowej prof. Władysława Wincze. Prof. Wincze - kierownik powstałej w 1950 roku Katedry Projektowania Sprzętu Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu starał się przeszczepić tradycje warszawskiej Spółdzielni Artystów "Ład" na ziemie dolnośląskie, dlatego też w pracy zwrócono szczególną uwagę na jej tradycje. We wstępie pracy nakreślono rys historyczny tejże Spółdzielni, by w ten sposób zachować ciągłość historyczną. Ponadto Katedra Projektowania Sprzętu została założona po II wojnie światowej ze względu na zapotrzebowania w odradzającej się Polsce. Tym samym prof. Wincze dostrzegł szansę przeszczepienia swym wychowankom tego co jemu samemu zostało przekazane. Drugim poruszonym problemem w pracy jest ustrój polityczny i gospodarczy w okresie PRL-u oraz jego wpływ na sztukę użytkową. Dlatego też aspekt ten nie został pominięty w części gdzie została opisana historia Katedry w latach 50. XX wieku. Szczególnie zwrócono uwagę na panujący ówcześnie ustrój w kraju oraz rozwijający się przemysł meblarski ponieważ miało to niebagatelny wpływ na działalność projektową Józefa Chierowskiego oraz pozostałych projektantów. Sylwetki pierwszych absolwentów prof Wincze: Józefa Chierowskiego, Tadeusza Forowicza, Jana Kowalczyka, Zbigniewa Kaweckiego oraz Tadeusza Ciałowicza posłużyły do opisania tendencji projektowych z zakresu sztuki użytkowej. Józef Chierowski to projektant związany z przemysłem meblarskim. Dla niego bardzo ważny był aspekt ergonomii mebla oraz jego funkcjonalności, nie zapominając przy tym o ograniczeniach wynikających z panującego ustroju komunistycznego. Tadeusz Forowicz to projektant mebli,który poświęcił się w późniejszym czasie działalności dydaktycznej, dlatego nie był związany z żadną fabryką i w pracy zostały opisane jego projekty wystawiennicze. Dwaj kolejni projektanci byli metaloplastykami. Jan Kowalczyk bardzo wiele projektował - jego modele żyrandoli, lamp, krat oraz świeczników można było spotkać na niemalże całym Dolnym Śląsku. Przy czym znane są jego projekty tradycyjne jaki i nowatorskie gdzie widoczne są inspiracje pochodzące z Zachodu. Drugi metaloplastyk Zbigniew Kawecki znany jest z projektów wykonanych w srebrze i miedzi. Ale mimo to jego projekty żyrandoli i wywieszek sklepowych powstałych w żelazie również zostały opisane by tym samym nakreślić całą twórczość projektową tego artysty. Ostatni opisywany projektant - Tadeusz Ciałowicz to z kolei przykład twórczości wszechstronnej. W pracy zostało zasygnalizowane, że poza znanymi projektami plakatów i znaków graficznych tworzył także w dziedzinie meblarstwa, metaloplastyki oraz w tkaninie. Opisanie twórczości tych projektantów pozwoliło na zbadanie tendencji projektowych na Dolnym Śląsku w okresie powojennym w wielu dziedzinach sztuki użytkowej - meblarstwa, metaloplastyki oraz jubilerstwa. Poza tym pozwoliło na zbadanie

Przedmiotem pracy jest malarstwo ścienne średniowieczne powstałe w budowlach sakralnych i świeckich, jakie częściowo zachowało się i to które nie zachowało się na terenie Wrocławia i Torunia. Przedstawiono również stosunki handlowe oraz sytuację polityczną wyżej wymienionych miast. Dokonano także porównania malarstwa znajdującego się na tych obszarach. Temat został podjęty w celu uzupełnienia literatury oraz możliwości pogłębienia wiedzy w tym zakresie Praca jest oparta na literaturze znanych autorów z dziedziny malarstwa oraz historii miast: Wrocławia i Torunia. Przykładem użytej literatury przedmiotu jest publikacja między innymi Aleksandra Jankowskiego, Średniowieczne malarstwo ścienne na Śląsku u progu reformacji. Ikonografia – funkcje – styl, Bydgoszcz 2005, czy też Sztuka Wrocławia, pr. zb. pod red. T. Broniewskiego i M. Zlata, Wrocław – Warszawa - Kraków 1967. Wykorzystano również treść pochodzącą z czasopism między innymi autorstwa Jerzego Domasłowskiego, Malarstwo ścienne w toruńskich średniowiecznych wnętrzach mieszkalnych, Rocznik Muzeum w Toruniu, VIII, Toruń 1982. Celem pracy jest przedstawienie malarstwa ściennego znajdującego się we wnętrzach budowli sakralnych i świeckich, które omówiono pod względem zawartości treściowej, kolorystycznej, stylistycznej oraz stanu zachowania. Opisano również sytuację polityczno-gospodarczą obu miast. Dokonano również porównania malarstwa ściennego w oparciu o literaturę Alicji Karłowskiej-Kamzowej. Praca składa się z następujących części: wstępu, czterech rozdziałów, zakończenia, bibliografii, spisu ilustracji i zamieszczonych ilustracji. Rozdział 1. Malarstwo ścienne średniowieczne we Wrocławiu. Rozdział ten składa się z pięciu podrozdziałów: 1. 1 Częściowo zachowane malowidła w budowlach sakralnych Wrocławia. 1. 2 Zachowane malowidła w budowli sakralnej na obecnym obszarze administracyjnym miasta. 1. 3 Nie zachowane malowidła w budowlach sakralnych Wrocławia. 1. 4 Częściowo zachowane malowidła w budowlach świeckich Wrocławia. 1. 5 Nie zachowane malowidła w budowlach świeckich Wrocławia. Następny rozdział dotyczy drugiego wybranego miasta, zatem Torunia. Rozdział 2. Malarstwo ścienne średniowieczne w Toruniu. Rozdział ten składa się z trzech podrozdziałów: 2.1 Częściowo zachowane malowidła w budowlach sakralnych Torunia. 2.2 Częściowo zachowane malowidła w budowlach świeckich Torunia. 2.3 Nie zachowane malowidła w budowlach świeckich Torunia. Rozdział 3 Sytuacja polityczna i gospodarcza miasta Wrocław i Toruń, a ostatni jest Rozdział 4 Porównanie. Zakończenie, wnioski końcowe.

Przedmiotem rozważań niniejszej pracy są drewniane chrzcielnice powstałe w latach 1580-1660 na Śląsku. Pierwszą datę wyznacza najstarsza znana nam chrzcielnica drewniana (z kościoła pw. św. Marcina w Jaworze), drugą wytyczają w przybliżeniu lata wdrażania postanowień pokoju westfalskiego (1648), a więc silnych akcji rekatolizacyjnych oraz „redukcji” kościołów protestanckich. Jako obszar badań przyjęto terytorium Śląska w jego historycznych granicach sprzed wybuchu wojny trzydziestoletniej. Głównym celem niniejszego studium jest zwrócenie uwagi na fenomen nowożytnych chrzcielnic drewnianych na Śląsku. Rekapitulacja i aktualizacja dotychczasowego stanu badań, a także inwentaryzacja zachowanych zabytków, w wielu przypadkach nieobecnych w dotychczasowej literaturze przedmiotu. Rozważaniom poddane zostaną ich aspekty formalne w odniesieniu do dziedzictwa średniowiecznej sztuki baptyzmalnej, jak i ówczesnej produkcji chrzcielnic. Jednym z założeń pracy jest przywrócenie analizowanych zabytków do ich pierwotnego kontekstu, a mianowicie przestrzeni świątyni luterańskiej. W kontekście zależności funkcjonalnych i spacjalnych, analizie poddana zostanie ich forma, dekoracja oraz warunkowane przez nie sposoby recepcji. Uwaga zwrócona zostanie nie tylko na liturgiczne zastosowanie tych sprzętów, ale również funkcje dydaktyczne i kommemoracyjne.

Celem niniejszej pracy jest monograficzne studium drewnianej chrzcielnicy z kościoła p.w. św. Bartłomieja w Koninie Żagańskim, wykonanej w 1614 r. z fundacji Georga i Valtena Reichów, należącej do zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu, a eksponowanej w brzeskim Muzeum Piastów Śląskich. Zbadanie jej historii, cech formalnych, analiza treści ideowych, a także próba porównania z innymi dziełami sztuki baptyzmalnej doby Reformacji, były głównymi zamierzeniami tego studium. Badania te wykazały sporą zależność dekoracji malarskiej i snycerskiej chrzcielnicy od środowiska artystycznego Chociebuża, a także niderlandzkich wzorców graficznych. Zwróciły również uwagę na rozbudowany program ideowy o silnie konfesyjnym charakterze, oraz problematykę fundacji sprzętów liturgicznych, jako epitafiów ich donatorów. Chrzcielnica z Konina Żagańskiego zdaje się być zabytkiem dość odosobnionym na tle sztuki baptyzmalnej Śląska. Poprzez zastosowanie portretów fundatorów, nadających jej cechy epitafium, wyróżniła się swoim programem ideowym. Dość nietypowe wśród śląskich realizacji pozostają także jej cechy formalne: szczelne wypełnienie ornamentem okuciowym z kaboszonami przy zachowaniu prostej, kielichowej formy bez glorietowego zwieńczenia.

Nowe Państwo to okres największego rozwoju starożytnego Egiptu. Jahmes, pierwszy władca XVIII dynastii pokonał Hyksosów, którzy wówczas rządzili Egiptem Dolnym. Rozwinął się handel i podbito nowe tereny. Wiara w życie pozagrobowe była podstawą wierzeń starożytnych Egipcjan. Z tego też powodu bardzo ważne były dla nich rytuały pogrzebowe oraz kładziono ogromny nacisk na stworzenie godnego i bezpiecznego grobowca. Na przestrzeni dziejów poszukiwano nowych rozwiązań, aby zapewnić spokój pochowanemu władcy, aż wreszcie zdecydowano się na rozdzielenie świątyni od grobu i znaleziono nowe, trudno dostępne miejsce pochówków. Owym miejscem była Dolina Królów. W okresie panowania XVIII, XIX i XX dynastii rozróżnić można etapy zmian planu architektonicznego, dekoracji czy wyposażenia królewskich grobowców w Dolinie Królów.

Praca traktuje o dialogu z przeszłością jaki podejmują współcześni artyści chińscy wykorzystując w swojej twórczości nawiązania do tradycji, kultury i sztuki Chin. Wskazane i przeanalizowane w pracy przykłady zostały usystematyzowane w ramach trzech dziedzin sztuki chińskiej jakimi są: kaligrafia, malarstwo oraz ceramika z uwzględnieniem porcelany. Opisane w niniejszej pracy dzieła powstawały do połowy lat osiemdziesiątych XX wieku po 2014 rok. Odwołanie się poprzez sztukę do tradycji jest istotnym elementem budowania nowej tożsamości kulturowej współczesnych artystów chińskich. W swojej twórczości wykorzystują oni głównie wzorce pochodzące z okresu panowania dynastii Han, Song, Ming i Qing.

Praca ta zawiera przede wszystkim opis i analizę dekoracji sztukatorskiej pałacu w Bojadłach, a także historię obiektu. Podejmuje również próbę ukazania różnorodnych zabiegów formalnych, wykorzystanych przy komponowaniu dzieła.