Art banking jest usługą obejmującą profesjonalne doradztwo przy zakupie dzieł sztuki, które coraz częściej traktowane są jako aktywa inwestycyjne. Podczas gdy rynek art bankingu na świecie osiągnął już stabilną pozycję, jego polski odpowiednik wciąż walczy o uznanie i utworzenie stałych ram współpracy między światem sztuki a światem finansów. Na podstawie przeprowadzonych ankiet dokonano analizy działalności polskich banków na rynku sztuki oraz ich roli w upowszechnianiu wiedzy o rynku sztuki.

W pracach i działaniach artysty Jerzego Rosołowicza interesuje mnie koncepcja działania neutralnego, która zaczęła się kształtować w jego twórczości od 1964 roku, jak wynika z jego życiorysu. Należy zauważyć, że pierwsze powstały dzieła plastyczne, dopiero później wykształciła się teoria działania neutralnego. Chcę zbadać, czy teoria ta miała realny wpływ na działalność twórczą artysty. Jeśli tak, to w czym się to objawiało. Jakie relacje zachodziły między teorią, a dziełami plastycznymi. Jeśli nie, to w których momentach następują od niej odstępstwa i dlaczego tak się dzieje. Celem uchwycenia tych zależności posłużę się w pracy klasycznymi metodami badawczymi, takimi jak opracowanie stanu badań, opisy i analiza wybranych dzieł z uwzględnieniem tekstów artysty i stanu badań oraz próba sformułowania wniosków uwzględniających tezy zawarte w tekstach artysty oraz wiedzy zgromadzonej w literaturze dotyczącej twórczości Jerzego Rosołowicza. W pierwszej części pracy zawarłam stan badań ograniczony do publikacji zawierających informacje bezpośrednio dotyczące tematu mojej pracy. Mam jednak świadomość, że literatura związana z osobą Jerzego Rosołowicza jest bardzo obszerna, a temat jego twórczości pełen jest wątków jeszcze nieodkrytych i wciąż pozostających do zbadania. W kolejnym rozdziale umieściłam analizę twórczości Rosołowicza z okresu po 1964 roku. Podzieliłam ten czas na cztery większe etapy odpowiadające seriom prac. Nie biorę pod uwagę dzieł z ostatnich lat jego twórczości, czyli Radiografów i Telehydrografów, ze względu na całkowicie już odmienny ich charakter. Jego twórczość dotyczącą koncepcji neutralnej ograniczyłam do dzieł z czterech serii: Neutrony (1964–1966) , Reliefy dwustronne (sferyczne) (1967–1968), Neutronikony (1969–1977) i Fotoneutronikony (1971–1974). W tekście umieściłam ilustracje wybranych prac artysty, które opisuję i poddaję analizie. Podjęłam próbę ustalenia, czy tezy zawarte w publikacjach Rosołowicza odnajdą paralelę w jego twórczości. W rozdziale końcowym przedstawiłam wnioski wyciągnięte z przeprowadzonego badania, analizy dzieł i opinii zgromadzonych w literaturze dotyczącej osoby artysty. Pracę wzbogaciłam o stenopis wywiadu przeprowadzonego przeze mnie z synem artysty – Aleksandrem Rosołowiczem.

W niniejszej pracy podjęty został temat partytur graficznych i ich fenomenu w kontekście historii muzyki i historii sztuki. Zanalizowane zostało zjawisko korespondencji muzyki i sztuk plastycznych, które odnajdujemy w partyturach muzycznych. Stanowią one specyficzną formę notacji muzycznej, która posługuje się znakiem graficznym. Partytury graficzne pojawiają się w latach 50. XX wieku jako reakcja na nowatorskie zmiany w muzyce poważnej, które spowodowały, że tradycyjna notacja muzyczna okazała się zbyt konwencjonalna, niewystarczająca, żeby móc ukazać zamyśloną przez kompozytora istotę dzieła muzycznego. W pracy podjęta została próba zdefiniowania partytury graficznej i odnalezienia poszczególnych przykładów prezentowanych notacji w kontekście inspiracji i ich wizualnych analogii w sztukach plastycznych.

Utwory i obiekty będące odzwierciedleniem sposobu postrzegania świata przez artystę, są elementami współtworzącymi wspólne dziedzictwo kulturowe. Z tego tytułu, wymagają szczególnych regulacji prawnych zapewniających możliwość ich zabezpieczenia na potrzeby przyszłych pokoleń. Organizacja prawidłowo działających mechanizmów ochrony spoczywa na ustawodawcy. Jego zadaniem jest kreowanie ram prawnych, umożliwiających swobodne działanie ekspertów decydujących, które dzieła współtworzyć mają materialny i duchowy dorobek kulturowy. Zarówno biegli sądowi jak i eksperci działający w obszarze rynku sztuki, służąc swoją wiedzą, niejednokrotnie determinują „być albo nie być” danego obiektu artystycznego. Ich opiniotwórcza rola, w bezpośredni sposób wpływa na popyt i ceny, regulując tym samym dynamikę rynku sztuki. Ponadto opinie biegłych sądowych mają niebagatelny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcia spraw sądowych, których przedmiotem są artefakty i sprawy z nimi powiązane. Rola jaką spełniają biegli w obiegu dzieł sztuki jest dziś niepodważalna. Fałszowanie dzieł malarskich, rzeźbiarskich czy też rzemiosła artystycznego nie jest zjawiskiem nowym. Proceder ten istnieje tak długo, jak długo istnieje sama twórczość artystyczna. Można zaryzykować stwierdzenie, że sama historia sztuki opiera się w dużej mierze na powtórzeniach motywów, technik, kompozycji oraz konwencji przedstawień. Inspirowanie się dziełami innych twórców, czy to współczesnych czy z przeszłości, nie jest zabroniona tak długo, jak nie wypełnia przesłanek fałszerstwa. Zadaniem biegłych i ekspertów jest wykrycie i ujawnienie manipulowania odbiorcą, rozpoznanie działań wpływających na jego błędne postrzeganie obiektu. Organizacja oraz efekty pracy specjalistów są tematem niniejszej pracy. Na podstawie obecnie obowiązujących przepisów prawa, dostępnej literatury i opisanej praktyki, staram się w niniejszej pracy przybliżyć zarówno rolę biegłego w procesie karnym jak i specjalistów wystawiających ekspertyzy pozasądowe. W Polsce nie istnieje homogeniczna grupa ekspertów. W niniejszej pracy, przywołuję osoby z grona profesjonalistów legitymujących się wieloletnią praktyką lub dokumentem potwierdzającym zdobyte wykształcenie: rzeczoznawców MKiDN, muzealników, historyków sztuki, antykwariuszy oraz konserwatorów. W Rozdziale III koncentruję się na sposobach badania dzieła wykorzystywanych przez ekspertów. Współczesne metody sa wypadkową analiz historyczno-stylistycznych oraz badań fizykochemicznych, angażujących szerokie grono specjalistów z różnych gałęzi nauk. Ich współpraca oraz mnogość stosowanych narzędzi determinują kształt modelowej ekspertyzy. Zarysowane jedynie w niniejszym opracowaniu zagadnienie metod kryminalistycznych szerzej opisuje D. Wilk w monografii Fałszerstwa dzieł sztuki. Aspekty prawne i kryminalistyczne, Warszawa 2015. Zagadnieniem końcowym jest odpowiedzialność podmiotów wystawiających ekspertyzy. Budzące się zainteresowanie sztuką wynika nie tylko z walorów estetycznych dz

Celem niniejszej pracy jest zbadanie twórczości Zdzisława Beksińskiego z okresu fantastycznego (koniec lat 60. do pocz. lat 80.) jak i z lat 90., 2000 – 2005. Przedmiotem moich badań będą dzieła ukazujące postać kobiecą, której podwójna i czasem ukryta natura objawia się w poszczególnych obrazach malarza. Chciałabym zastanowić się czy są to kobiety łagodne, kruche (femme fragile) czy przebiegłe, bezwstydne (femme fatale). Kobiety na wybranych obrazach jawią się jako fantazje senne, dlatego chciałabym poszukać w obrazach artysty elementów marzenia sennego. Jakie ślady sen pozostawił w przestrzeni obrazu? Mając w pamięci, że sen jest projekcją duszy, nie chciałabym doszukiwać się symbolicznych treści obrazów i analizować psychiki malarza. Analizując obrazy pragnę skupić się na ich wyglądzie zewnętrznym, który często jawi się jako przedstawienie snu śniącego. Następnie chciałabym zwrócić uwagę na temat śmierci poruszony w twórczości artysty i zauważony przez wielu badaczy. Temat śmierci zamknięty został w cielesności przedstawionych kobiet. Pragnę więc, zastanowić się jaką rolę odgrywa w twórczości artysty ciało kobiety i jakie ślady pozostawiły dwa popędy – życia i śmierci – sformułowane przez Freuda. W końcu chciałabym poruszyć kwestię odbioru dzieł artysty. Czy faktycznie postacie z obrazów straszą? Czy może ukazują widzowi smutną opowieść o życiu i śmierci? Czy poruszają jedynie temat tabu jakim jest śmierć, chcąc przypomnieć o jej istnieniu? Pomocną w moim badaniu będzie psychoanaliza Zygmunta Freuda, szczególnie jej aspekty teorii snów, teorii popędów – mówiącej o dwóch koegzystujących na świecie siłach – Eros i Tanatos. W zanalizowaniu cielesności pomocną mi jest publikacja Izabeli Kowalczyk "Ciało i władza. Polska sztuka krytyczna lat 90". Ostatnim aspektem będzie teoria „Niesamowitości”, w której „Niesamowite” jest czynnikiem wywołującym uczucia niepokoju i strachu poprzez jednoczesne posiadanie cech obcości i tajemniczości oraz cech zjawiska dobrze znanego.

Praca dotyczy wartości plastycznych sztuki teatralnej "Faust", wyreżyserowanej przez Wiesława Hejnę we Wrocławskim Teatrze Lalek. Tekst pracy podzielony został na trzy zasadnicze części. W pierwszej z nich poruszono kwestię definicji scenografii oraz roli scenografa w teatrze lalek. Druga stanowi prezentację sylwetki Jadwigi Mydlarskiej-Kowal, ze zwróceniem uwagi na możliwe inspiracje, mające wpływ na twórczość artystki. Ostatnia część zawiera analizę szkiców i opis spektaklu, a także opinie krytyków.

Do tej pory, polski plakat towarzyszący festiwalom jazzowym nie doczekał się syntetycznego i całościowego opracowania oraz analizy. Liczne publikacje dotyczące polskiego plakatu prawie zupełnie pomijają kategorię tzw. "plakatów jazzowych". Temat podjęty został wyłącznie przez Michała Wardę w pracy magisterskiej realizowanej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, która wyłącza jednak z szerszej analizy środowisko wrocławskie. Praca prezentuje omówienie i analizę pierwszych siedmiu plakatów towarzyszących jednemu z najstarszych polskich festiwali jazzowych Jazz nad Odrą. W celu wprowadzenia podjęty został temat rozwoju plakatu w latach 60. XX wieku oraz pojawiających się wtedy nowych tendencjach, które wskazują na swoiste współbrzmienie plakatu z malarstwem. Wyraźnie podkreślony jest wpływ malarstwa metafory, który widoczny jest w omawianych plakatach. Przeprowadzone badania dowiodły, w jaki sposób artyści sięgali do tradycyjnych form malarskich, po to by oddać charakter wydarzenia, które anonsowały. Autorzy zaprezentowanych projektów sięgali po wrażeniowe skojarzenia oddające charakter muzyki jazzowej, w związku z czym najczęściej nawiązują w stylistyce do malarstwa abstrakcyjnego.

Tematem pracy dyplomowej pod tytułem "Między malarstwem a instalacją: analiza problemu na przykładzie wybranych prac Piotra Łakomego" jest analiza wybranych dzieł Piotra Łakomego (ur. 1985), ze szczególnym uwzględnieniem charakterystyki gatunkowej. Celem pracy jest odpowiedź na pytanie, czy prace Łakomego są dziełami malarstwa, czy instalacjami. W związku z zagadnieniem kategorii gatunkowych i formalnych, autorka pracy przywołuje kontekst sztuki amerykańskiej lat 60. ubiegłego wieku i polskiej neoawangardy (Tadeusz Kantor, Henryk Stażewski, Andrzej Pawłowski i inni). Amerykański nurt minimal art dał zdaniem badaczy początek instalacji jako nowej dyscyplinie sztuki; minimal art, ale również postminimalizm, stał się istotnym punktem odniesienia do porównań formalnych i gatunkowych w kontekście twórczości Piotra Łakomego. Na drugim biegunie sytuują się malarskie eksperymenty polskiej neoawangardy: przywołując jej kontekst, autorka dokonuje analizy podobieństw formalnych między pracami Piotra Łakomego a dziełami reprezentującymi eksperymentalne nurty polskiego malarstwa powojennego. Osobne miejsce zostało poświęcone porównaniu twórczości Piotra Łakomego z pracami Bartosza Kokosińskiego, innego przedstawiciela pokolenia artystów urodzonych w latach 80.

Na temat pierwszego historycznego władcy Polski powstało wiele materiałów natury stricte historycznej, w przeciwieństwie do opracowań dotyczących ikonografii. Celem pracy było zgromadzenie istniejących wyobrażeń Mieszka I i Dobrawy Przemyślidki oraz analiza zmian, jakie w nich zachodziły na przestrzeni wieków, tego, jakie sceny najczęściej ukazywano oraz jakie typy przedstawień się wykształciły, którzy artyści mieli na to największy wpływ. Rozdział pierwszy pracy składa się z przybliżenia życiorysu Mieszka I i Dobrawy w oparciu o istniejące źródła historyczne, od kronik po współczesne opracowania. Drugi rozdział stanowi zbiór graficznych, malarskich i rysunkowych przestawień Mieszka I i Dobrawy tak samodzielnie, jak w i w scenach narracyjnych, wraz z analizą i komentarzem. Kolejny rozdział zawiera wyobrażenia w rzeźbie, w pierwszej kolejności Mieszka samodzielnie, następnie z Bolesławem Chrobrym, na końcu Dobrawą, z analizą i komentarzem. W następnym rozdziale przedstawione zostały podobizny na banknotach i monetach. Ostatni rozdział dotyczy wyobrażeń Mieszka i Dobrawy w kulturze popularnej. Pracę zamyka zakończenie zawierające podsumowanie i skrótową analizę zgromadzonych dzieł, ich różnic i cech wspólnych.

Praca zawiera zbiór przedstawień Popiela II i Piasta, omówienie ich pod kątem ikonografii oraz wskazanie dzieł, które wpływały na formę późniejszych przedstawień w kontekście tych właśnie władców. Dotyczy również zmian zachodzących w narracji legend tych dwóch kruszwickich władców.

Tematem niniejszej pracy jest ikonografia Piotra Włostowica i jego rodziny. Jest to pierwsza próba zebrania wizerunków Piotra i jego najbliższych krewnych, powstających od wieku XII (niektóre przedstawienia zostały stworzone jeszcze za życia członków rodziny) aż po czasy współczesne. Praca zawiera życiorys każdej z postaci, poczynając od Piotra Włostowica, poprzez jego żonę Marię, dzieci: Świętosława i Agatę, a na zięciu Jaksie kończąc. Po nocie biograficznej danego bohatera opisałam zebrane przedstawienia z nim związane. Rodzina Włostowiców, a szczególnie Piotr (który zdobył sławę dzięki chętnie opowiadanym legendom o jego podstępach, skandalach i tragediach), wymieniani byli w licznych dokumentach, kronikach i historiach Polski, a nawet trafili do literatury pięknej. Pamięć o Włostowicach trwa nadal na Śląsku, w Małopolsce (głównie Miechów), a także w Niemczech (okolice Brandenburga) - czyli miejscach związanych z ich działalnością. Piotr i Jaksa, których zachowało się najwięcej wizerunków, uwieczniani byli jako wielcy fundatorzy i rycerze, czasem ukazywani zgodnie z modą XII wieku, a kiedy indziej odziani w stroje charakterystyczne dla epoki powstawania przedstawień. Ikonografia rodziny Włostowiców może zostać przyrównana do zbioru wizerunków któregoś z XII-wiecznych władców Polski. Dorównuje ona zarówno ilością zachowanych przedstawień, ich różnorodnością jak i jakością oraz wartością historyczną zestawieniom wizerunków najważniejszych postaci średniowiecznej Polski. Świadczy to o wielkiej wadze i znaczeniu możnowładczej rodziny Włostowiców, która osiągnęła niezwykle wysoką pozycję w państwie i zapisała się na kartach naszej historii.

Praca dokonuje syntezy wiedzy na temat wyobrażeń Ewangelistów na miniaturach kodeksów karolińskich. Rozwój malarstwa książkowego w państwie Franków ma ścisły związek z reformami przeprowadzonymi przez Karola Wielkiego, żyjącego od schyłku pierwszej połowy VIII wieku do roku 814. Zmiany, jakie w życiu kulturalnym dokonały się w państwach zachodnioeuropejskich na skutek tych reform, nazywane renesansem karolińskim, wyznaczyły nowe trendy dla ówczesnych artystów. Następująca recepcja kultury starożytnej spowodowała, że na zbarbaryzowanym zachodzie kontynentu powrócono do sztuki przedstawieniowej wyraźnie nawiązującej do formy klasycznej. Rozpowszechnia się i podwyższa swój poziom artystyczny malarstwo książkowe. Rozległy obszar państwa frankońskiego i odmienny rozkład wpływów i inspiracji artystycznych spowodował wykształcenie się kilku szkół miniatorskich, które różniły się pomiędzy sobą stylem formy i poziomem wykonania. Celem pracy jest wskazanie tych różnic, ich pochodzenia oraz analiza ikonograficzna wybranych miniatur. Dotychczasowa literatura na temat malarstwa karolińskiego jest głównie w języku niemieckim. Brakuje pozycji książkowych skupiających się na szczegółowym omówieniu samych wizerunków Ewangelistów. Konieczne było zebranie istotnych informacji z licznych opracowań ogólnie traktujących o sztuce wczesnochrześcijańskiej. Na ich podstawie możliwe było pokazanie różnic pomiędzy kilkoma wiodącymi szkołami miniatorstwa karolińskiego. Dodatkowo dokonano próby analizy ikonograficznej omawianych dzieł, czego brak w literaturze przedmiotu. Ramy czasowe dla powstawania ksiąg z wizerunkami Ewangelistów można ustalić na lata od 781, kiedy zaczęto tworzyć najstarszy znany tego rodzaju ewangeliarz, do około roku 870, będącego schyłkiem malarstwa karolińskiego, występującego w tym czasie na terenie od Pirenejów do dzisiejszych zachodnich Niemiec i północnych Włoch. Średniowieczni wykonawcy sztuki i ich zleceniodawcy dążyli do tego, by treść dzieł sztuki adresować do jak największej liczby odbiorców, dlatego ilustracje ksiąg karolińskich stanowią nie tyle dekorację, co uzupełnienie tekstu i sugestie rozwiązania problemów teologicznych, pojawiających się w trakcie czytania ksiąg liturgicznych. Była to naczelna zasada malarstwa karolińskiego, jaką przyjęły wszystkie szkoły miniatorskie, bez względu na to czy inspiracje czerpały ze sztuki zachodniej Europy doby przedkarolińskiej, wzorów antycznych, bizantyjskich, czy sztuki celtyckiej. U podstaw wyżej wymienionych wzorców leżą przyczyny braku jednorodności malarstwa karolińskiego na całym obszarze jego występowania. Szczegółowe omówienie poszczególnych szkół i ich cech charakterystycznych prowadzi do wniosków przedstawionych w podsumowaniu pracy. Kultura europejska zawdzięcza sztuce karolińskiej ocalenie dziedzictwa rzymskiego antyku. Odnowa na polu sztuki zasadza się na powrocie do tradycji przedstawień postaci ludzkich, które najliczniej reprezentowane są przez wizerunki Ewangelistów. Ich znaczeni

W pracy, dotyczącej gotyckich malowideł ściennych w kaplicy podwieżowej kościoła dominikanów p.w. św. Wojciecha we Wrocławiu, omówione zostają ich historia oraz ikonografia. Do tej pory malowidłom tym nie poświęcono żadnej obszerniejszej pracy. Są one jedynie krótko wzmiankowane przez badaczy w opracowaniach o bardziej ogólnym zakresie. Niniejsza praca posiada układ problemowy, a kolejne rozdziały odpowiadają poszczególnym zagadnieniom, nakreślonym w stanie badań. Jej celem jest przybliżenie ikonografii i wartości formalnych dominikańskich malowideł oraz próba odczytania całości programu, a także zarysowanie historii powstania i konserwacji. Jest to możliwe dzięki analizie nie tylko literatury i samego omawianego zabytku, ale również archiwalnych fotografii wykonanych przed II wojną światową. W pracy tej wskazane zostały hipotezy dotyczące datowania oraz autorstwa malowideł, a także omówione poszczególne sceny i stan ich zachowania (w porównaniu do przedwojennego) oraz odczytane zostały, do tej pory nierozpoznane inskrypcje. Podjęta została próba powiązania tematyki fresków z pierwotnym przeznaczeniem podwieżowej kaplicy, jako należącej do działającego w XV wieku przy kościele św. Wojciecha bractwa różańcowego. W dalszej części pracy pojawia się propozycja identyfikacji, dotychczas nierozpoznanej postaci zakonnicy, jako świętej Katarzyny ze Sieny. Dodatkowo podjęta zostaje kwestia powojennych konserwacji fresków, a na koniec omówione zostają wartości formalne malowideł, wskazane możliwe źródła inspiracji oraz rozważone zostaje ich wykonanie przez Mikołaja Obilmana. Ze względu na bardzo zły stan zachowania fresków w dominikańskim kościele św. Wojciecha, skąpość źródeł oraz opracowań często niemożliwe było wyjście poza strefę hipotez i uzyskanie pewnych wniosków. Pomimo tego praca stanowić może przyczynek do dalszych badań.

Celem tej pracy jest weryfikacja dotychczasowych badań oraz próba analizy stylistycznej, ikonograficznej oraz próba określenia pierwotnej funkcji niewielkiej figurki św. Jana Ewangelisty, znalezionej w czasie wykopalisk archeologicznych w Kołobrzegu. Statuetka została przedstawiona na tle historii średniowiecznego Kołobrzegu, ze szczególnym uwzględnieniem wyników badań archeologicznych, prowadzonych na terenie lokacyjnego miasta. Rzeźba została ukazana w kontekście wpływów kulturowych Skandynawii na Pomorze Zachodnie. Z uwagi na nietypowy charakter kołobrzeskiej figurki, będącej jednocześnie dziełem sztuki jak i zabytkiem archeologicznym, pod uwagę wzięte zostały zarówno badania archeologiczne jak i średniowieczna rzeźba z terenów Pomorza Zachodniego. Trzon pracy stanowi przedstawienie kołobrzeskiej figurki na tle średniowiecznej rzeźby z terenów Skandynawii.

Celem pracy jest analiza czterech nastaw ołtarzowych, pochodzących z kolegiaty w Kołobrzegu, powstałych na przełomie XV i XVI wieku. W ramach przeprowadzonych badań uwzględniono zagadnienia stylistyczne i ikonograficzne, a także kwestie dotyczące atrybucji dzieł. Praca składa się z wprowadzenia, czterech rozdziałów oraz podsumowania. W pierwszym rozdziale został zaprezentowany stan badań nad każdym z retabulów. W kolejnym rozdziale przedstawiono historię kolegiaty kołobrzeskiej, ukazaną na tle dziejów miasta, a także dokonano charakterystyki kołobrzeskiego środowiska artystycznego w późnym średniowieczu oraz zarysowano problematykę specyfiki średniowiecznej działalności fundatorskiej w Kołobrzegu. Rozdział trzeci został poświęcony nastawom ołtarzowym przypisywanym warsztatowi Mistrza Pasji Chociwelskiej, a zatem tryptykowi św. Jakuba Starszego i tryptykowi św. Anny Samotrzeciej. Natomiast czwarty rozdział dotyczy retabulów, które należy przypisać innym warsztatom lokalnym, a więc tryptyku Ostatniej Wieczerzy i tryptyku Pokłonu Trzech Króli. W odniesieniu do każdego z dzieł został przedstawiony rys historyczny oraz opis formalny, a następnie dokonano analizy ikonograficznej i analizy stylistycznej. Pracę kończy syntetyczne podsumowanie omawianych zagadnień. Praca zawiera także materiał ilustracyjny dotyczący nastaw ołtarzowych z Kołobrzegu oraz wybranych dzieł, w których odnotowano analogie do ołtarzy kołobrzeskich.