Niniejsza praca poświęcona została freskowi Misteria dionizyjskie z Willi Misteriów w Pompejach. Jej celem było przede wszystkim zebranie oraz usystematyzowanie informacji dotyczących omawianego dzieła, a także jego pogłębiona analiza i interpretacja w oparciu o zebraną literaturę oraz własne obserwacje. Wspomniany fresk reprezentuje drugi styl pompejański, który rozwijał się w okresie od ok. 90 p.n.e. do 25 p.n.e. w związku z czym zakres pracy będzie obejmował te ramy czasowe. Część pierwszą stanowi stan badań, w którym przytaczam najważniejsze publikacje, do jakich udało mi się dotrzeć dotyczące fresku Misteria dionizyjskie. W tym miejscu poruszę także problemy badawcze dotyczące treści zawartych we wspomnianej literaturze. Następnie jako wprowadzenie do głównego rozdziału zarysuję sytuację historyczno-kulturową, która miała wpływ na ostateczny kształt dzieła oraz pomoże w jego pełniejszym zrozumieniu. Przybliżę misteria i rytuały z kręgu kultu Dionizosa w kulturze starożytnej Grecji oraz Rzymu. Kolejnym elementem pracy będzie omówienie stylu malarskiego fresku, datowanie dzieła oraz próba ustalenia jego autorstwa. W rozdziale głównym na początku zarysuję historię willi oraz badania, które doprowadziły do jej odkrycia. Nakreślę również plan samego obiektu. W dalszej części przejdę do bezpośrednio do omawianego dzieła identyfikując po kolei przedstawione sceny. Odniosę się również do poszczególnych elementów przedstawienia, m.in. występujących przedmiotów oraz ich znaczenia. Zwrócę uwagę na relacje zachodzące między postaciami. Istotną częścią, będzie przytoczenie oraz porównanie wybranych dzieł powstałych w starożytnej Grecji, które mogły stanowić inspirację dla twórcy fresku przy tworzeniu omawianego obiektu. Na końcu w oparciu o te wszystkie elementy dokonam analizy i interpretacji pod kątem pojedynczych scen oraz ich odbioru jako całości.

Praca stanowi opracowanie zespołu dekoracji malarskich Sali Rajców w ratuszu w Brzegu powstałych w latach 1746-1747 na zlecenie Rady Miejskiej. Początek dotyczy historii miasta Brzeg oraz politycznej sytuacji całego Śląska, który znalazł się wówczas pod władzą Królestwa Prus. Opisane są narodziny samorządu miejskiego w Brzegu oraz proces powstawania ratusza, jak i jego przebudowy. Kolejną częścią pracy jest opracowanie i odczytanie treści malowideł oraz interpretacja całego programu dekoracji. Następnie przedstawieni zostali artyści pracujący przy powstawaniu całej realizacji, w tym lokalni malarze - Johann Sebastian Neuberth oraz Karol Friedrich Eylich, a także znani śląscy twórcy - Johann Georg Ernst z Oleśnicy i Michael Steiner z Ząbkowic Śląskich. Jako przykład analogicznego dzieła przeanalizowana została Sala Rajców z ratusza w Kowarach, w której również odnaleźć można przedstawienia gloryfikujące władzę pruską. Podsumowanie wskazuje na unikalny charakter dekoracji oraz podkreśla ich wartość, nie tylko zabytkową, ale i społeczno-historyczną. Zakończenie dotyczy aktualnej rekonstrukcji Sali Rajców w Brzegu, a także stosunku do dziedzictwa pruskiego w ogólnym kontekście.

Praca jest próbą stworzenia pierwszego monograficznego opracowania kaplicy pw. św. Jerzego, mieszczącej się w pałacu w Gorzanowie. Porusza zagadnienie historii powstania arystokratycznej rezydencji, opisuje jej przebudowę, jak i okoliczności fundacji kaplicy przez Johanna Friedricha von Herbersteina. Zawiera opis dekoracji sztukatorsko-malarskich znajdujących się w kaplicy, próbuje odtworzyć ich pierwotny wygląd, wskazać źródła inspiracji i artystyczne analogie, a także odczytać program ikonograficzny. Porusza również problem autorstwa i datowania przedstawiając nową koncepcję opartą na powiązaniu z dekoracjami w kościele parafialnym pw. św. Marii Magdaleny w Gorzanowie. Praca stanowi zbiór materiałów, które mogą posłużyć do zrekonstruowania opisywanego obiektu. Dopełnieniem opracowania są ilustracje przedstawiające między innymi archiwalne fotografie, a także współczesne zdjęcia obrazujące aktualny stan kaplicy pałacowej.

Niniejsza praca magisterska stanowi pierwsze monograficzne opracowanie polichromii w kościele pw. św. Jana Chrzciciela w Łosiowie. Celem jest podsumowanie stanu wiedzy zgromadzonej w literaturze przedmiotu, wyczerpujący opis, analiza ikonograficzna wystroju malarskiego oraz wyjaśnienie problemu ich autorstwa.

Klawesyny były jednym z najpopularniejszych instrumentów muzycznych Europy doby baroku, niezastąpionym w mieszczańskich domach oraz w dworach i pałacach najwyższych warstw społecznych. Klawesyny przeznaczone dla najmożniejszych oraz na dwory książęce i królewskie były także pięknymi ozdobami wnętrz, które należało pokryć dekoracją akcentującą pozycję i majętność ich posiadaczy. Dekoracja klawesynów nie cieszy się większym zainteresowaniem historyków sztuki, choć, jak wskazują zachowane do dziś przykłady tych instrumentów, niejednokrotnie są to dzieła o wysokich walorach estetycznych i artystycznych. Z uwagi na to, że dekoratorzy klawesynów w znakomitej większości przypadków pozostają autorami anonimowymi, tym bardziej przypisywana Gérardowi Dagly’emu dekoracja dwóch instrumentów stojących dziś w pałacu Charlottenburg jest dziełem, na które warto zwrócić uwagę. Bogate zdobienia tych klawesynów nie zostały do tej pory opracowane w sposób wyczerpujący, a wśród tekstów traktujących o zagadnieniach związanych z tym tematem istnieje jedynie pojedyncza, skromna pozycja polskojęzyczna. Celem niniejszej pracy było zebranie możliwie pełnej literatury traktującej o dwóch klawesynach z Charlottenburga, jej analiza i porównanie, omówienie niezwykle ciekawej historii tych instrumentów, osadzenie ich w kontekście historyczno-kulturowym, określenie przeznaczenia i roli jaką odgrywały, próba rozstrzygnięcia autorstwa budowniczego i dekoratora, a także propozycja ich datowania. Osobnym założeniem powstania tej pracy jest próba częściowego zapełnienia luki w polskiej literaturze przedmiotu i przedstawienie klawesynów jako przedmiotów sztuki użytkowej bliskiej meblom, na których dekorację warto zwrócić uwagę ze względu na ich jakość i często idiomatyczne sposoby zdobienia. Praca została podzielona na kilka części odpowiadających poszczególnym zagadnieniom. Rozdział pierwszy poświęcono problematyce zjawiska chinoiserie, kolekcjom „chińskości” i ich wpływie na sztukę baroku, co pozwala na prześledzenie rozwoju tego rodzaju zdobnictwa i umiejscowienie dekoracji instrumentów z Charlottenburga w odpowiednim kontekście. W kolejnym rozdziale opisano historię dekoracji klawesynów niemieckich z podziałem na trzy okresy, ze szczególnym uwzględnieniem XVIII stulecia. Świadomość historii rodzajów zdobień jakimi na przestrzeni wieków pokrywano tego typu instrumenty jest niezbędna przy dalszych rozważaniach na temat klawesynów z Charlottenburga, próbie identyfikacji ich autorów i właścicieli. Ostatni, trzeci rozdział został poświęcony skomplikowanej historii interesujących nas instrumentów, ich roli, możliwymi miejscami przeznaczenia, a także opisom ich dekoracji. W części tej znalazła się również propozycja ich datowania, próba identyfikacji dekoratora i budowniczego z uwzględnieniem niepublikowanych jak dotąd materiałów, analiza dekoracji oraz porównanie tychże instrumentów z innymi przykładami podobnie zdobionych klawesynów.

Praca poświęcona dawnemu kościołowi granicznemu w Biedrzychowicach (powiat lubański). Podzielona na siedem rozdziałów. W pierwszym z nich zostały omówione materiały o charakterze źródłowym oraz literatura dotycząca zabytku. Kolejny stanowi próbę opisania dziejów granicy na rzece Kwisie, która w czasach powstania kościoła miała charakter granicy państwowej. W rozdziale trzecim przedstawiono historię wsi Biedrzychowice. Kolejna część pracy została poświęcona przyczynom powstania grupy kościołów granicznych oraz okolicznościom podjęcia inicjatywy budowy biedrzychowickiej świątyni w latach 1654-1656. Rozdział piąty opisuje dzieje kościoła i parafii od 1654 r. do 1945 r. Historia wspólnoty jest podzielona na lata patronatu kolejnych właścicieli Biedrzychowic, od momentu kupna wsi do chwili sprzedaży dóbr bądź przekazania ich członkom rodziny. W następnej części niniejszej pracy opisano współczesny wygląd kościoła w Biedrzychowicach: architekturę oraz wyposażenie. W podrozdziale wymieniono również zaginione elementy wystroju świątyni. Kolejny rozdział stanowi analizę współczesnego stanu zachowania zabytku oraz jego otoczenia, której wynikiem jest prezentacja wniosków konserwatorskich dotyczących kościoła w Biedrzychowicach. Ponad to niniejsza praca zawiera część ilustracyjną obrazującą obecny stan budowli i elementy dawnego wyposażenia, które zachowały się do dzisiaj oraz te, które uważa się za zaginione bądź zniszczone.

Niniejsza praca ,, Czytać czy nie-czytać? Interdyscyplinarność analizy tekstów wizualnych w kontekście interpretacji znaków.” zajmuje się tematyką wizualności dzieła sztuki oraz złożoności procesów czytania, które zachodzą w kontakcie z takim obiektem. Zawiera ona również rozważania na temat zasadności interdyscyplinarnej analizy twórczości artystów. Rozważania zawarte w pracy wynikają z rozwoju współczesnego społeczeństwa, które narzuca ciągłą interpretację znaków jako liter tworzących słowa, towarzyszących w codziennym funkcjonowaniu. Wpływ ten oddziaływał również na twórczość artystów. Praca podzielona jest na część teoretyczną, która zawiera zagadnienia z dziedziny semiotyki, wykorzystaną przy analizie tekstów wizualnych. Następnie przeanalizowano schematy, za pomocą których są odbierane oraz implementowane znaki. W części praktycznej zastosowano przedstawioną teorię na wybranych dziełach Wandy Gołkowskiej, by ukazać zasadność interdyscyplinarnej metody analizy tekstów wizualnych. Do napisania pracy wykorzystano aktualne literatury przedmiotu z zakresu historii sztuki, lingwistyki, semiotyki oraz socjologii.

Działalność artystyczna Wojciecha Plewińskiego dostarcza intersujących odniesień – przydatnych w pracy badawczej, w zakresie tematyki zawartej w tytule niniejszego opracowania: „Człowiek we współczesnej fotografii, czyli o twórczości Wojciecha Plewińskiego”. W celu przeanalizowania wybranych cykli fotograficznych, ukazujących egzystencję społeczeństwa polskiego, jak i innych narodowości spoza tzw. ”Żelaznej Kurtyny” – żyjących w drugiej połowie XX-wieku – zastosowano metodę Erwina Panofsky’ego. oraz posiłkowano się wykładnią teorii Rolanda Barthes’a. Wnioski wypływające z przeprowadzonej analizy, odnoszące się do artystycznych i historycznych aspektów fotografii, z uwzględnieniem jej roli dydaktycznej oraz walorów poznawczych, zostały zawarte w końcowej części pracy.

Okres dwudziestolecia międzywojennego był czasem wzmożonego budownictwa w Częstochowie, zarówno architektury mieszkaniowej jak i użyteczności publicznej. Powstające wtedy gmachy użyteczności publicznej były znaczące dla rozwoju miasta i poziomu życia jego mieszkańców. Z powodu kryzysu po pierwszej wojnie światowej znaczna ich większość była wznoszona przeważnie w drugiej dekadzie II Rzeczypospolitej. Ze względu na mnogość tego typu realizacji, w pracy zostały opisane cztery zrealizowane obiekty – urząd pocztowy projektu Adolfa Szyszko-Bohusza (proj. 1926-1928; realizacja 1928-1930), Powiatowa Kasa Chorych (1927-1928), Ognisko Obrony Niepodległości im. Marszałka Piłsudskiego wzniesione jako pomnik z okazji 10. rocznicy odzyskania przez Polskę Niepodległości (1930-1934) oraz starostwo powiatowe (1933-1935) i dwa nieznane dotychczas, będące tylko wersjami projektowymi – szpital na Parkitce (1935?) oraz ośrodek zdrowia (1930). Zostały omówione ich dzieje powstania bądź projektowania, plan przestrzenny i bryła. Budownictwo międzywojenne było bardzo zróżnicowane – od form konserwatywnych do awangardowych, dlatego też każdy z opisywanych obiektów prezentuje odmienne formy stylistyczne. Wskazanie obiekty zostały także przeanalizowane pod kątem realizacji danego typu budownictwa użyteczności publicznej w innych miastach II Rzeczypospolitej. Ważny aspekt stanowiła także kwestia ich lokalizacji w przestrzeni miejskiej.

Około 1800 roku Częstochowa była małym miastem, w którym wyróżniał się klasztor Paulinów na Jasnej Górze i odległe od niego o około półtora kilometra Stare Miasto. W ciągu XIX wieku Częstochowa nie tylko rozbudowała się jako ośrodek pielgrzymkowy, ale także, co jest mniej znane, jako prężny zespół przemysłowy. W pracy prezentuję obraz urbanistyczny i architektoniczny Częstochowy z przełomu XIX i XX wieku z odniesieniem do wcześniejszych przemian. Zmiany urbanistyczne i administracyjne dokonane w latach 20. XIX wieku – to jest wytyczenie Alei Najświętszej Maryi Panny, budowa ratusza oraz poprowadzenie przez Częstochowę kolei warszawsko-wiedeńskiej – zapoczątkowały proces rozwojowy miasta oraz zdefiniowały główne elementy krystalizujące jego obraz, widoczne do czasów współczesnych. Praca składa się z trzech zasadniczych rozdziałów, z których każdy podzielony jest na kilka podrozdziałów. Na początku przedstawiam istotne fakty historyczne dla przybliżenia ogólnego obrazu miasta. Pokrótce opisuję najważniejsze elementy struktury przestrzennej miasta utworzone w pierwszej połowie XIX wieku, które stanowią bazę dla dalszych procesów rozwojowych Częstochowy. Szczególną uwagę zwracam na połączenie Starej i Nowej Częstochowy, co będzie miało kluczowe znaczenie dla moich późniejszych rozważań i analizy tematu pracy. W kolejnym rozdziale prezentuję analizę czterech dzielnic, jakie wytworzyły się w strukturze miasta na początku XX wieku, których odrębność wynika z pełnionych przez nie funkcji oraz ze zróżnicowania urbanistyczno-architektonicznego. Jest to dzielnica staromiejska, jasnogórska, fabryczna oraz reprezentacyjna. Zwracam także uwagę na tak zwany „wielki plan regulacyjny” z 1901 roku oraz na Wystawę Przemysłu i Rolnictwa z 1909 roku. W ostatnim rozdziale skupiam się na bliższym przedstawieniu kościoła Świętej Rodziny projektu Konstantego Wojciechowskiego – opisuję historię jego budowy, plan, wygląd oraz znaczenie dla Częstochowy w kontekście zaborów i rozwoju „stylu narodowego”. Częstochowa przed rokiem 1914 prezentuje się jako duże i prężne miasto, które dzięki wielu czynnikom zmieniło się z końcem XIX wieku, w porównaniu do lat początkowych tego stulecia. Dogodne warunki dla rozwoju przemysłu pomogły przeobrazić ten mały ośrodek miejski w znaczący punkt gospodarczy i miejski na mapie Królestwa Polskiego.

Praca stanowi analizę czasopisma architektonicznego ,,Architektura i Budownictwo" w latach 1925-1930. Zawiera informacje na temat redakcji i autorów artykułu. Nakreślone zostało tło historyczne i polityczne, omówiona szata graficzna czasopisma. W kolejnych rozdziałach przedstawione zostały najważniejsze tematy artykułów m.in. architektura reprezentacyjna, mieszkalnictwo, urbanistyka, wystawy. Ważną część pracy stanowią cytaty z czasopisma.

“Agresje” to seria dzieł autorstwa wybitnego artysty Zdzisława Jurkiewicza, która jest kontynuacją cyklu “W akcji” (1961-1967). Później w tym samym cyklu powstały też “Inwazje” (1966-1967) i “Strefy” (1967-1968). W skład owej serii wchodzą obrazy namalowane w latach 1965-1966, są to dynamiczne kompozycje, o przygaszonych kolorach i świetlistej powierzchni. Obecnie znane są “Agresja” (ok. 1965), “Agresja II” (1965), “Agresja” (1965), “Agresja VI” (1965), “Agresja XVII” (1966), “Agresja XIX” (1966). Obrazy mają różne rozmiary, jednak łączy je technika (olej na płótnie) oraz stonowana kolorystyka w odcieniach bieli, beżu, szarości, czarnego czasami z akcentem żółtego czy niebieskiego. Wyróżniają się na tle jego twórczości, są odejściem od malarstwa materii obecnego w początkach jego drogi artystycznej. Powstały pod wpływem fascynacji malarstwem gestu. Sam artysta mówi, że gest w tych dziełach jest “spatynowany, sterowany i wspomagany” - spontaniczny, a jednocześnie podporządkowany twórcy. Nie jest to przypadkowa plama czy bryzg, a realizacja wcześniejszego zamysłu. Jurkiewicz podjął temat pokrewny informelowi, mianowicie action painting wcześniej niespotykany w jego twórczości. Jednakże była to tylko inspiracja tym malarstwem, nie wykluczało to udziału sterowania gestami. Każdy z obrazów przedstawia wyrazisty kształt, o częściowo ostrych krawędziach, momentami łagodnie przechodzących do tła. Często znak ten przebiega diagonalnie przez płótno. Jest to coś co świadczy o dynamicznym charakterze tego malarstwa. Kolejne gesty wywoływały w artyście emocje, a następnie rozładowywały wynikające z nich napięcia. Było to coś pomiędzy informelem, a malarstwem gestu, ciągła walka spontaniczności z przemyślaną formą. W cyklu “Agresje” nie ma nic oczywistego, możemy się jedynie domyślać co w danym momencie kierowało autorem. Wymowny tytuł sprawia, iż z góry zakładamy coś negatywnego, kierujemy nasze myśli ku złym emocjom. Jak widać, dla twórczości Jurkiewicza cykl ten miał pozytywny wydźwięk, stanowił początek jego kariery. “W akcji” to pierwsza próba wrocławskiego architekta w odnalezieniu się w malarstwie abstrakcyjnym. Stanowi to też doskonały przykład tego, iż był to człowiek otwarty, nie bojący się nowatorskich rozwiązań. Doskonały obserwator otaczającego go świata, który potrafił przenieść odczuwane bodźce na język sztuki.

Praca opisuje główne zagadnienia cmentarzy, które znajdowały się na terenie województwa tarnopolskiego II Rzeczypospolitej. Autor opisuje temat w ujęciu przede wszystkim okresu od końca XVIII w. do ok. 1945 roku z uwzględnieniem poprzednich okresów historycznych oraz stanu obecnego. W pracy zostały przedstawione najważniejsze kwestie dotyczące historii, wyglądu i rozwoju nekropolii w okolicach Tarnopola. Autor ujął zagadnienie głównie w rozdziały, które dotyczą całego terytorium z licznymi przykładami cmentarzy. Rozdziały dotyczą m. in. działalności kamieniarzy, kaplic na cmentarzach, zieleni czy spraw konserwatorskich. Zostały opisane dokładniej jako przykłady cmentarze na terenie miasta Kopyczyńce i Tarnopol. W pracy zostały szeroko użyte źródła archiwalne i drukowane z wielu krajów i w wielu językach oraz najnowsza literatura polska oraz zagraniczna. Praca daje możliwość zapoznania się z najważniejszymi aspektami nekropolistyki na terenie województwa tarnopolskiego II Rzeczypospolitej w odniesieniu do obszaru, wyznań, religii, a także poszczególnych kwestii jak grobownictwo wojskowe czy sztuka.

Praca dyplomowa stanowi krótki przegląd dzieł z terenów Śląska, niekiedy również europejskich, w których skupiono się na ukazaniu przemocy i cierpienia. W pracy kolejno zostały omówione: krucyfiksy mistyczne, cykle pasyjne, obraz łotrów i oprawców, piety, cykle Boleści Marii, męczeństwo świętych oraz rola przemocy i cierpienia w duchowości. Został również omówiony wpływ poszczególnych dzieł na ówczesnego odbiorcę.

Przedmiotem prezentowanej pracy magisterskiej jest charakterystyka architektury pompejańskiej, w szczególności budowli powstałych w okresie od schyłku Republiki do wczesnego Cesarstwa Rzymskiego, ponieważ budowli z tego okresu zachowało się w mieście najwięcej - Wezuwiusz zniszczył miasto w początkach okresu Cesarstwa. W niniejszej pracy podjęto też próbę wyodrębnienia najważniejszych cech sztuki pompejańskiej, z naciskiem na architekturę, osadzonej w kontekście kultury starożytnych mieszkańców miasta. Szczególną uwagę zwrócono na budownictwo mieszkalne i charakterystykę typowego wyglądu pompejańskiej budowli mieszkalnej. Jako pierwsza zostanie omówiona historia wykopalisk prowadzonych na terenie Pompejów oraz Herkulanum, a także kalendarium zawierające daty najważniejszych wydarzeń. Herkulanum było pierwszym odkrytym miastem, spośród wszystkich zasypanych przez Wezuwiusza, a także pierwszym, w którym rozpoczęto prace wykopaliskowe. Jako istotny element archeologicznej historii całego terenu, Herkulanum musiało pojawić się w poniższym rozdziale. Następnie opisano historię samego miasta, w której wyszczególniono okresy zasiedlenia Pompejów przez różne ludy oraz przełomowe momenty w historii miasta. Kolejny rozdział to zasadnicza część pracy o tytule “ Architektura Pompejów jako przykład rzymskiej zabudowy miejskiej”. W jego pierwszej części zostanie omówiona struktura miasta, w tym typy zabudowań występujących w jego poszczególnych obszarach, układ ulic oraz przebieg murów obronnych. Opisana została także znamienna dla Rzymian infrastruktura wodno - kanalizacyjna oraz inne sposoby pozyskiwania i przechowywania wody. Następnie omówiono grobowce i obszary cmentarne, ich położenie względem miasta oraz wygląd. Kolejny fragment pracy został poświęconym technikom budowlanym. Pojawiają się w nim najczęściej wykorzystywane przez Rzymian wątki architektoniczne oraz obraz zmian na przestrzeni lat w stosowaniu różnego rodzaju materiałów budowlanych. Następna część jest charakterystyką budownictwa pompejańskiego, w której omówione zostaną najważniejsze części miasta, takie jak forum czy dzielnica teatralna, a także poszczególne budowle, między innymi świątynie, bazylika, hale targowe, teatry, amfiteatr i termy. Jak już wyżej wspomniano prócz budynków użyteczności publicznej szczegółowo omówione zostało budownictwo mieszkalne z wyszczególnieniem kilku wyróżniających się domów prywatnych w typie domusu, willi i insuli. Jak wcześniej wspomniano, nie można omawiać architektury pompejańskiej, bez odniesienia się do dekoracji wnętrz, dlatego tematem następnego rozdziału jest wyposażenie i dekoracja domów mieszkalnych. Opisano tam wygląd mebli używanych w Pompejach, a także omówiono kolejne style malarstwa pompejańskiego wraz z przykładami charakterystycznymi dla każdego z nich.

W pracy pt. "Camille Claudel i August Rodin. Artystyczne kontrowersje i koincydencje", autorka prezentuje pozycję artystów w sztuce francuskiej i europejskiej XIX - XX wieku oraz problematykę relacji między tytułowymi bohaterami. Zasadniczą część utworu rozpoczyna stan badań, który jest identyfikacją artystów oraz wyodrębnia istotne publikacje użyte w pracy. Praca uwzględnia rozdziały poświęcone życiu artystów i ich indywidualnym stylom. Dodatkowo, została poruszona problematyka dominującego wówczas akademizmu, a także erotyzmu obecnego w pracach Augusta Rodin. Ponadto, autorka pracy na przykładzie Camille Claudel, ukazuje ograniczenia kobiet panujące w XIX wieku oraz postawę rzeźbiarki względem feminizmu. Utwór finalizują rozważania dotyczące geniuszu artystów.

Niniejsza praca jest pierwszym monograficznym opracowaniem budynku dawnej strzelnicy w parku pałacowym w Gorzanowie. Składa się ona z kilku części, a więc ze stanu badań dotyczącego strzelnicy, opisu obecnego wyglądu budynku oraz dwóch rozdziałów poświęconych historii zarówno Gorzanowa, jak i samego założenia pałacowo – parkowego. Następnie autorka próbowała zrekonstruować wygląd strzelnicy podczas kolejnych przebudów oraz przybliżyć prawdopodobne wzorce dla tych przemian. Ostatni, czwarty rozdział, poświęcono rewitalizacji dawnego budynku strzelnicy w Gorzanowie i jego przeobrażeniu w pijalnię wody źródlanej.