Praca licencjacka dotyczy problemu funkcjonowania architektury w czasie, na przykładzie zespołu budynków przy placu Grunwaldzkim 4-20 i ul. Marii Skłodowskiej-Curie. Aby dokładnie omówić zagadnienie, zebrane zostały publikacje, które ukazały się od pierwszych lat istnienia obiektu do roku 2018. Przybliżono również sylwetkę architekta. Następnie dokonano analizy formalnej oraz stylowej budynków opierając się na charakterystycznych cechach estetycznych, konstrukcyjnych oraz funkcjonalnych. Prześledzona została historia budynku oraz jego otoczenia aż po lata współczesne. Problem został rozważony na zasadzie kontrastu: jak zespół budynków funkcjonował kiedyś, jak dziś, jakie miał znaczenie, a jakie ma obecnie, jaką miał formę i walory estetyczne i jak zmieniły się one przez lata, jak zmieniał się sposób jego użytkowania oraz czym różnił się projekt i wizja architekta od efektu końcowego. Jakie czynniki do tego doprowadziły? Celem pracy jest próba znalezienia odpowiedzi na te pytania oraz zwrócenie uwagi na ów istniejący problem dotyczący wielu realizacji architektonicznych.

Praca porusza problem przedstawienia Lwowa i jego historii w literaturze turystyczno-krajoznawczej wydanej po 1945 roku w różnych częściach Europy. Jej pierwszy rozdział stanowi zarys historii miasta zaczynając od najstarszych znanych faktów dotyczących lwowskich terenów, a kończąc na współczesności. Drugą część pracy to krótka charakterystyka przewodników, które następnie zostaną poddane analizie i interpretacji. Wybrane przewodniki podzielono na trzy grupy: przewodniki wydane w okresie radzieckim, ukraińskie przewodniki wydane po 1991 roku oraz polskie – również wydane po 1991 roku.  Analiza obejmuje problem przedstawienia historii w poszczególnych wydaniach, dobór zabytków i ewentualnych tras turystycznych, poruszenie  tematów niezwiązanych ze sztuką i historią oraz kwestię obiektywizmu autorów kolejnych przewodników.

Temat niniejszej pracy dyplomowej brzmi „Neogotyckie cerkwie Petersburga i okolic”. Jej celem było uściślenie przyczyn pojawienia się i okoliczności rozprzestrzeniania się budowli neogotyckich w Rosji na przykładzie świątyń budowanych w Petersburgu i najbliższych miastach. Petersburg jako stolica Imperium Rosyjskiego był szczególnie wrażliwy na trendy w modzie, w tym w dziedzinie sztuki i architektury. Praca zawiera analizę 3 etapów rozwoju neogotyku w Rosji: fałszywy gotyk, eklektyzm, oraz modernizm gotycki. Zidentyfikowane są cechy charakterystyczne architektury poszczególnych etapów, przeprowadzone są badania specyfiki katolickich, luterańskich i prawosławnych świątyń w stylu gotyckim XVIII – początku XX w.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest wyposażenie rzeźbiarskie kościoła Franciszkanów-Reformatów pw. św. Walentego w Osiecznej. We wstępie zarysuję ogólnie losy zakonników franciszkańskich i przedstawię szkic całej pracy. Kolejno w stanie badań przeanalizuję dotychczasowe ustalenia nad wyposażeniem rzeźbiarskim i snycerskim kościoła w Osiecznej. Następnie omówię statuty regulujące wygląd franciszkańskich kościołów. W pracy poruszę kwestie związane z historią reformatów oraz ich przybyciem do Osiecznej, pokrótce przedstawię losy świątyni. Ponadto zastanowię się pokrótce nad opisem architektonicznym świątyni. W mojej pracy licencjackiej najważniejszym zagadnieniem jest jednak wyposażenie rzeźbiarskie i snycerskie świątyni, dlatego w kolejnym rozdziale, szczegółowej analizie poddam wyposażenie świątyni. Kolejny rozdział zostanie poświęcony autorowi wyposażenia kościoła św. Walentego- Antoniemu Schultzowi. W tym rozdziale przedstawię karierę rzeźbiarza. W podsumowaniu zestawię wszystkie najważniejsze fakty dotyczące kościoła franciszkanów w Osiecznej oraz porównam kościół św. Walentego z kościołem franciszkańskim w Boćkach i Brodnicy.

Niniejsza praca licencjacka poświęcona jest obrazowi "Chrystus przy kolumnie" znajdującemu się w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. Przedstawiam w niej stan badań nad obiektem oraz tło historyczne gdzie skupiam się przede wszystkim na sytuacji gospodarczej i politycznej Hiszpanii XVII wieku, a w szczególności na roli Sewilli, w której artysta spędził większość swojego życia. Ponadto opisuje tło religijne i artystyczne tego miasta, a także życiorys malarza. W pracy znajduje się również szczegółowy opis tytułowego dzieła, analiza stylowo-formalna i porównawcza, gdzie przyglądam się zależnościom między grafiką Lucasa Vorstermana według obrazu Gerarda Seghersa oraz "Chrystusem przy kolumnie", jak i rozdział dotyczący wymowy ideowej przedstawienia. Koncentruje się w nim na zmianach w sposobie przedstawiania sceny biczowania Chrystusa na przestrzeni wieków, ich przyczynach i źródłach, jak i również na dziełach o tej tematyce tworzonych w XVII wieku w Hiszpanii.

Tekst ma na celu scharakteryzowanie prac malarza oraz całościowe spojrzenie na dorobek twórczy artysty ze skupieniem uwagi na wybranym, głównym dziele analizy – „Muzyka rzeczy początkiem” z 1975 roku. Obraz ten zawiera pełnię środków stosowanych przez Makowskiego i stanowi apogeum wyrazu i myśli w oeuvre twórcy. Zakres pracy obejmuje przeglądowe spojrzenie na działalność Makowskiego z uwzględnieniem głównych założeń i myśli filozoficznych. Ponadto w pracy wskazane są porównania do innych artystów związanych ze stylem i pojęciem surrealizmu, do którego odwoływał się polski malarz. Opracowywanie tekstów literatury, ich analizy pozwala na próbę rekonstrukcji drogi artystycznej malarza. Badania opierały się głównie na porównaniu tekstów historycznych i krytycznych, a także ustaleniu na ich podstawie spójnych wniosków, które rozpoznają drogę Makowskiego jako twórcy. Na początku pracy znajduje się zarys biografii artysty. Następująca kolejno analiza dzieła głównego przybliża do cech kreacji Makowskiego, lecz daje także możliwość całych serii malarskich i graficznych. W kolejnej autor stara się poznać proces kształtowania odrębnego stylu artysty.Poszukiwanie korelacji pomiędzy tym, co zewnętrzne, a tym co wewnętrzne, uwidacznia zależności Makowskiego od wpływu surrealizmu i osób z jego otoczenia. Potwierdzają to odniesienia artysty do polskiej sceny artystycznej, co pozwala sformułować ostateczne wnioski.

Praca porusza kwestię analizy ikonografii w kręgu sztuki karmelitów bosych na terenach dawnej Rzeczypospolitej. W głównej mierze treść skupia się na postaci legendarnego założyciela zakonu, tj. proroka Eliasza. Praca zawiera również próbę przybliżenia kwestii rodowodu karmelitów i tradycji eliańskiej oraz ich wpływu na kształtowanie się nowożytnej ikonografii zakonu. Pierwszy rozdział stanowi zarys dziejów historycznych; drugi jest próbą nakreślenia rozwoju tradycji dotyczącej protoplasty karmelitów. Kolejne części dotyczą kwestii ikonografii, poczynając od generalnych informacji, z różnych części świata i dotyczących różnych świętych, kończąc na wybranych przykładach kościołów z terenów dawnej Rzeczypospolitej, które koncentrują się konkretnie na postaci Eliasza.

Celem niniejszej pracy jest próba odnalezienia i wskazania analogii pomiędzy architekturą antyczną a twórczością Christophera Wrena, architekta działającego w Anglii na przełomie XVII i XVIII wieku, którego najważniejszym dziełem architektonicznym jest Katedra św. Pawła, wzniesiona w latach 1675-1710. Szczególna uwaga zostanie poświęcona tej realizacji poprzez dokonanie opisu formalnego oraz analizy stylistycznej. Zanim to jednak nastąpi, zostaną przedstawione w sposób problemowy wybrane publikacje, prezentujące wyniki badań nad tym obiektem, który był i jest nadal przedmiotem zainteresowań historyków architektury. W następnych rozdziałach zostanie scharakteryzowany kontekst historyczny, społeczny i kulturowy powstania katedry ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji wyznaniowej jaka panowała ówcześnie w Anglii. Nie można pominąć także ważnej dla architektury angielskiej tradycji palladianizmu, która kultywowana przez wielu architektów, nie pozostawała bez echa w twórczości Christophera Wrena. Podkreślone zostaną też wydarzenia i fakty z życia architekta mające bezpośrednie i pośrednie znaczenie dla wypracowanego stylu i języka formalnego artysty. Kolejnym etapem będzie wspominamy wyżej szczegółowy opis zrealizowanego projektu katedry poprzedzony krótkim przedstawieniem pierwszych pomysłów kompozycyjnych i architektonicznych dla świątyni. Wyjaśnione zostanie, dlaczego nie zostały zaakceptowane i co ostatecznie zadecydowano o końcowej formie katedry. Kolejna część zostanie poświęcona analizie porównawczej, polegającej na odnalezieniu konkretnych elementów architektonicznych w świątyni formą nawiązujących do tych, którymi posługiwano się w antyku. Całość zostanie wsparta materiałem ilustracyjnym. Podsumowaniem tych rozważań będzie określenie w jakim stopniu recepcje antyczne są obecne w twórczości angielskiego architekta i w jaki sposób zostały one wykorzystane nie tylko w przypadku katedry św. Pawła, ale też innych realizacjach architektonicznych Christophera Wrena.

Niniejsza praca licencjacka skupia się na analizie szesnastowiecznego obrazu namalowanego przez Michelangelo Merisi da Caravaggio. Obraz zatytułowany Głowa Meduzy pochodzi z 1597 roku i jest jednym z dwóch niemal identycznych przedstawień, stworzonych przez tego samego artystę w małym odstępie czasu. Medusa Murtola powstała bowiem w latach 1596 – 1597. Głowa Meduzy szczególnie wyróżnia się na tle twórczości Caravaggia pod względem treści jak i formy. Pomimo, że jest to chronologicznie druga wersja dzieła, w pracy tej zostaną poruszone głównie kwestie jej dotyczące, jako że jest ona ostatecznym opracowaniem przedstawienia, które było szerzej omawiane na przestrzeni lat. Praca podzielona jest na pięć rozdziałów. Stan badań przedstawia publikacje, które wspominają o obrazie Głowa Meduzy Caravaggia. Omawiane dzieło było przede wszystkim wymieniane w opracowaniach zbiorowych, ukazujących twórczość artysty jak i publikacjach mających na celu skonfrontowanie dwóch istniejących wersji obrazu. Przedstawione jest także tło historyczno – kulturowe obrazujące sytuację szesnastowiecznych Włoch, ze szczególnym uwzględnieniem Rzymu, w którym powstało omawiane dzieło. Główny rozdział poświęcony jest obrazowi Głowa Meduzy. Prezentuje opis obrazu, a także porównanie obrazów: Medusa Murtola, pierwszej wersji przedstawienia z drugą, która jest tematem tej pracy. Co więcej rozdział ten zawiera analizę stylistyczno – formalną, ze wskazaniem motywów wywodzących się ze sztuki antycznej; analizę ikonograficzną i ikonologiczną; analizę porównawczą, ze wskazaniem dzieł, które mogły być inspiracją przy tworzeniu Głowy Meduzy; a także wskazuje motywy zaczerpniętych wprost z natury, którymi mógł posłużyć się artysta.

Celem niniejszej pracy jest charakterystyka jednej z najważniejszych attyckich budowli sakralnych doby klasycznej, Erechtejonu (rys.1), stanowiącego znakomity przykład architektury stylu pięknego, przypadającego na drugą połowę V wieku p.n.e. Okres ten wyznacza jednocześnie ramy chronologiczne pracy. Cechą charakterystyczną stylu pięknego było wprowadzenie porządku jońskiego na teren tradycyjnie dorycki, w wersji znanej jako attycko-jońska. Analiza omawianego założenia pozwoli na wskazanie najważniejszych cech charakterystycznych dla porządku jońskiego oraz okoliczności jego pojawienia się w Atenach. Praca została podzielona na cztery rozdziały. W następującym bezpośrednio po wprowadzeniu rozdziale drugim przedstawiony został stan badań nad Erechtejonem. Rozdział ten stanowi przegląd głównych publikacji, które zawierają informacje o świątyni będącej przedmiotem pracy, począwszy od najwcześniejszych wzmianek. Rozdział trzeci nakreśla sytuację polityczną i kulturową w Atenach w ostatniej ćwierci V wieku p.n.e. Rozdział czwarty zawiera omówienie tytułowego obiektu i przedstawia Erechtejon na tle innych świątyń Akropolu. Ponadto nakreśla mityczny aspekt powstania świątyni i ustala czas trwania jego budowy. Rozdział ten został podzielony na trzy podrozdziały: pierwszy zawiera architektoniczny opis obiektu; drugi przedstawia analizę ikonograficzną, w którym jednocześnie zostanie wyjaśniony styl w jakim została wybudowana świątynia; trzeci odnosi się do stylu pięknego jakim określa się ten w którym został zbudowany Erechtejon i inspiracji nim w późniejszych wiekach. Piąty i ostatni rozdział jest podsumowaniem. Obiekt stanowiący przedmiot niniejszej pracy powstał w epoce, której datowanie dotyczy okresu przed naszą erą, dlatego odnoszące się do niej daty będą opatrzone skrótem p.n.e. Datowania dotyczące rzymskich innowacji w obrębie budowli lub inspiracji jej dekoracją, odnoszące się do lat naszej ery, będą posiadać, dla właściwego rozróżnienia, skrót n.e.

Celem niniejszej pracy licencjackiej jest szeroko rozumiana analiza siedemnastowiecznego sarkofagu Dorothei Kaldenbach, znajdującego się w Lapidarium Rzeźby Nagrobnej we Wschowie, ze wskazaniem motywów wywodzących się ze sztuki antycznej oraz ukazaniem obiektu na tle innych dzieł sztuki sepulkralnej powstających na terenie Wielkopolski i Śląska od końca XVI wieku do pierwszej połowy XVIII wieku. Ponieważ dzieło nie doczekało się dotychczas należytych badań, będzie to także próba ustalenia jego proweniencji stylowych i możliwych wzorców.

Tematem pracy jest obraz Jacka Malczewskiego pt. Widzenie (1897) i jego analiza uwzględniająca trzy kluczowe pojęcia odnoszące się do sposobu działania artysty. Powodem skłaniającym autorkę do wyboru tego dzieła była jego ikonograficzna i symboliczna wielopłaszczyznowość, a także istotne miejsce pomiędzy tak znaczącymi płótnami jak Melancholia, Błędne koło czy W tumanie. Chęć uporządkowania spostrzeżeń formalnych i wiedzy na temat dzieła, a także przytoczenie różnych stanowisk odnoszących się do problematyki tego obrazu są podstawą tekstu. W pracy poruszone zostały związane z nim najważniejsze aspekty tj. obecności artysty, określenie źródeł natchnienia oraz prefiguracji wizji. Każdy z nich został opisany, poddany analizie ikonograficznej, a także zestawiony z obrazami innych artystów ze wskazaniem na analogie lub różnice między nimi (analiza porównawcza). Zastosowaną metodą pracy było przede wszystkim poznanie źródeł pisanych dotyczących życia i twórczości Jacka Malczewskiego. Istotne było też poznanie korespondencji artysty z przyjaciółmi i rodziną, które pomogły w kreowaniu sylwetki malarza. Autorka zestawiła również katalogi wystaw, na których zaprezentowano obraz Widzenie. Pracę dopełnia bogaty materiał ikonograficzny. Obraz ze względu na swoją złożoną problematykę i bogactwo symboli doskonale reprezentuje dojrzałą twórczość artysty. Mnogość przedstawionych motywów pozwala uznać go także za pozostającego w łączności z innymi niezwykłymi pracami Malczewskiego oraz sztuką końca XIX wieku.

Celem pracy jest ustalenie informacji o projektach kurtyny Łazienkowskiego Teatru w Pomarańczarni, zachowanych w zbiorach Muzeum Książąt Lubomirskich we Wrocławiu, oraz o malowanych kurtynach głównych powstałych dla teatrów na terenie Polski, a także analiza ikonograficzna omawianych przedstawień. Do tej pory nie powstało monograficzne opracowanie wspomnianych zagadnień, niniejsza praca jest pierwszą podejmującą taką próbę.

Praca traktuje o jednej z akwareli Piotra Michałowskiego z przedstawieniem Mohorta i księcia Poniatowskiego. Dzieło pochodzi ze zbiorów Muzeum Książąt Lubomirskich we Wrocławiu. Początkowe rozważąnia rozpoczynają się od przybliżenia syntetycznej biografii artysty, która wspomaga zrozumienie wydźwięku dzieła. W pracy dokonano dogłębnej analizy dzieła, w głównej mierze powołując się na tekst źródłowy autorstwa Wincentego Pola. Ponadto przybliżono postać Mohorta jako bohatera literackiego oraz dokonano przeglądu sztuki XIX wieku podejmującej jego temat. Jest to pierwsza praca skupiąca się nad problematyką ów postaci w sztuce tego okresu.

Celem niniejszej pracy było odpowiedzenie na pytanie skąd w dorobku malarza, który znany był przede wszystkim z obrazów o tematyce religijnej oraz z przedstawień portretowych nagły, jednorazowy zwrot w stronę tematu mitologicznego. Próba odpowiedzi na powyższe pytanie została zrealizowana za pomocą dostępnej literatury oraz własnych analiz i spostrzeżeń. Cały dorobek artystyczny Domenico Theotokopolusa opiera się na tematyce religijnej oraz przedstawieniach portretowych. Dlaczego więc pod koniec życia malarz zdecydował się poświęcić ostatnie swoje płótno dramatycznej śmierci kapłana Laokoona? Niniejsza praca skupia się na analizie wpływu rzeźby hellenistycznej na powstanie obrazu. Odkrycie antycznej grupy rzeźbiarskiej wstrząsnęło światem artystycznym w XVI wieku i miało również wpływ na wybory malarskie El Greca. Poprzez analizę dostępnej literatury autor rozważa na ile Theotokopulos inspirował się antyczną rzeźbą, a na ile pozwolił sobie na własną interpretację kultowego dzieła. Drugim ważnym aspektem podczas badań okazała się historia Toledo. Konflikty polityczne i religijne, które targały miastem miały swoje odbicie w obrazie, na którym zamiast Troi ukazana została panorama hiszpańskiego miasta.

Praca ma na celu ustalenie, jaki wpływ na projekt Bramy Brandenburskiej Carla Gottharda Langhansa miała sztuka antyczna. Przytoczone zostają wydarzenia, które wiązały się z jej powstaniem. Dokonana zostaje również analiza struktury oraz wystroju rzeźbiarsko-malarskiego, na której podstawie wskazane zostają konkretne wzorce antyczne.

Celem pracy było udowodnienie, że hiszpański malarz Diego Valázquez tworząc obraz "Wenus z lustrem" wzorował się na antycznych rzeźbach, z którymi miał styczność podczas podróży do Italii. Praca zawiera krótką charakterystykę sztuki w okresie baroku, informację co było źródłem zainteresowania antykiem i kto w danym okresie tworzył dzieła o tematyce mitologicznej. Dodatkowo obraz został szczegółowo opisany oraz poddany analizie ikonograficznej i porównawczej. Przybliżono znaczenia motywów ukazanych na obrazie oraz opisano trzy dzieła autorstwa Tycjana, które według badaczy także mogły być inspiracją dla Valázqueza. Dalsza część pracy została poświęcona dwóm antycznym rzeźbom: "Śpiący Hermafrodyta" oraz "Śpiąca Ariadna". Każdą z nich szczegółowo opisano oraz porównano z obrazem "Wenus z lustrem". Analiza zebranych materiałów pozwala na stwierdzenie, że założony cel pracy został osiągnięty. Udowodniono, że Diego Valázquez tworząc swoje dzieło inspirował się antycznymi rzeźbami, jak również malarstwem Tycjana.

Praca przede wszystkim opisuje rysunek przechowywany we Wrocławskich zbiorach Zakładów im. Ossolińskich. Podejmuje antyczną tematykę przedstawienia centauromachii uwiecznioną na pracy pochodzącej z XVI wieku. Jest także analizą porównawczą z wybranymi dziełami Baltazara Peruzziego, którego nazwisko, jako autora, widnieje na podkładce rysunku. Nikt wcześniej nie zajmował się owym obiektem, dlatego ta praca jest pierwszą, która podejmuje jego tematykę. W opracowaniu znajdują się przykłady przedstawień centauromachii również innych artystów renesansowych, w tym Perino del Vagi, który został zaproponowany jako prawdopodobny autor dzieła.

Przełom wieków XIX i XX był czasem gdy w polskiej sztuce tworzyło wielu utalentowanych malarzy. Jednym z nich był Wlastimil Hofman, który kontynuował w malarstwie założenia artystyczne Jacka Malczewskiego. Niniejsza praca podejmuje problem twórczości Wlastimila Hofmana na przykładzie obrazu Dziewczyna w pejzażu ze św. Sebastianem z 1914 r, a także określa nawiązania do twórczości Jacka Malczewskiego. Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy z nich przybliża życie i rozwój artystyczny Wlastimila Hofmana. W oparciu o literaturę ukazano podział twórczości malarza na dwa etapy. Drugi rozdział zawiera opis i analizę tytułowego obrazu. W trzecim rozdziale można znaleźć porównania i różnice analogicznych dziel Hofmana i Malczewskiego. Czwarty rozdział prezentuje przykłady odniesień do motywów religijnych i ludowych w obrazach europejskich. W wyniku przeprowadzonych badań porównawczych wynika, iż Hofman i Malczewski indywidualnie podchodzili do realizacji pokrewnych kontekstów symbolicznych. Łączyło ich zainteresowanie naturą, tworzyli dzieła o podobnym nastroju. Dużą role w twórczości Hofmana odgrywała ludowość połączona z głęboką religijnością. Ludowe, chłopskie stroje, wiejskie pejzaże z subtelnie wplecionymi symbolami religijnymi wyróżniały twórczość artysty. W XIX/XX wieku folklor, poszukiwanie wymiaru duchowego w prostym, ziemskim życiu nurtowało także malarzy europejskich.

Praca ma na celu rozpoznanie elementów stylistyki prerafaelickiej oraz tematów religijnych w obrazie Musica Sacra (1915) Edwarda Okunia. Główna metoda pracy to wielopłaszczyznowa (formalna, stylistyczna i znaczeniowa) analiza porównawcza. Tekst rozpoczyna się od stanu badań, referującego historię obrazu. Następnie, zaprezentowana została osoba artysty poprzez zestawienie danych biograficznych z elementami jego biografii artystycznej. W części kolejnej tekst zawiera opis obrazu. Kolejny krok to przedstawienie ikonografii świętej Cecylii od czasów wczesnochrześcijańskich aż do XX wieku. Po omówieniu odnośnych przykładów, następuje próba zdefiniowania motywu i typu „kobiety prerafaelickiej” poprzez odwołanie się do dzieł Prerafaelitów oraz samego Edwarda Okunia. W kolejnej części zaprezentowane zostały korzenie sztuki Bractwa Prerafaelickiego ze zwróceniem uwagi na cechy przewodnie ich stylu, metody pracy i postawy. Ważne jest także ukazanie wpływów ich stylistyki na teren Europy Zachodniej oraz Polski. Tekst kończy podsumowanie wiedzy o wybranym dziele, oraz wskazanie na elementy twórczości angielskich artystów znaczące dla sztuki Edwarda Okunia. Pracę zamyka bibliografia, spis ilustracji oraz aneks ilustracyjny.

Praca licencjacka pt. ALEKSANDER GIERYMSKI, PIASKARZE (1887). O PROBLEMACH MODERNIZACJI ŚWIATŁA, MATERII I PRZEDSTAWIENIA, rozpoczyna się od omówienia stanu badań dotyczących zarówno artysty jak i dzieła. Kolejno zawarty został w niej biogram artysty oraz definicje pojęcia „realizmu” i „naturalizmu” będących odniesieniem do okresów malarskich i sztandarowych dzieł artysty. Tekst zawiera opis obrazu z uwzględnieniem analizy dzieła pod kątem porównawczym, ikonograficznym oraz ikonologicznym. Uwzględnione zostały również opinie krytyków dotyczące opisywanego dzieła i jego zależność względem całej twórczości Gierymskiego. Szczególną uwagę autorka zwraca na takie środki artystyczne jak: światło, materia i kolor. Rozdział kończący pracę zawiera przykłady dotyczące motywu pracy w sztuce polskiej i europejskiej.

Tematem pracy jest obraz Zadumana dziewczynka z 1889 roku, autorstwa Olgi Boznańskiej. Pracę rozpoczyna wstęp, w którym wymienione są zastosowane metody badawcze. Biogram przedstawia życie i etapy edukacji tej artystki. Tło historyczne szkicuje warunki życia artystów w tamtym czasie, szczególnie artystek. Stan badań obrazu przedstawia zestawienie publikacji, w których dzieło zostało wspomniane. Następnie praca zawiera opis formalny dzieła, który poprzedza analizę stylistyczną. Obszernie jest omówiona także kwestia portretów Boznańskiej, a zwłaszcza wizerunków dziecięcych. Wskazane zostały również przemiany w sposobie malowania tych dzieł. Kolejno podniesione są referencje dzieł Boznańskiej wobec sztuki Diego Velazqueza oraz Eugène’a Carrière’a. Najważniejszym artystą, którego inspiracje odnaleźć można u Boznańskiej jest jednak James Whistler. Wymienione zostały podobieństwa w ich dziełach i wspólna fascynacja japonizmem. Pracę zamyka bibliografia, spis przywołanych ilustracji oraz ich reprodukcje.

Celem tej pracy jest weryfikacja dotychczasowych badań oraz próba analizy stylistycznej, ikonograficznej oraz próba określenia pierwotnej funkcji niewielkiej figurki św. Jana Ewangelisty, znalezionej w czasie wykopalisk archeologicznych w Kołobrzegu. Statuetka została przedstawiona na tle historii średniowiecznego Kołobrzegu, ze szczególnym uwzględnieniem wyników badań archeologicznych, prowadzonych na terenie lokacyjnego miasta. Rzeźba została ukazana w kontekście wpływów kulturowych Skandynawii na Pomorze Zachodnie. Z uwagi na nietypowy charakter kołobrzeskiej figurki, będącej jednocześnie dziełem sztuki jak i zabytkiem archeologicznym, pod uwagę wzięte zostały zarówno badania archeologiczne jak i średniowieczna rzeźba z terenów Pomorza Zachodniego. Trzon pracy stanowi przedstawienie kołobrzeskiej figurki na tle średniowiecznej rzeźby z terenów Skandynawii.

Celem pracy jest analiza czterech nastaw ołtarzowych, pochodzących z kolegiaty w Kołobrzegu, powstałych na przełomie XV i XVI wieku. W ramach przeprowadzonych badań uwzględniono zagadnienia stylistyczne i ikonograficzne, a także kwestie dotyczące atrybucji dzieł. Praca składa się z wprowadzenia, czterech rozdziałów oraz podsumowania. W pierwszym rozdziale został zaprezentowany stan badań nad każdym z retabulów. W kolejnym rozdziale przedstawiono historię kolegiaty kołobrzeskiej, ukazaną na tle dziejów miasta, a także dokonano charakterystyki kołobrzeskiego środowiska artystycznego w późnym średniowieczu oraz zarysowano problematykę specyfiki średniowiecznej działalności fundatorskiej w Kołobrzegu. Rozdział trzeci został poświęcony nastawom ołtarzowym przypisywanym warsztatowi Mistrza Pasji Chociwelskiej, a zatem tryptykowi św. Jakuba Starszego i tryptykowi św. Anny Samotrzeciej. Natomiast czwarty rozdział dotyczy retabulów, które należy przypisać innym warsztatom lokalnym, a więc tryptyku Ostatniej Wieczerzy i tryptyku Pokłonu Trzech Króli. W odniesieniu do każdego z dzieł został przedstawiony rys historyczny oraz opis formalny, a następnie dokonano analizy ikonograficznej i analizy stylistycznej. Pracę kończy syntetyczne podsumowanie omawianych zagadnień. Praca zawiera także materiał ilustracyjny dotyczący nastaw ołtarzowych z Kołobrzegu oraz wybranych dzieł, w których odnotowano analogie do ołtarzy kołobrzeskich.

Niniejsza praca ma na celu zanalizowanie obrazu „ Demon (W kawiarni)” (1892) młodopolskiego artysty Wojciecha Weissa oraz zaprezentowaniu jego sylwetki. Dokonana analiza obrazu stanowi przykładową interpretację, nie jest ona ostateczna ani jedyna. Zadaniem niniejszej pracy jest ukazanie możliwości interpretacyjnych, które skrywa obraz. Sposób percepcji obrazu zależy od perspektywy, z której spoglądamy na obraz oraz od metody, którą stosujemy. W niniejszej pracy została zastosowana metoda, którą francuski filozof Gilles Deleuze stosuje w swojej pracy dotyczącej analizy Proustowskiego opus magnum „W poszukiwaniu straconego czasu”. Przyjęta analiza ma na celu wprowadzenie innego sposób rozumienia obrazu Weissa. Jest to próba przyjrzenia się głębszym strukturom, które może skrywać Weissowskie dzieło. Warto pamiętać, że niniejsza analiza stanowi propozycję interpretacyjną dzieła. Jednym z głównych wniosków nasuwającym się po analizie jest fakt, że nie istnieje tylko jedna, słuszna interpretacja.

Celem pracy jest zbadanie problematyki wpływu Arnolda Böcklina na symbolizm w Polsce w odniesieniu do twórczości Jacka Malczewskiego. Praca oparta jest na dziele Böcklina pt. "Wyspa umarłych", którą skopiował Jacek Malczewski. Podzielona jest na trzy główne rozdziały, z czego dwa pierwsze podzielone są dodatkowo na podrozdziały. Pierwszy rozdział skupiony jest wokół sylwetki Arnolda Böcklina. Zawiera jego biografię, charakterystykę stylu oraz dokładną analizę wszystkich wersji "Wyspy umarłych" wraz z odbiorem omawianego dzieła w epoce. Kolejny rozdział skupia się wokół Jacka Malczewskiego. Rozdział ten jest najbardziej rozbudowany i składa się aż z czterech podrozdziałów. Zawiera biografię artysty, opis " Wyspy umarłych" Jacka Malczewskiego, przeanalizowane zostały analogie i różnice pomiędzy obiema wersjami: Böcklina i Malczewskiego oraz zostały omówione inne dzieła Malczewskiego inspirowane twórczością szwajcarskiego malarza. Ostatni rozdział skupia się na problematyce wpływu Arnolda Böcklina na symbolizm polski. Uwzględniono w nim wypowiedzi młodopolskich krytyków, twórczość innych polskich malarzy, którzy również inspirowali się dziełami Arnolda Böcklina oraz twórczość polskich poetów, którzy także czerpali z "böcklinowskiego" wzorca. Pracę kończy podsumowanie omawianych zagadnień. Praca zawiera bogaty materiał ilustracyjny odnoszący się do omawianych dzieł oraz do dzieł jedynie wymienionych w tekście.

Praca porusza temat upamiętnienia Wacława Żagańskiego, księcia piastowskiego z linii głogowsko-żagańskiej poprzez spiżową płytę nagrobną i malowane epitafium, znajdujące się pierwotnie w kościele św. Barbary, gdzie został pochowany książę. W tekście znajdują się informacje o życiu księcia Wacława,charakterystyka struktury bractw na średniowiecznym Śląsku oraz Bractwo św. Barbary do którego należał Żagańczyk. Opisany został także kościół św. Barbary i jego historia. Dokonana została analiza gotyckiej spiżowej płyty nagrobnej księcia oraz malowanego epitafium ze sceną Sądu Ostatecznego w typie apokaliptycznym, następnie przybliżono informacje na temat przypuszczalnych autorów tych dzieł; Jodokusa Tauchena oraz Mistrza lat 1486-1487. Na sam koniec scharakteryzowano pokrótce spiżowe płyty nagrobne oraz mieszczańskie malowane epitafia na Śląsku. Informacje zawarte w pracy pozwoliły na wysnucie hipotezy o przypuszczalnych fundatorach obu tych dzieł.

Niniejsza praca jest poświęcona analizie epitafium Benedicta Distlera, pochodzącego z kościoła św. Marii Magdaleny we Wrocławiu. Dzieło obecnie znajduje się w Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu. Epitafium w swojej centralnej części mieści obraz ze sceną Alegorycznego Ukrzyżowania, która stanowi najważniejszy wątek pracy. Tego typu ikonograficzne przedstawienia, rozwijające się w okresie reformacji na terenie Śląska, odgrywały kluczową rolę w procesie katechizacji wiernych. Protestancka sztuka sepulkralna miała za zadanie upamiętnić zmarłego, ale przede wszystkim reprezentowała zmianę w poglądzie na samą śmierć, a także stanowiła obrazowy środek wyrazu świadczący o pewności zbawienia. Scena Alegorycznego Ukrzyżowania w epitafium Benedicta Distlera, charakteryzuje kompozycja posiadająca niderlandzkie korzenie. Epitafium reprezentujące typowe schematy ikonograficzne, zawiera również pojedyncze wątki wskazujące na unikalny charakter dzieła. W pracy program ikonograficzny oraz ideowy epitafium został rozważony w kontekście analizy porównawczej z innymi dziełami zawierającymi sceny Alegorycznego Ukrzyżowania jak i przedstawienia Alegorii Żywego Krzyża, a także Tablic Prawa i Łaski.

Celem niniejszej pracy było przybliżenie greckiej sztuki sepulkralnej okresu późnoklasycznego na podstawie mauzoleum w Halikarnasie. Część pierwsza, w której omówiono liczne prace naukowe, stanowi podstawę dla dalszych rozdziałów. W kolejnej części pracy zaprezentowano pokrótce tło kulturowe epoki, które pozwala lepiej scharakteryzować architekturę grobową w IV wieku p.n.e.. W rozdziale trzecim, który stanowi główną część niniejszej pracy, uwzględniona została historia omawianego mauzoleum w Halikarnasie oraz jego lokalizacja. Zgromadzone informacje pozwalają na wysunięcie wniosków, iż obiekt ten jest jednym z czołowych zabytków starożytnej architektury. Kolejne podrozdziały traktujące o kwestiach architektonicznych, dekoracjach rzeźbiarskich jak i artystach pracujących przy budowie potwierdziły niezwykłość grobowca. Ilustracje zawarte w tekście unaoczniły problematykę rzeźb w mauzoleum oraz ich przeznaczenie, które miało skupiać się przede wszystkim na dekoracji. Ilustracje te nosiły jednak w sobie także potwierdzenie wielkości i potęgi upamiętnionego. Ostatni podrozdział zawiera porównanie i analizę kilku różnych obiektów sztuki sepulkralnej z okresu od starożytności do nowożytności, co pozwoliło na dokładniejsze przybliżenie i omówienie tematu. W tymże podrozdziale potwierdzono, że styl, którym cechowało się mauzoleum w Halikarnasie był bardzo często powielany. Działo się tak z racji jego popularności w starożytności, a to z kolei było następstwem niebagatelnego rozwiązania architektonicznego i niezwykłej dekoracji rzeźbiarskiej grobowca Mauzolosa.

Zagadnienie magii jest dobrze rozpowszechnione w obecnej popkulturze, jednak w poprzednich stuleciach temat ten był ludziom wyraźnie bliższy. Jednocześnie motywy związane z nim nie były zbyt często wykorzystywane w sztuce. Z reguły, zdecydowanie więcej przedstawień tego typu znajdziemy w twórczości artystów na północy Europy. Jeśli mowa o samych badaniach historycznych, rzadko zgłębia się zdarzenia dotyczące polowania na czarownice. Przypuszcza się, iż na fali zainteresowania sztuką feministyczną oraz dziejami kobiet, na nowo odkrywa się te wydarzenia. Głównym celem pracy jest przedstawienie za pomocą jakich środków obrazowano zagadnienie magii w epoce renesansu na podstawie grafiki Sabat czarownic Hansa Baldunga Griena z 1510 roku oraz weryfikacja hipotezy, iż czerpał on inspiracje ze źródeł antycznych oraz ludowych. Na początku chciałabym sformułować definicje oraz podstawowe pojęcia, którymi będę się posługiwać w dalszych rozdziałach. Następnie bardzo ważnym elementem będzie nakreślenie kontekstu, prawdopodobnych przyczyn i przebiegu procesów ścigania i osądzania za uprawianie magii. Znaczące będzie wskazanie wykreowanego wzorca czarownicy, jej charakterystycznych cech i jak wizerunek ten został umieszczony w sztuce. Ze względu na pochodzenie artysty, jego otoczenie, wykształcenie, ale również wzorce, które także zostaną omówione, w swojej narracji skupię się na wydarzeniach z obszaru Niemiec. Jednocześnie zdając sobie sprawę, iż okres tak zwanych polowań na czarownice trwał kilka wieków, szczegółowo zostanie poruszony jedynie wiek XVI z naciskiem na jego początek, czyli czas powstania wspomnianej grafiki oraz ogólnie działalności Hansa Baldunga Griena.