Tematem mojej pracy jest epitafium Ludwiga von Pfintzinga i jego żony Anny, z domu von Tharnau, w kościele garnizonowym i parafialnym pod wezwaniem świętej Elżbiety we Wrocławiu. Praca jest przyczynkiem do analizy twórczości Friedricha Grossa, stojącego na czele największego warsztatu rzeźbiarskiego szesnastowiecznego Wrocławia. Epitafium Pfintzinga jest dziełem, na podstawie którego przedstawię zjawisko syntezy wpływów różnorodnych prądów artystycznych w działalności wrocławskich artystów. W swojej pracy zastosuję komparatystyczną i historyczną metodę badawczą oraz analizę literatury przedmiotu, są to bowiem metody najbardziej adekwatne do zadań, jakie sobie postawiłam. W pierwszym rozdziale prezentuję dokładny opis epitafium. Swoją uwagę zwracam na jego umiejscowienie, strukturę architektoniczną oraz zawarte w nim przedstawienia figuralne i ornamentalne. W rozdziale drugim przedstawiam dotychczasowy stan badań. Pierwsze wzmianki na temat epitafium odnalazłam w niemieckojęzycznej literaturze z XIX i XX wieku. Następnie informacje na jego temat znajdowały się w kolejnych polskich opracowaniach poświęconych sztuce Wrocławia lub kościołowi świętej Elżbiety. Cennym materiałem źródłowym jest także dokumentacja konserwatorska powstała w trakcie renowacji epitafium. W rozdziale trzecim staram się opisać sytuacje Śląska w XVI wieku. Skupiam się na realiach politycznych i ustrojowych tego okresu. Opisuję także rewolucję religijną, jaka miała wówczas miejsce na Śląsku, oraz jej konsekwencje, które w sposób wyraźny odbiły się na artystycznym obliczu Wrocławia. Rozdział czwarty poświęciłam prezentacji osoby Ludwiga von Pfintzinga, fundatora epitafium, oraz jego żony Anny, z domu von Tharnau. Skupiłam się w nim także na określeniu ich pozycji w dziejach obu rodów. Rozdział piąty stanowi część zasadniczą mojej pracy. Na przykładzie twórczości Friedricha Grossa, autora epitafium Ludwiga von Pfintzinga, staram się zaprezentować realia wrocławskiej rzeźby XVI wieku. Przedstawiam zarówno dzieła o uznanym autorstwie Grossa, jak i te atrybuowane artyście, starając się odnaleźć dla nich wzorce i źródła inspiracji. Omawiam także zmianę kręgu zainteresowań wrocławskich twórców, którzy około roku 1560 zaczęli w wyraźny sposób czerpać inspirację ze sztuki niderlandzkiej, zamiast – jak dotychczas – ze sztuki włoskiej. W rozdziale szóstym odczytuję zawarte w epitafium Ludwiga von Pfintzinga treści symboliczne i przybliżam ich znaczenie w świetle nowej, reformacyjnej nauki oraz humanistycznych nastrojów powszechnych w renesansowym Wrocławiu. Zakończenie stanowi podsumowanie pracy, przedstawienie wniosków, do jakich doszłam w trakcie jej pisania, oraz dezyderatów na przyszłość. Ostatnią część pracy stanowi bibliografia i aneks ilustracyjny, pozwalający lepiej zrozumieć poruszaną tematykę.

Celem pracy jest ukazanie trzech fundacji wrocławskich kanoników katedralnych: Laurentiusa Potschela (zm. 1539), Martina Nibelschitza (zm. 1554) i Nicolausa Weidnera (zm. 1555) w kontekście ówczesnej refleksji nad stanem Kościoła katolickiego i możliwościach jego naprawy. Dzieła te, wykorzystujące odpowiednio motywy biblijne: "Wypędzenia przekupniów ze świątyni", "Przypowieści o niemiłosiernym słudze" oraz "Przypowieści o miłosiernym Samarytaninie" jako główne tematy ikonograficzne, dowodzą jednocześnie zbytniej sztywności utrwalonych na gruncie literatury z zakresu historii sztuki podziałów, arbitralnie dzielących wczesnonowożytne epitafia obrazowe na "katolickie" i "protestanckie", opierając się przede wszystkim na przynależności konfesyjnej fundatora. Osobne zagadnienie poruszone w pracy stanowi wskazanie możliwych związków między treściami ideowymi omawianych zabytków, a myślą Erazma z Rotterdamu. Praca ma zarazem stanowić głos mający na celu dopełnienie obrazu wrocławskiej kapituły katedralnej w pierwszej połowie XVI wieku, szczególnie zaś - silniejsze wciągnięcie fundacji jej członków w obszar zainteresowań historyków sztuki.

Praca poświęcona dawnemu kościołowi granicznemu w Biedrzychowicach (powiat lubański). Podzielona na siedem rozdziałów. W pierwszym z nich zostały omówione materiały o charakterze źródłowym oraz literatura dotycząca zabytku. Kolejny stanowi próbę opisania dziejów granicy na rzece Kwisie, która w czasach powstania kościoła miała charakter granicy państwowej. W rozdziale trzecim przedstawiono historię wsi Biedrzychowice. Kolejna część pracy została poświęcona przyczynom powstania grupy kościołów granicznych oraz okolicznościom podjęcia inicjatywy budowy biedrzychowickiej świątyni w latach 1654-1656. Rozdział piąty opisuje dzieje kościoła i parafii od 1654 r. do 1945 r. Historia wspólnoty jest podzielona na lata patronatu kolejnych właścicieli Biedrzychowic, od momentu kupna wsi do chwili sprzedaży dóbr bądź przekazania ich członkom rodziny. W następnej części niniejszej pracy opisano współczesny wygląd kościoła w Biedrzychowicach: architekturę oraz wyposażenie. W podrozdziale wymieniono również zaginione elementy wystroju świątyni. Kolejny rozdział stanowi analizę współczesnego stanu zachowania zabytku oraz jego otoczenia, której wynikiem jest prezentacja wniosków konserwatorskich dotyczących kościoła w Biedrzychowicach. Ponad to niniejsza praca zawiera część ilustracyjną obrazującą obecny stan budowli i elementy dawnego wyposażenia, które zachowały się do dzisiaj oraz te, które uważa się za zaginione bądź zniszczone.

Praca licencjacka „Epitafium Petrusa Vincentiusa” jest poświęcona tytułowemu obiektowi. Zabytek znajduje się w kruchcie kościoła garnizonowego św. Elżbiety i upamiętnia Petrusa Vincentiusa – rektora gimnazjum św. Elżbiety. Jest to dzieło anonimowe, jednak badania wskazują na krąg warsztatu Friedricha Grossa – być może autorem jest jeden z jego pomocników, niestety nieznany z imienia czy sygnatury. W pierwszym rozdziale znajduje się zestawienie publikacji, które wspominają bądź omawiają epitafium, stan badań. Drugi rozdział zawiera opis zabytku, zarówno formalny, jak i ikonograficzny. Inskrypcje epitafijne są odpisane i przetłumaczone z języka łacińskiego. Tam również znajdują się informacje o materiale, z którego obiekt został wykonany, oraz o ostatniej konserwacji obiektu, która miała miejsce w 2013 roku. W kolejnym rozdziale znajduje się życiorys zmarłego, Petrusa Vincentiusa (1519-1581), jego działalność na terenie Niemiec i wkład w rozwój szkolnictwa. Rozdział czwarty poświęcony jest wzorom graficznym, na których opierał się twórca epitafium. Wzory pochodzą z kręgu sztuki niderlandzkiej. Do głównej sceny wykorzystana została grafika Johanna Sadelera z Antwerpii (1580), a w elementach architektonicznych epitafium odnaleźć można wzory ze wzornika Hansa Vredemanna de Vries. Następnie w osobnych rozdziałach omówione zostają sceny epitafijne – uwolnienie św. Piotra z więzienia i Chrystus wśród dzieci. Omówiony zostaje kontekst obu scen, ich geneza, a także występowanie na innych obiektach, które używają podobnej ikonografii. W kolejnym rozdziale znajduje się próba wyjaśnienia ideowego znaczenia epitafium. W zakończeniu podsumowanie pracy oraz wnioski wynikające z badań nad epitafium Vincentiusa.

Celem niniejszej pracy jest monograficzne studium drewnianej chrzcielnicy z kościoła p.w. św. Bartłomieja w Koninie Żagańskim, wykonanej w 1614 r. z fundacji Georga i Valtena Reichów, należącej do zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu, a eksponowanej w brzeskim Muzeum Piastów Śląskich. Zbadanie jej historii, cech formalnych, analiza treści ideowych, a także próba porównania z innymi dziełami sztuki baptyzmalnej doby Reformacji, były głównymi zamierzeniami tego studium. Badania te wykazały sporą zależność dekoracji malarskiej i snycerskiej chrzcielnicy od środowiska artystycznego Chociebuża, a także niderlandzkich wzorców graficznych. Zwróciły również uwagę na rozbudowany program ideowy o silnie konfesyjnym charakterze, oraz problematykę fundacji sprzętów liturgicznych, jako epitafiów ich donatorów. Chrzcielnica z Konina Żagańskiego zdaje się być zabytkiem dość odosobnionym na tle sztuki baptyzmalnej Śląska. Poprzez zastosowanie portretów fundatorów, nadających jej cechy epitafium, wyróżniła się swoim programem ideowym. Dość nietypowe wśród śląskich realizacji pozostają także jej cechy formalne: szczelne wypełnienie ornamentem okuciowym z kaboszonami przy zachowaniu prostej, kielichowej formy bez glorietowego zwieńczenia.

Tematem pracy jest epitafium poświęcone wrocławskiemu mieszczaninowi Peterowi Rindfleischowi, zmarłemu w 1535 roku, upamiętniające także jego żonę Priscę, zmarłą w 1527 roku. Opisywane w pracy dzieło nie doczekało się dotychczas pełnego monograficznego opracowania. Celem pracy jest więc zebranie wszystkich informacji na temat epitafium oraz wyprowadzenie z nich stosownych wniosków. Pracę rozpoczyna przedstawienie kontekstu historycznego i historyczno-artystycznego, w którym epitafium powstało. Omówiona więc zostanie pokrótce sytuacja Dolnego Śląska w pierwszej połowie XVI wieku oraz główne kierunki rozwoju sztuki w tym okresie. Rozdział drugi zawiera szczegółowy opis epitafium, które znajduje się na wschodniej ścianie zakrystii kościoła św. Elżbiety we Wrocławiu. Jest to kamienne epitafium architektoniczne, pokryte częściowo zrekonstruowaną polichromią. Głównymi elementami tworzącymi obramienie architektoniczne są: masywne konsole wspierające cokół, umieszczone na nim kolumny dźwigające belkowanie oraz trójkątny naczółek. W centrum kompozycji znajduje się przedstawienie Chrystusa Zmartwychwstałego z chorągwią, stojącego na smoku i kościotrupie. Na drugim planie widoczne są – ukazane w płytkim reliefie – niewiasty idące do Grobu Pańskiego oraz otwarty grób. W tle widoczne są promienie słońca, przebijające się przez chmury. Poniżej, na cokole, umieszczone są trzy herby znamienitych wrocławskich rodów, skoligaconych ze sobą: Rindfleischów, Popplau’ów i Monau’ów. W naczółku, w klasycyzującym medalionie, widnieje realistyczny portret Petera Rindfleischa. W kolejnym rozdziale opisany został stan badań nad omawianym dziełem. Różni autorzy wypowiadali się na jego temat w swoich opracowaniach, jednak nie doczekało się ono pracy w całości jemu poświęconej. Rozdział czwarty traktuje o losach rodu Rindfleischów i znaczeniu tego rodu w społecznej i politycznej historii Wrocławia. Rozdział piąty dotyczy form architektonicznych i rzeźbiarskich zastosowanych w omawianym dziele. Obramienie architektoniczne ma proweniencję włoską. Zauważa się jego analogię względem innych wrocławskich epitafiów kamiennych z tego samego okresu. Rozdział szósty stanowi próbę uporządkowania informacji dotyczących życia i twórczości rzeźbiarza Andreasa Walthera. Uzasadnieniem dla podjęcia takiego tematu jest fakt przypisywania autorstwa epitafium Petera Rindfleischa przez niektórych autorów właśnie jemu. W rozdziale siódmym przedstawiona jest analiza treści ideowych interesującego nas epitafium. Przedstawienie w centralnej części stanowi derywat z „Tablicy Prawa i Łaski”. Muszla wypełniająca naczółek stanowi symbol kruchości ziemskiego życia i wieczności duszy ludzkiej po śmierci. Portret zawarty w medalionie ma zapewne za zadanie gloryfikować postać Petera Rindfleischa – jako dumnego patrycjusza-humanisty. Praca została przygotowana w oparciu o materiały niepublikowane, a mianowicie dokumentację badań konserwatorskich i restauratorskich, a także liczne publikacje. Zasadnic

Niniejsza praca stanowi pierwsze monograficzne opracowanie dotyczące protestanckich adaptacji średniowiecznych ołtarzy na Dolnym Śląsku, w większości przeprowadzonych na przestrzeni XVI i XVII wieku. We wprowadzeniu znajduje się krótkie omówienie zagadnienia nowożytnego historyzmu, jako tematu bezpośrednio związanego z fenomenem nowożytnych adaptacji, a także stan badań oraz przyjęta metodologia, dla której główną inspiracją były Beltignowskie rozumienie obrazu kultowego, stojącego w opozycji do obrazu-dzieła sztuki, a przede wszystkim jego pojęcie krytyki obrazów, które zdaniem autorki można zastosować także wobec praktyki adaptacji średniowiecznych sprzętów liturgicznych. Jednym z założeń pracy było zaprezentowanie możliwie pełnego teologicznego kontekstu, w jakim zaistniały protestanckie adaptacje retabulów, czemu służą pierwsze dwa rozdziały, skupiające się na stosunku reformacji do tradycji średniowiecznej w aspekcie teoretycznym - teologii mszy oraz eucharystii - oraz praktycznym - czyli sposobów funkcjonowania średniowiecznych ołtarzy i innych elementów wyposażenia liturgicznego w świątyniach nowego wyznania. W kolejnym rozdziale zarysowana jest specyfika produkcji ołtarzy na Śląsku w okresie późnego gotyku oraz w nowożytności, kiedy pojawiły się nowe tendencje stylowe. Dwa ostatnie rozdziały dotyczą już ściśle głównego problemu badawczego pracy - czwarty prezentuje analizę formalną protestanckich adaptacji średniowiecznych retabulów na Śląsku, piąty - analizę ikonograficzną, z wyszczególnieniem występujących w adaptacjach wątków konfesyjnych oraz fundatorskich. Badania te potwierdziły przewagę tendencji tradycjonalistycznych i zachowawczych nad polemicznymi, innowacyjnymi - przejawiają się one zarówno w cechach formalnych, jak i programach ikonograficznych protestanckich adaptacji średniowiecznych ołtarzy śląskich. Taka predylekcja znajduje uzasadnienie w łagodnym, pokojowym przebiegu reformacji na Śląsku. Integralną część pracy stanowi katalog opisanych przypadków adaptacji.

Praca stanowi monograficzne opracowanie nagrobka księcia Jana Podiebrada i księżnej Krystyny Szydłowieckiej w kościele zamkowym w Oleśnicy oraz wpisuje go w szerszy krąg tradycji funeralnej XVI wieku na terenie Rzeszy, Śląska i Polski. Została w niej zebrana i usystematyzowana dotychczasowa wiedza dotycząca nagrobka oraz dokonano jego analizy – zarówno stylistycznej, jak i ikonograficzno-ikonologicznej. Praca została podzielona na cztery główne części. Poprzedza je stan badań, który podsumowuje aktualną wiedzę na temat omawianego dzieła. Pierwsza część została podzielona na cztery rozdziały omawiające kolejno: krótką historię wyodrębnienia się księstwa oleśnickiego w 1312 roku oraz władztwa Piastów na tych terenach, następnie dzieje przejęcia władzy przez ród Podiebradów i ich rządy, aż do wygaśnięcia rodu. W trzecim rozdziale autorka skupia się głównie na omówieniu postaci ojca Jana, Karola I Podiebrada, natomiast ostatni, czwarty rozdział został całkowicie poświęcony sylwetce fundatora nagrobka oraz omówieniu jego wkładu w rozwój księstwa oleśnickiego i jego stolicy. Część druga składa się z dwóch rozdziałów: opisu formalnego i analizy stylistycznej nagrobka. W kolejnej części pracy zaprezentowane zostały treści ideowe oraz symbolika. Ostatnia, czwarta część, traktuje o twórcy nagrobka oleśnickiego. Zebrany w niej został obecny stan wiedzy na jego temat.

Tematem pracy jest manierystyczne epitafium nagrobne z kościoła zamkowego w Oleśnicy, wykonane dla młodego księcia ziębicko-oleśnickiego Karola Krzysztofa Podiebrada w 1579 roku, prawdopodobnie przez niderlandzkiego rzeźbiarza Hansa Fleisera. Praca podzielona jest na siedem rozdziałów, które kolejno przeprowadzają czytelnika przez historię czeskiego rodu Podiebradów oraz wpływu jaki wywarli na sztukę i kulturę umysłową Śląska, dzieje miasta Oleśnicy, ważnego ośrodka militarno-administracyjnego, przemianę kościoła zamkowego w nekropolię królewską o charakterze reprezentacyjnym, w której po dziś dzień znajdują się nagrobki rodowe, idealnie obrazujące przeskok stylowy z form wczesnorenesansowych z reminiscencjami tradycji gotyckiej, w formę dojrzałego renesansu i manieryzmu. Względem tego, następny rozdział skupia się na uwarunkowaniach społecznych twórczości artystycznej na Śląsku w XVI wieku, wyjaśniając szerzej zjawisko niderlandyzmu i reformacji, odgrywających ogromną rolę w kształtowaniu się kierunku rozwoju sztuki. Dalsza część pracy, poświęcona jest analizie nagrobka księcia Karola Krzysztofa oraz problematyce autorstwa, a także pokazaniu, wysokiego kunsztu wykonania tego dzieła i koncepcji, w zderzeniu z lokalną tradycją rzeźby sepulkralnej. Na zakończenie, został poruszony temat wpływu wizerunku księcia Karola Krzysztofa Podiebrada na późniejsze realizacje nagrobków figuralnych na Śląsku.

Przedmiotem rozważań niniejszej pracy są drewniane chrzcielnice powstałe w latach 1580-1660 na Śląsku. Pierwszą datę wyznacza najstarsza znana nam chrzcielnica drewniana (z kościoła pw. św. Marcina w Jaworze), drugą wytyczają w przybliżeniu lata wdrażania postanowień pokoju westfalskiego (1648), a więc silnych akcji rekatolizacyjnych oraz „redukcji” kościołów protestanckich. Jako obszar badań przyjęto terytorium Śląska w jego historycznych granicach sprzed wybuchu wojny trzydziestoletniej. Głównym celem niniejszego studium jest zwrócenie uwagi na fenomen nowożytnych chrzcielnic drewnianych na Śląsku. Rekapitulacja i aktualizacja dotychczasowego stanu badań, a także inwentaryzacja zachowanych zabytków, w wielu przypadkach nieobecnych w dotychczasowej literaturze przedmiotu. Rozważaniom poddane zostaną ich aspekty formalne w odniesieniu do dziedzictwa średniowiecznej sztuki baptyzmalnej, jak i ówczesnej produkcji chrzcielnic. Jednym z założeń pracy jest przywrócenie analizowanych zabytków do ich pierwotnego kontekstu, a mianowicie przestrzeni świątyni luterańskiej. W kontekście zależności funkcjonalnych i spacjalnych, analizie poddana zostanie ich forma, dekoracja oraz warunkowane przez nie sposoby recepcji. Uwaga zwrócona zostanie nie tylko na liturgiczne zastosowanie tych sprzętów, ale również funkcje dydaktyczne i kommemoracyjne.

W pracy podjęta została próba monograficznego opracowania jednego z najciekawszych nowożytnych ołtarzy na Dolnym Śląsku – ołtarza głównego w rzymsko-katolickim kościele parafialnym pw. św. Jerzego w Dzierżoniowie. Celem niniejszej pracy było ukazanie walorów artystycznych ołtarza głównego z kościoła św. Jerzego w Dzierżoniowie. W pierwszym rozdziale autor ukazał zarys historyczny miasta Dzierżoniowa. W drugim rozdziale przedstawiona została historia średniowiecznego kościoła farnego przy uwzględnieniu krótkiego opis budowli sakralnej. Trzeci i czwarty rozdział przedstawia opis protestanckiego ołtarza głównego oraz dobudowanej w późniejszym czasie katolickiej, barokowej części ołtarza. Drewniany ołtarz z XVII i XVIII wieku stanowi zabytek wysokiej klasy na terenie Śląska. Jego dekoracyjność podkreślają różnobarwne polichromie, a także złocenia i srebrzenia. Formę dzieła artystycznego wzbogacają liczne zdobienia ornamentalne, obiekty z rozbudowanym wystrojem rzeźbiarskim oraz malarskim, a także łacińskie inskrypcje, dzięki, którym udało się ustalić twórców.

Praca dotyczy polskiego artysty - Franciszka Starowieyskiego (1930-2009) badany okres zamyka się w latach 1950 – 2000. Twórca zajmował się przede wszystkim projektowaniem plakatów (był przedstawicielem Polskiej Szkoły Plakatu) ale także tworzeniem obrazów sztalugowych, projektów scenografii i kostiumów. W pracach Starowieyskiego badacze doszukują się wątków surrealistyczno – barokowych. Celem pracy jest próba stworzenia monografii - nakreślenie sylwetki Starowieyskiego oraz specyfiki twórczości artystycznej. W rozdziale pierwszym zostanie zawarty stan badań dotyczący ogólnych zagadnień związanych z surrealizmem oraz jego odmianą występującą na terenie Polski. Natomiast zasadnicza część rozdziału skupiona będzie na tekstach odnoszących się do twórcy i jego wielorakich działań artystycznych w dziedzinie plakatu, grafiki i Teatrów Rysowania. W kolejnej części omówiona zostanie geneza, specyfika i problematyka nurtu surrealistycznego oraz jego recepcja w Polsce.Rozdział trzeci zostanie poświęcony przedstawieniu sylwetki Franciszka Starowieyskiego, poprzez zaprezentowanie jego biogramu i scharakteryzowanie cech stylu charakterystycznego dlań. Omówienie będą technik twórcze, którymi się posługiwał, język artystyczny i zindywidualizowane zabiegi stylistyczne. W rozdziale czwartym będzie mowa o dziele głównym. Zostanie ono dokładnie opisane i przeanalizowane w przedstawionych wcześniej kontekstach wraz z próbą interpretacji treściowej obrazu. W kolejnym z podrozdziałów będzie także mowa o genezie powstania, inspiracjach, schemacie i ogólnym funkcjonowaniu formy, jakimi były Teatry Rysowania.Następny rozdział, to część poszerzająca konteksty dla dzieła głównego, poprzez omówienie wybranych dzieł Starowieyskiego oraz nakreślenie pozycji artysty i jego twórczości na tle działań artystów polskich oraz międzynarodowych.Tekst zamknie podsumowanie pracy i przedstawienie wyników podjętych badań dotyczących artysty, dzieła głównego i jego sztuki. Będzie to jednocześnie refleksja nad stopniem realizacji podjętego tematu.

W pracy pt. Surrealistyczna groteska w sztuce Jerzego Dudy-Gracza, na podstawie przykładów malarskich, autorka dowodzi występowania w twórczości częstochowskiego malarza cech groteski. Zasadniczą część rozpoczyna rozdział zawierający stan badań, w który poświęcony jest rozpoznaniu artysty, jego tendencji oraz dzieł na podstawie publikacji użytych w pracy. Następnie, w rozdziale odnośnie prezentacji artysty zawarty jest biogram, opis orientacji artystycznej, a także analiza stylu własnego Dudy-Gracza. Rozdział ten kończy tekst poświęcony interpretacji groteski przez malarza w duchu realistycznym, a także swoiście pojętego karykaturalnego surrealizmu. Kolejna część pracy poświęcona jest obrazowi Babie lato, a także analizie porównawczej z obrazem Józefa Chełmońskiego o analogicznym tytule. Następny rozdział odnosi się do pozostałych pracą malarza, w których wskazane zostały motywy groteski. Zawarte zostały tu opisy i analizy dzieł. Zasadniczą część pracy kończą opinie o artyście, głosy przyjaciół artysty, konkurentów, krytyków, a także nauczycieli z lat młodości. Pracę zamykają: spis ilustracji, bibliografia, aneks ze spisem wystaw i plenerów Jerzego Dudy-Gracza oraz ilustracje.

W pracy pt.: „Porwanie Europy. Surrealistyczne przestrzenie i formy w malarstwie Jerzego Tchórzewskiego” autorka dowodzi istnienia nadrealistycznych elementów w twórczości wybitnego malarza na podstawie wybranych dzieł oraz w syntetyczny sposób próbuje ukazać ewolucję, zachodzącą przez ponad 40 lat w jego sposobie malowania i poruszanej tematyce. Zasadniczą część pracy poprzedza stan badań i rozdział o poświęcony przykładom przestrzeni i form stosowanych w klasycznym surrealizmie, np. twórczości Salvadora Dalego czy Yves Tanguya. W rozdziale „Jerzy Tchórzewski” prezentowany jest biogram oraz rozpoznanie stylu, jakim posługiwał się artysta. Rozdział „Porwanie Europy (1957)” bezpośrednio odnosi się do tytułu pracy i jej założeń. Opisany jest w nim wspomniany obraz, przestrzenie oraz formy w nim zawarte. Analiza odniesiona jest do twórczości wcześniej wspominanych klasyków. Kolejny rozdział dotyczy ewolucji twórczości artysty na przestrzeni dekad. Zawarte w nim opisy i analizy wybranych dzieł ukazują, jakie zmiany w sposobie malowania następowały w twórczości malarza w ciągu ponad 40 lat. Pracę zamykają: bibliografia, spis ilustracji oraz ilustracje.

Celem pracy jest omówienie twórczości Ryszarda Horowitza pod kątem motywu surrealistycznych deformacji ciała. Fotograf mimo znaczących sukcesów w dalszym ciągu jest artystą, którego wkład w rozwój fotografii nie jest doceniany. Badania nad tym zagadnieniem poparte są analizą formalną i porównawczą dzieł oraz literatury, ze szczególnym uwzględnieniem archiwalnych wypowiedzi samego artysty. Pierwszy rozdział jest poświęcony omówieniu twórczości Horowitza w kontekście fundamentalnych założeń surrealizmu oraz analizie motywów pojawiających się w sztuce głównych przedstawicieli tego nurtu. Drugi rozdział stanowi jego kontynuację. Jest poszerzony o analizę ikonograficzną innych dzieł Horowitza, tj. Anię, Apollonię, Extasy, Revlon. Kolejny rozdział zawiera analizę motywu deformacji ludzkiego ciała i dzieli się na dwa podrozdziały. Pierwsze modyfikacje ciała pojawiły się w okresie manieryzmu – to treść część pierwsza, z kolei część druga poświęcona jest temu tematowi w twórczości Horowitza. Dopełnieniem pracy jest bibliografia, spis ilustracji oraz ilustracje.