Praca pt. „Płeć i wiek. Kulturowe uwarunkowania komunikacji niewerbalnej” jest oparta na tekstach naukowców z takich dziedzin jak: antropologia, socjologia oraz psychologia. Ma ona na celu przedstawienie roli komunikacji niewerbalnej w kulturze i społeczeństwie. Pierwszy rozdział jest wprowadzeniem do tematu pracy, w skrócie przedstawiającym historię,poddziedziny oraz złożoność nurtu naukowego jakim jest komunikacja niewerbalna. Kolejny rozdział porusza kwestie wieku, różnic płciowych w komunikowaniu niewerbalnym, a także wątek płci kulturowej. Ostatnia część pracy skupia się na komunikacji niewerbalnej, w kontekście zmian zachodzących w strukturach społecznych, roli wizerunku czy też ogólnie ciała w kulturze medialnej i konsumpcyjnej.

Praca ma na celu przybliżenie świata społecznego właścicieli zwierząt domowych - psów. Wychodzi z założenia, że problematyka relacji pomiędzy zwierzętami a człowiekiem - a zwłaszcza psami a ludźmi, we współczesnej kulturze w mikroskali najbardziej widoczna jest na forach tematycznych i portalach społecznościowych, a także blogach poświęconych tematyce psów. Metafora Areny mieści w sobie społeczny świat właścicieli zwierząt domowych; społeczny świat opieki nad zwierzętami i społeczny świat ochrony przyrody. Wszystkie one wchodzą wzajemnie w interakcje i przenikają się tworząc złożony obraz kulturowy. Porusza takie zagadnienia jak problematyka wyboru rasy psa, przygotowanie na przybycie nowego "członka rodziny", wychowanie psa dorosłego, a wreszcie śmierć. Ogólnie rzecz ujmując linią debaty rozdzielającą przyjmowane postawy jest dychotomia natura/kultura. Jednak w przypadku zagadnień poruszanych powyżej wypada ją uściślić, zawęzić do dychotomii antropomorfizm/animalizm.

Zasadniczym celem pracy jest wykazanie, że pośrednie lub bezpośrednie działanie reklam może zostać wyjaśnione w oparciu o teorię przemocy symbolicznej.

Praca została poświęcona środowisku kibiców skoków narciarskich w Polsce. Z punktu widzenia typologii więzi społecznych jest to duża liczebnie grupa wtórna. Przynależność do niej jest efektem swobodnego wyboru i dobrowolnej decyzji, zatem świadomość udziału wiąże się z problemem autoidentyfikacji. Uczestnik poszukuje, rozpoznaje i określa własną tożsamość realizując jeden z ważniejszych celów funkcjonowania grup społecznych – budowanie wspólnoty. Z tego powodu scharakteryzowano wybrane wewnętrzne i zewnętrzne przejawy manifestowania wspólnotowości jak: strukturę, wyznawane wartości i przekonania, folklor, stroje, akcesoria i inne.

W pracy przedstawiono unikalny zwyczaj, który nosi nazwę krzyżoki. Odbywa się on od wielu pokoleń we wsi Borki Małe na Śląsku Opolskim. Badania jakościowe pozwoliły na szczegółowe opisanie zarówno procesu przygotowania, jak i przebiegu tej tradycji. Przeprowadzone wywiady umożliwiły także porównanie krzyżoków z Borek Małych do zwyczajów funkcjonujących pod tą samą nazwą w innych śląskich wsiach. Porównanie zebranych materiałów z obszerną literaturą na temat obrzędowości dorocznej pozwoliło na wskazanie istotnych różnic i określenie specyfiki świadczącej o wyjątkowości krzyżoków w Borkach Małych. Strukturę pracy tworzy wstęp, który wprowadza do tytułowego zagadnienia, trzy rozdziały, zakończenie, wykaz informatorów oraz dokumentacja fotograficzna. Rozdział pierwszy poświęcono tematyce obrzędowości wielkanocnej na Śląsku Opolskim, a także tożsamości Ślązaków. Rozdział drugi charakteryzuje wieś Borki Małe. Ukazano w nim lokalizację oraz historię wsi, tożsamość jej mieszkańców, a także opisano obrzędowość wielkopostną i wielkanocną. Ostatni rozdział przedstawia zwyczaj krzyżoków w Borkach Małych, pokazuje jego odmienność od innych tradycji, a także porównuje stan badań z danymi z terenu. Pracę tę zamyka obszerna dokumentacja fotograficzna, która przedstawia krzyżoki i bramę wielkanocną.

Tematem niniejszej pracy są ,,Gracze w World of Tanks jako przykład tworzących się współcześnie grup społecznych”. Staram się przedstawić relacje jakie wytwarzają się w przestrzeni gry sieciowej pomiędzy jej użytkownikami. W pracy została użyta specjalistyczna literatura, dotykająca problematyki groznawstwa, społeczności wirtualnych oraz szerzej pojęcia zabawy i zjawisk z nią związanych. Praca w części teoretycznej przybliża czytelnikowi najważniejsze zagadnienia związane z kulturą uczestnictwa, a także typologią gracza. Punktem wyjścia do omówienia powyższych zjawisk jest kategoria zabawy Johana Huizingi, poszerzona przez Rogera Cailloisa. Dalsza część pracy poświęcona jest opisowi gry World of Tanks. Zawarte są tam najistotniejsze elementy rozgrywki, a także struktury gry z punktu widzenia nawiązywania więzi społecznych. W ostatniej części pracy przeanalizowałem relacje wytworzone w środowisku uczestników gry do którego sam należę. Staram się odpowiedzieć na pytanie jakie są owe więzi. Przedstawiłem również proces ich ewolucji od znajomości w świecie wirtualnym do zażyłej relacji w świecie rzeczywistym.

Tematem pracy są „Tożsamość grupowa kibiców i społeczno-religijny wymiar kibicowania na przykładzie fanów klubu piłkarskiego Miedź Legnica”. Celem rozprawy jest scharakteryzowanie kibiców piłkarskich jako grupy społecznej, przedstawienie znaczenia klubu piłkarskiego Miedź Legnica dla jej kibiców oraz opisanie wybranych aspektów ich środowiska. W pracy została użyta różnorodna literatura, głównie z zakresu antropologii, socjologii oraz psychologii. Na potrzeby pracy przeprowadziłem wywiady z kibicami oraz wykorzystałem obserwację uczestniczącą podczas meczów Miedzi Legnica. W pierwszej części pracy zająłem się przedstawieniem czynników, które determinują powstawanie grup społecznych. Opisałem najważniejsze pojęcia i mechanizmy związane z funkcjonowaniem grup oraz przedstawiłem dotyczącą ich typologię. Omówiłem też problematykę poczucia wspólnoty. Następnie odniosłem wymienione wcześniej rozważania teoretyczne do kibiców Miedzi Legnica. W dalszej części pracy dokonuję analizy wybranych aspektów związanych ze społecznością kibiców Miedzi Legnica. Poruszam problematykę symboli klubu piłkarskiego, stosunków między kibicami i ich stosunku do piłkarzy, rytualnego charakteru wielu zjawisk i zachowań dotyczących badanej przeze mnie grupy. Starałem się wykazać jakie znaczenie dla kibiców ma klub piłkarski oraz społeczność skupiona wokół niego. Ważne dla tej pracy było przybliżenie perspektywy postrzegania kibiców piłkarskich przez Antonowicza i Wrzesińskiego poprzez pryzmat teorii niewidzialnej religii, co umożliwiło wnikliwe spojrzenie na wiele aspektów środowiska kibicowskiego i wykazanie przenoszenia niektórych jego elementów do sfery sacrum.

Współcześnie żyjemy w rzeczywistości, w której technologia umożliwia nam realizowanie różnych funkcji społecznych, takich jak komunikacja międzyludzka. Szczególnie ważne stały się więc media społecznościowe oraz wytwarzane przez nie funkcje – wysyłania wiadomości, udostępniania postów w formie tekstowej i graficznej, pisania komentarzy itp. W pracy dokonana została analizy sposobów działania trzech portali: Facebooka, Instagrama i YouTube’a oraz tego w jaki sposób są one wykorzystywane przez ludzi w praktyce. Na podstawie literatury przedmiotu omówiono kwestie teoretyczne dotyczące przestrzeni wirtualnej – porównano w jaki sposób „bycie w niej” różni się od działań rzeczywistych, w szczególności tych, związanych z tworzeniem kontaktów oraz uczestniczeniem w praktykach zbiorowych. Przeanalizowano możliwości oraz zagrożenia jakie wytwarzają zjawiska powstałe w przestrzeni sieciowej, np. nowe typy wykluczenia społecznego. Poruszona została również kwestia samego procesu tworzenia użytkownika, w odniesieniu do tego w jaki sposób odzwierciedla on prawdziwą tożsamość osoby. W pracy nawiązano także do innych kategorii m.in.: wirtualności, anonimowości, współtworzenia, aprzestrzenności, acielesności. Omawiane teorie wsparto wynikami rozmów przeprowadzonych z użytkownikami tych mediów, umożliwiających przedstawienie jak najbardziej prawdziwego obrazu zachowań odgrywanych w przestrzeni sieciowej. Przy dokonywanym przeglądzie uwzględniono koncepcje takie jak netnografia oraz autoetnografia (uzupełniające pracę autorefleksją na temat doświadczeń w mediach społecznościowych).

Praca licencjacka o tytule „Vintage – od wyznacznika statusu kobiety do szeroko pojętego hobby zbierackiego” porusza problematykę kolekcjonowania odzieży historycznej oraz jej codziennego użytkowania przez kolekcjonerów. Miała ona na celu ukazanie przedmiotów vintage w wielu kontekstach, w jakich one funkcjonują poprzez swój rodowód historyczny, nierzadko związany z wojennymi zawieruchami, jakie przeszły nad Europą. Ujęła ona także konteksty, w jakich przedmioty vintage funkcjonują współcześnie oraz stereotypy, jakimi są one objęte. Teoria użyta do omówienia przedstawionej problematyki wywodzi się z zakresu badań nad antropologią rzeczy i dotyczy sieci relacji, w jakich funkcjonuje człowiek wraz z przedmiotami. Zawarła w sobie również wątki hermeneutyczne mające nakreślić sposoby interpretowania przedmiotów historycznych nie poprzez kontekst dekady, w której powstały, a sposoby ich re-interpretowania w czasach współczesnych. Jednocześnie w pracy podkreślona została relacja pierwotnego znaczenia przedmiotu dla pamięci współcześnie żyjących ludzi, szczególnie kiedy mowa o przedmiotach, które przetrwały zagładę i często są ostatnim reliktem ze świata, który po 1945 roku przestał istnieć. Aspekt emocjonalny, jaki związany jest z tymi przedmiotami, jest niezwykle ważny. Praca poruszyła również problem stereotypów funkcjonujących wokół kobiet i kojarzonych z dekadami, z których wywodzi się noszona przez nie odzież. Miała na celu ukazanie różnic pomiędzy vintage a rekonstrukcją historyczną i pokazanie, że społeczność osób zafascynowanych stylem vintage nie odtwarza stylu życia z ubiegłych dekad, a wybiera taką odzież przez wgląd na własne poczucie estetyki, etykę produkcji czy ekologię. Ponad to w pracy został ukazany hobbystyczny aspekt kolekcjonowania odzieży historycznej, o którą aby dbać, trzeba posiadać wiedzę na temat konserwacji i naprawy obiektów, które nierzadko mają już status muzealny. Wywiady przeprowadzone z pięcioma respondentkami miały na celu ukazanie głosu osób wywodzących się ze środowiska, do którego należy również autorka pracy. Opowiedziały one własnym głosem, z czym dla nich wiąże się praktykowanie vintage na co dzień oraz noszenie odzieży historycznej w przestrzeni publicznej nie jako elementu charakteryzacji, a jako przedmiotów inkorporowanych na stałe do własnego stylu – w myśl przenoszenia fragmentu historii do czasów współczesnych, a nie osoby „przebranej” do czasów minionych.